ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กของพี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2564 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กของพี่
แบบอักษร

ตบผมทำไมเนี่ย” 

“ปากแบบคุณโดนแค่นี้ยังน้อยไป” เธอต่อว่าเขา พร้อมทั้งลุกขึ้นยืน น้ำตารื่นขอบตา อดจะเสียใจกับคำพูดของดูถูกของเขาไม่ได้

“บัว ผมขอโทษ” เขาลุกขึ้นแล้วรั้งแขนเธอไว้ พร้อมกับออกแรงดึงเธอเข้ามากอด “ผมขอโทษ ทีหลังจะพูดก่อนคิดมากกว่านี้”

“...”

“ตะวันอาการพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผมว่าจะขึ้นไปเยี่ยมซักหน่อย เลยจะถามคุณว่าจะขึ้นไปด้วยกันไหม” บัวบูรพายังเงียบอยู่ในอ้อมอ้อมแขนของเขา

“คุณไม่อยากไปหาเหมือนฟ้าเหรอ ตะวันขึ้นไปสร้างโรงเรียนหมู่บ้านที่เหมือนฟ้าอยู่นะ” เขาเอาเพื่อนของเธอมาล่อ และร้อยทั้งร้อยเธอต้องยอมไปกับเขาแน่นอน

“จริงหรือคะ” เธอกระพริบตา ดันเขาออก พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นอย่างตื่นเต้น ซึ่งเขาก็พยักหน้าแทนคำตอบ

“สรุปไปกับผม” เขาถามขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ซึ่งเธอพยักหน้าแทนคำตอบเช่นกัน “งั้นพรุ่งนี้เช้า เดี๋ยวผมไปรับ”

“แล้วเรื่องงาน?”

“ผมอนุมัติให้คุณลาพักร้อนได้”

“ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉัน...”

“หืมม”

“บัวขออนุญาตไปทำงานก่อนนะคะ”

“ไม่ต้องไปทำงานแล้วครับ” เขายกมือขึ้นเกลี่ยแก้มของเธอเล่น

“ทำไมคะ”

“ผมหิว ไปกินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย” เขาพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลางานของเธอ

“แต่ว่า...”

“ผมเป็นผู้บริหาร คุณกล้าขัดคำสั่งผมหรือคุณพยาบาล” เขาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นต่อ และสุดท้ายเธอก็ต้องออกไปพร้อมเขา  

“พี่ฟ้า ผมยังรู้สึกปวดอยู่เลย จะให้ผมออกจากโรงพยาบาลจริงๆเหรอครับ” กล้าตะวันโอดโอย

“แต่นายนอนโรงพยาบาลเกือบสัปดาห์แล้วนะตะวัน” เหมือนฟ้าถอนหายใจ อย่างเหนื่อยหน่ายกับคนเอาแต่ใจตรงหน้า

“แต่ว่าผมยังเจ็บแผลอยู่”

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพี่ทำเรื่องส่งต่อไปรักษาที่กรุงเทพดีไหม” เธอแกล้งขู่ เพราะรู้ทันว่าสุดท้ายแล้ว เขาไม่ยอมกลับกรุงเทพแน่นอน

“ไม่!” นั่นไง เธอเดาผิดทีไหน “ถ้าหมอบอกว่าคนไข้ที่ยังเจ็บแผลอยู่หายดีแล้ว ผมก็จะเชื่อหมอ” คำพูดกึ่งประชดดังออกมาจากปากผู้ชายตัวโต ที่โตแต่ตัวแถมยังเอาแต่ใจอีกต่างหาก

“ทำตัวเป็นเด็ก เมื่อไรจะโตซักทีตะวัน” เหมือนฟ้าต่อว่าเขาไม่จริงจังนัก

“หึหึ ผมมันเด็กไม่รู้จักโตอย่างนั้นเหรอ เหมือนพี่จะไม่เข็ดซักทีนะพี่ฟ้า” เขาคว้าจับแขนเธอกระชากจนตัวลอยมานั่งอยู่บนเตียงด้วยกันกับเขา

“ตะวัน!”

“ทำไมครับ แค่เด็กกอด พี่จะคิดอะไรมาก” ริมฝีปากของเขาคลอเคลียอยู่บริเวณใบหูของเธอ พร้อมกับกระซิบเสียงแหบพร่า “ถ้าคิดว่าผมยังเด็ก ผมก็จะเป็นให้ แต่บอกไว้ก่อนนะ ผมจะเป็นเด็กของพี่คนเดียว” เขากัดใบหูเธอเบาๆ แต่กลับทำให้เธอขนลุกซู่ ไม่ใช่แค่นั้น ริมฝีปากวายร้ายยังฉกจูบเธออย่างรวดเร็วอีกต่างหาก

เหมือนฟ้าเบี่ยงหน้าหนีการรุกรานของเขา ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของเขาเริ่มมีตอหนวดเคราขึ้น เมื่อสัมผัสกับใบหน้าของเธอ จึงรู้สึกจักจี้อย่างบอกไม่ถูก “อย่าทำกับพี่แบบนี้นะตะวัน”

“มากกว่านี้ผมก็จะทำ ถ้าพี่ยังคิดว่าผมเป็นเด็กอยู่” ไม่ใช่แค่พูด แต่ฝ่ามือหนายังลูบไล้ต้นขาของเธอที่โผล่พ้นกระโปรงทรงเอออกมา

“ตะวัน อยากให้พี่โกรธจริงๆใช่ไหม” มือเล็กไล่ตะครุบมือแสนซนของคนตัวโตเป็นระวิง

“ฮ่าๆๆ แสดงว่าพี่ยังไม่โกรธผมใช่ไหม ใช่ดิ ก็พี่ฟ้าออกจะหลงรักผมออกป่านนี้” เขากอดเอวเธอ พร้อมกับโยกตัวเบาๆ เหมือนโลกใบนี้มีแค่เราสองคน

“อย่าหลงตัวเอง ปล่อยพี่ได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”

“ใครจะมา เช้าขนาดนี้”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว