email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2564 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

[ พาร์ทเลม่อน ]

 

 

 

 

 

คอนโด

06.12 น.

 

 

 

 

 

" อ้วกกก เเหวะ อ้วกก " เสียงอ้วกโอ้กอ้ากของผมเกิดขึ้นตั้งเเต่เช้าตรู่ของวันใหม่ ที่ต้อนรับด้วยการที่ผมกอดชักโครกอ้วกเเละมีไอ้ติณลูบหลังให้ เป็นเช้าที่สดใสมากกกกก =_=!

 

" ไอ้ม่อน เป็นไงบ้างอยากอ้วกอีกมั้ย " ไอ้ติณที่วิ่งมาพร้อมๆกับผมถามขึ้น เมื่อผมนั่งอ้วกอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร เเละตอนนี้มันเป็นเเค่น้ำย่อยใสๆออกมาเท่านั้น อาหารเย็นที่กินมันก็ย่อยเเละอ้วกออกมาหมดเเล้ว ผมอ้วกจนเเสบคอไปหมดเเล้วด้วย

 

" อื้อ ไม่ๆ " ผมส่ายหน้าหวือไปมาเป็นการย้ำคำตอบ เเละเอนตัวพิงอกไอ้ติณเพราะตอนนี้เรี่ยวเเรงของผมเเทบไม่เหลือเเล้ว

 

" งั้นไปบ้วนปากออก เเล้วไปนอนต่อยังเช้าอยู่ " ไอ้ติณมันว่าเเล้วค่อยไปพยุงผมลุกขึ้นพาไปที่ซิงค์ล้างหน้า เเล้วให้ผมบ้วนปากเเละมันก็เอาน้ำลูบหน้าเพื่อให้ผมสดชื่นขึ้น ซึ่งมันก็ทำให้สดชื่นขึ้นนิดหน่อย

 

" เหนื่อยอะติณ เเสบคอไปหมดเเล้ว " เสร็จเเล้วผมก็หันหน้ากลับไปหามันที่นืนซ้อนหลังอยู่ เเล้วเอาหัววางบนไหล่มัน มันชะงักไปเเว๊บบนึงเเล้วเอามือลูบหัวผม รู้สึกดีชะมัด

 

" หึ อ้อนกูเป็นด้วยหรอมึงน่ะ "

 

" ไม่ได้อ้อน ลูบต่อสิว่ะ " ผมว่าเมื่อไอ้ติณมันหยุดลูบหัวเเล้วเอามือวางไว้บนหัวผมเฉยๆ

 

" ไปนอนที่เตียง เดี๋ยวลูบให้ " ขัดใจกูเก่งจังว่ะ

 

" เออๆ พากูไปด้วยไม่มีเเรงเเล้ว " ว่าเเค่นั้นไอ้ติณมันก็พยุงผมเดินไปที่เตียง เเล้วจัดการให้ผมนอนลงเสร็จสับ มันก็ขึ้นมานอนด้วยเเล้วก็ลูบหัวให้ผม อ่า รู้สึกดีจัง เเละผมก็เผลอขยับตัวเข้าไปซุกอกมันอย่างไม่รู้ตัว จนผลอยหลับหลับไป เเละรู้สึกตัวอีกทีตอนไอ้ติณมาปลุกตอนสายๆโดยที่ไอ้ติณมันเเต่งตัวใส่เสื้อช็อปสีกรมเตรียมไปเรียนเเล้วเรียบร้อย โดยที่ผมนั่งตาปรือๆหัวฟูๆอยู่บนเตียง สภาพไม่ค่อยพร้อมไปเรียนซักเท่าไหร่

 

" ตื่นยังเนี่ย ไปอาบน้ำไปเดี๋ยวกูเตรียมชุดให้ " มันทั้งพูดทั้งดึงเเขนผมให้ลุกขึ้นเเต่ไม่เเรงมาก

 

" ตื่นเเล้ว เอาเสื้อช็อปเหมือนมึงนะ " เเล้วผมก็หอบร่างกายที่ไม่ค่อยอำนวยเข้าไปอาบน้ำ โดยมีไอ้ติณเตรียมชุดให้

 

 

" เอายาที่หมอให้ไปด้วยรึยัง " ไอ้ติณถามขึ้นขณะที่เราสองคนกำลังเตรียมจะออกจากห้อง ดีหน่อยที่วันนี้เรามีเรียนช่วงสายๆเลยไม่ค่อยรีบร้อน

 

" เอาเเล้ว ไปกันเถอะกว่าจะถึงเเถมรถติดอีก " รถติดเป็นปัญหาใหญ่ที่เราควรจะเผื่อเวลาไว้มากๆ เพราะคุณอาจไปสายได้ผมการันตีได้เลยเพราะผมเคยเป็นมาเเล้วเเละอาจารย์ก็เช็คขาดเเล้วเรียบร้อย

 

" เออๆ "

 

 

นั่งรถมาได้ซักพัก ผมก็เหลือบเห็นรถเข็นขายผลไม้อยู่ที่ฟุตบาต ผมจึงบอกให้ไอ้ติณจอดรถเเล้วรีบไปซื้อมะม่วงเปรี้ยวที่ป้าเค้าขาย ได้มาตั้งสองลูกเเหนะ เห็นเเล้วเปรี้ยวปาก

 

" มึงซื้อมาเยอะไปมั้ง เดี๋ยวก็เสาะท้อง " พอมันเห็นถุงมะม่วงในมือผมมันก็ได้เริ่มบ่นขึ้น บ่นเก่งกว่าม๊าอีก

 

" ก็กูอยากกิน มึงน่ะขับไปเลยกูหิวเเล้ว " เเล้วผมก็หยิบมะม่วงออกมาจิ้มพริกเกลือกินอย่างเอร็ดอร่อย

 

 

 

 

 

โรงอาหารคณะวิศวะ

 

 

 

" จะกินอะไรเดี๋ยวไปซื้อให้ เเล้วก็เลิกกินมะม่วงได้เเล้วเดี๋ยวปวดท้อง " มันว่าอย่างดุๆ เเต่ผมเลือกที่จะเมินมันเเล้วบอกสิ่งที่ผมอยากกิน

 

" ขอข้าวขาหมูจานหนึ่ง เเล้วก็น้ำเปล่า " เเล้วผมก็กลับไปสนใจมะม่วงต่อ เเต่ตอนนี้มันใกล้จะหมดเเล้วสิ

 

" เอามะม่วงให้กูด้วย " ผมร้องบอกไอ้ติณที่มันเดินไปเเล้ว เเต่ยังไม่ไกลนัก

 

" พอเเล้ว กินเท่านั้นเเหละ " มันพูดเเค่นั้นก็เดินดุ่มๆไปโดยไม่หันมามองผมที่ตอนนี้หน้างอง้ำ เพราะโดนขัดใจ กูเเต๋วเเตกจังว่ะ นั่งมองถุงมะม่วงที่ตอนนี้มันหมดไปเเล้วได้ไม่นานพวกเพื่อนๆทั้งผมเเละไอ้ติณก็เดินมา พอมาถึงปุ้บมันก็บ่น

 

" ไอ้ม่อน มึงพากันมาตอนไหนว่ะพวกกูอุสาห์ดักรอหน้าคณะ " เเพทพูดหน้างุดงิด

 

" ก็พึ่งถึง เเล้วไปรอทำไม "

 

" อ๋อ พวกกูมีเรื่องอยากถามน่ะ " เเพทพูดเเล้วยิ้มกลุ้มกลิ่ม สยองชิบหายรู้สึกถึงหายนะที่กำลังมาเยือน

 

" ถามอะไร เเล้วพวกมึงจ้องกูทำไม " ผมพูดหน้าเลิ่กลั่ก เล่นจ้องหน้ากูทั้งโต๊ะเเบบนี้เหมือนโดนจับผิดชิบหาย

 

" กูจะถามว่า... มึงท้องได้สองเดือนใช่มั้ย "

 

" ใช่ ทำไม " ตอนนั้นที่หมอบอกพวกเเม่งก็อยู่ เเล้วมาถามอีกทำไม

 

" เเสดงว่ามึงกับติณมีซัมติงกันก่อนหน้าที่พวกกูรู้หรอ" เป็นคำถามที่ทำเอาลมหายใจกูสะดุดเลยสัด จะบอกมันว่าไงดีว่ะ ไอ้ติณทำไมมึงมาช้าจังว่ะ หรือจะบอกว่ามันปล้ำผมดีว่ะ กูจะได้ดูเป็นคนน่าส่งสาร เเต่วันนั้นกูก็สมยอมมันด้วยนี่หว่า ก็คนมันเคลิ้มอะ ม่อนไม่ผิด

 

" เอ่ออ ก็..ก็ ประมาณนั้นเเหละ " ประโยคหลังผมพูดเสียงเบา เเต่เชื่อเถอะหูคนขี้เสือกเเบบพวกมันได้ยิน

 

" กรี๊ดด ไม่บอกพวกกูว่ะ " นิพูดเเล้วกรี๊ดเบาๆ

 

" โห่ ไอ้ม่อนหนีไปมีผัวตั้งนานเเล้วไม่บอกกู " ไอ้คุณพูด ขอให้มึงมีผัวเหมือนกู กูจะสาป

 

" มึงหยุดพูดเลยไอ้สัด "

 

" เเล้วมึงสองคนปิ๊งกันตอนไหน " ก็อตเป็นฝ่ายถามขึ้นบ้าง เเล้วทำไมกูต้องตอบคำถามมันด้วยว่ะ ปิ๊งกันตอนไหนไม่รู้ รู้อีกที่กูโดนลากขึ้นเตียง เศร้าสัด

 

" คุยอะไรกัน " เเต่เเล้วผมที่นั่งอ้ำๆอึ่งๆ ก็มีเสียงไอ้ติณขค้นมาเเทรก ขอบอกว่าโล่งอกชิบหาย เพื่อนมันนี่เลิ่กลั่กใหญ่

 

" เปล่าๆ นั่งเลยมึง " ก็อตที่มันนั่งข้างผมขยับถอยรูดออกให้ไอ้ติณนั่งลงข้างผม ไอ้ติณมันมองหน้าเพื่อนมันนิดหน่อยก่อนจะยอมนั่งลงเเล้วเอาจานข้าวให้ผม

 

" ขอบคุณ "

 

" พวกมึงไม่ไปหาไรเเดกหรอ " ไอ้ติณถามขึ้นเสียงนิ่ง

 

" ไปๆ ป่ะพวกมึงซื้อข้าวกัน "

 

จากนั้นพวกมันก็พากันไปซื้อข้าว เเล้วมานั่งกินข้าวกันเเละคุยกันเรื่อยเปื่อย เเล้วพากันเเยกย้ายไปเรียน ตอนเที่ยงก็มากินข้าวด้วยกัน ตอนนี้กลุ่มผมกับกลุ่มไอ้ติณได้รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่เเล้วเรียบร้อย จนถึงตอนเย็นไอ้ติณมันก็พาผมไปที่บ้านของผม ซึ่งเป็นครั้งเเรกที่ผมไม่อยากกลับบ้าน กระวนกระวายสัดๆ พอลงจากรถจะก้าวเข้าประตูบ้าน ขาผมนี่สั่นพับๆ

 

" มึงจะสั่นอะไรขนาดนั้น " ใครจะไปชิวเเบบมึงไอ้สัด เดินหน้าระรื่นได้ไงก็ไม่รู้ มึงทำลูกชาวบ้านเค้าท้องนะไอ้สัดมึงควรกังวนหน่อยก็ดี

 

" ก็มันตื่นเต้นนี่หว่า "

 

" เเล้วเอาไอ้นั่นมามั้ย "

 

" เอามา " ไอ้นั่นที่ไอ้ติณมันว่าก็คือรูปอัลตร้าซาวด์เเละสมุดฝากครรภ์ของผม มันกลัวว่าป๊าม๊าจะไม่เชื่อจะหาว่าอำเล่นมันเลยให้เอามา

 

" งั้นเข้าไปกันเถอะ ป๊าม๊าคงรอนานเเล้ว "

เเล้วผมกับมันก็เดินเข้าไปในบ้าน ที่ตอนนี้ป๊ากับม๊าผมเเละป๊ากับม๊าไอ้ติณอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้องนั่งเล่นเท่าไหร่ใจผมนี่เต้นเเรงขึ้นเรื่อย มือก็สั่น

 

" สวัสดีดีครับทุกคน " ไอ้ติณเป็นฝ่ายพูดก่อนเมื่อเดินเข้ามา

 

"สะ..สวัสดีครับ "

 

" อ้าว มากันเเล้วหรอ มาๆนั่งก่อน " เป็นฝ่ายป๊าผมที่พูดออกมา ผมสองคนเลยไปนั่งเยื้องจากที่ม๊าทั้งสองนั่งอยู่ ไม่กล้านั่งใกล้ป๊า กลัวโดนฝ่ามือตบกะบาน

 

" มีอะไรจะคุยหรอติณ ถึงได้โทรเรียกป๊ากับม๊ามา " ป๊าคิณพูดขึ้น มาถึงก็จ้วงเข้าประเด็นเลยนะครับ

 

" นั่นสิ เเล้วม่อนเป็นไงบ้างลูกหายรึยัง " ม๊านุชถามด้วยความเป็นห่วง ส่วนม๊าผมก็ไม่ต่างกัน อยากจะบอกว่าก็ไม่เป็นไรหรอกเเค่ป่องเอง

 

" ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ " ผมว่าเสียงอ่อย ก็ยังเเพ้ท้องอยู่น่ะนะ

 

" ไปหาหมอรึยังล่ะ " เป็นม๊าผมที่พูดขึ้นบ้าง

 

" ไปมาเเล้วม๊า เเต่ม่อนมีอะไรให้ดู " เเล้วผมหยิบเอาถุงผ้าที่ในนั้นมีใบอัลตร้าซาวด์ สมุดฝากครรภ์เเละก็ยาต่างๆ ที่ตอนนี้ผมต้องเอายาติดตัวตลอดโดยเฉพาะยาดม เเล้วผมก็ยิบใบอัลตร้าซาวด์ออกมาจากกระเป๋า เเล้วยื่นมือสั่นให้ม๊า ส่วนไอ้ติณมันก็มองหน้าม๊าลุ้นๆ พอม๊าหยิบไปม๊าก็ทำหน้าตึงขึ้นทันที

 

" อะไรหรอสา เอามาดูซิ " เเล้วม๊านุชก็หยิบจากมือม๊าไปดูเเล้วหน้าม๊านุชที่ยิ้มอยู่ก็หุบลง ฉี่จะเเตกเเล้วโว้ย

 

" อะไรหรอคุณ " ป๊าพล

 

" เล่ม่อน! " ชื่อกูมาเต็มเลย เเงง

 

" รูปอัลตร้าซาวด์นี่หมายความว่ายังไง " ม๊าพูดเสียงเข้มเเล้วกำมือเเนน น้ำตากูจะไหลเเล้ว ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วย

 

" ม่อน มึงอย่าร้อง " ไอ้ติณพูดเเล้วยกมือขึ้นลูบหลังผม ที่เห็นผมน้ำตาคลอจะล้นออกมาอยู่รอมร่อ

 

" เเกไปมำใครท้องห้ะ! เเล้วติณรู้มั้ย เเกทำอย่างนี้ได้ยังไง เเกนอกใจติณหรอ " ม๊าาา ลูกม๊านั่นเเหละท้อง ม๊าอย่าพึ่งด่าม่อน ม๊าควรจะด่าไอ้ติณ ส่วนป๊าน่ะหรอมองผมอึ้งๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธ

 

" สาใจเย็นนะ ม่อนอาจจะไม่ได้ตั้งใจ " ม๊านุชว่าเเล้วจับเเขนม๊าผมไว้ เเล้วลูบเบาๆเพื่อให้ใจเย็น

 

" ม่อน ทำไมทำตัวเเบบนี้ได้ยังไง มีเเฟนอยู่เเล้วเเต่ไปมีอะไรกับคนอื่นมันผิดรู้มั้ย! " ป๊าพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด

 

 

" ม๊าบอกไว้เลยนะม่อน ว่าม๊าไม่รับเป็นหลาน " อ้ากกก โถ่เจ้าก้อนคุณยายเเกจะไม่รับเป็นหลาน ทำไมใจร้ายขนาดนี้

 

" ฮึก ฮื่อออ ไอ้ติณม๊าจะไม่รับลูกเป็นหลาน เเงง " ผมร้องให้น้ำตาตกเเล้วโผลเข้าก่อนไอ้ติณ ส่วนมันทำหน้าละล่ำละลักที่ทุกคนเข้าใจผิดกันไปใหญ่ ส่วนมือก็กอดปลอบผมที่ร้องไห้โฮซุกอก

 

" เอ่ออ ใจเย็นๆก่อนนะครับม๊า " ติณพูดเสียงเลิ่กลั่ก

 

" ติณ ม่อนมันนอกใจเราทำไมไม่บอกม๊าล่ะลูก " ม๊าพูดเสียงอ่อนใส่ไอ้ติณ ด้วยความรู้สึกผิด

 

" ม่อนไม่ได้นอกใจติณครับ "

 

" หมายความว่าไงติณ " ม๊านุชพูดถามออกมา

 

" คือรูปอัลตร้าซาวด์เป็นลูกของม่อนจริง เเต่ก็เป็นลูกของผมด้วยครับ " ผมผละออกเเล้วมาดูสถานการณ์ที่ตอนนี้ทุกคนกำลังทำหน้างงกันใหญ่ เเต่ก็ยังคงสะอื้นเบาๆอยู่

 

" ยังไง ม๊าไม่เข้าใจ " ม๊าผมพูดสีหน้าอ่อนลงมาก เเต่เปลี่ยนเป็นทำหน้างงๆเเทน

 

" ม๊า!! ม่อนไมาได้ทำใครท้อง เเต่ม่อนนี่เเหละท้อง ไอ้ติณมันทำมตอนท้องม๊า!! ฮึก " ผมพูดตะโกนออกมาสุดเสียง ทำเอาทุกคนในห้องอึ้งเเละตะโกนออกมา

 

" อะไรนะ!! "

 

" ม่อนท้องหรือลูก! "

 

" ห้ะ!!! "

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................

 

 

โถ่ โดนดุเลยลูกชั้น ทำไมไม่บอกม๊าเค้าไปตั้งเเต่เเรกดูซิ โดนเข้าใจผิดใหญ่เลย หลานชั้นเลยโดนบอกไม่รับเป็นหลานเลย

 

 

 

สนุกมั้ยเอ่ย หวังว่าจะสนุกกันนะคะ คอมเม้นท์บอกกันเยอะๆน้าาา รักรีดทุกคนคะ❤️🥰

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว