ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่36.คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่าน

ชื่อตอน : ตอนที่36.คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2564 10:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่36.คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่าน
แบบอักษร

สิงห์...

ขับรถต่อมาอีกสามสี่ชั่วโมงก็ถึงที่พักเเล้วหล่ะครับมันเป็นบ้านพักรีสอร์ทติดทะเล บรรยากาศสวยมากๆเลยหล่ะครับ สำหรับคนที่ไม่ค่อยมาเที่ยวเเบบผม ผมตื่นเต้นมากเลยหล่ะ

"เหลือห้องสามห้องเอาไง.."เลโอถามขึ้นมาก่อนจะมองมาที่หน้าของผม ก่อนจะหันไปมองพี

"ต้องมีห้องนึงพักสามคน.."เลโอพูดขึ้นมาต่อก่อนจะมองคีย์การ์ดในมือ

"เฮียมานอนกับผมก็ได้.."คิมบอกกับผมออกมา ก่อนจะมองไปทางพี

"ขอเปลี่ยนเป็นห้องละสามคนสองห้อง อีกคนนอนห้องเดียวได้ปะ..."โรมพูดก่อนจะมองไปทางเลโอ

"ว่าน สิงห์ เเล้วก็กูนอนห้องเดียวกันก็ได้.."พีพูดบอกออกมา ถามผมรึยังว่าผมอยากนอนด้วยรึเปล่า ผมโกรธจนเผลอจับกระเป๋าเดินทางเอาไว้เเน่นจนเส้นเลือดขึ้นเเขนเลยหล่ะครับ ผมโกรธมาก

"เอาตามนั้นก็ได้.."เลโอพูดก่อนจะมองมาทางผม ไอโรมก็เอามือมาจับเเขนผมเอาไว้ ด้วยสีหน้าที่ต้องการให้ผมใจเย็น...

หลังจากผมไปที่ห้องผมก็เก็บกระเป๋าเดินทาง สัมภาระต่างๆก่อนจะรีบเดินออกมาจากบ้านพักหลังนั้น

ผมมานั่งคิดอะไรไปเรื่อยที่ชายหาดคนเดียว มองไปรอบๆมีต้นมะพร้าว เเล้วก็มีนักท่องเที่ยวหลายคนกำลังเล่นน้ำบางคนก็กำลังเดินเล่นกันอยู่ริมชายหาด ถึงนี่จะไม่ใช่ที่ผมคิดไว้เเต่ก็ไม่ได้เเย่ขนาดนั้น..

"มาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ.."ชายคนหนึ่งเดินมาหาผมก่อนจะพูดทักถามผมขึ้นมาเค้าสวมกางเกงสีขาวไม่ใส่เสื้อ ในมือถือกล้องถ่ายรูป สร้อยคอของเค้าเเละที่ข้อมือของเค้าเป็นโซ่ดูเท่ห์มีสเน่ห์ดีครับ เค้าเป็นคนที่ตัวขาวมาก หุ่นดีอย่างกับนายเเบบโฆษณากางเกงใน ผมคิดอะไรของผมเนี่ยน่าขำตัวเองชะมัด

"ปล่าวครับผมมากับเพื่อนเเล้วก็.."

"เเฟนใช่ไหมครับ..เเล้วทำไมมานั่งคนเดียวหล่ะครับ"เค้าถามผมขึ้นมา ด้วยสีหน้ายิ้มๆ เป็นคนที่อัธยาศัยดีมากๆเลยหล่ะครับ

"คุณเชื่อไหมครับว่าคนที่มาเที่ยวทะเลต่างคนก็ต่างอารมณ์ มีความสุขดีใจ มีรอยยิ้ม เศร้าเสียใจ มีน้ำตา.."เค้าบอกกับผมออกมา ดูเป็นคนพูดเก่งนะครับ

"ครับผมเชื่อขนาดผมเองยังเสียใจเลย เเต่เพื่อนผมกลับดีใจที่ได้มาเที่ยวทะเล.."ผมบอกกับเค้าออกมา

"ผมชื่อเซนต์นะครับ.."เค้าเเนะนำชื่อของเค้าให้ผมรู้จัก

"ผมชื่อสิงห์ครับ.."ผมเเนะนำตัวเองกับเค้าตามมารยาท

"ใบหน้าของคุณเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่านะครับ..ถ้าไม่ว่าอะไรผมขอถ่ายรูปคุณได้ไหมครับ.."เค้าบอกกับผมออกมาผมก็พยักหน้า เค้าเดินถอยห่างออกไปก่อนจะถ่ายรูปให้กับผม ก่อนจะเดินกลับมาหาผม

"ดูนี่สิครับ ขออนุญาตนะครับ"เค้าพูดก่อนจะเอากล้องถ่ายรูปของเค้ามากล้องคอผมให้ผมดูรูปที่เค้าถ่ายให้กับผมได้สะดวก

"เป็นไงครับ.."เค้าถามผมออกมา สีหน้าผมดูเศร้าจริงๆด้วยมุมถ่ายรูปเค้าดีมากเลยหล่ะเเสงก็สวย

"ผมขอไลน์หน่อยได้ไหมครับผมจะได้ส่งรูปให้.."เค้าบอกกับผมออกมาก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของเค้าให้กับผม นี่ใช่วิธีหลอกขอไลน์รึเปล่า..

"ได้ครับ.."ผมพูดก่อนจะรับมือถือเค้ามาเเล้วให้ไอดีไลน์เค้าเเล้วยื่นมือถือคืนไป

"ผมไปก่อนนะครับ..ถ้าคุณเที่ยวเเถวนี้เราอาจจะบังเอิญเจอกัน.."เค้าพูดก่อนจะโบกมือให้กับผม ผมก็โบกมือให้กับเค้า..

"ไงครับสิงห์.."ว่านเดินมาหาผมที่นั่งอยู่คนเดียว

"ครับมีอะไรรึเปล่า.."ผมถามว่านด้วยความสงสัยมาไม้ไหนเนี่ย ปากจัดเเบบจูลี่ผมก็จัดการมาเเล้วไอหมอนี้ไม่น่ายาก

"สิงห์คบกับพีมานานรึยัง.."ว่านถามผมออกมา

"น่าจะเกือบปีได้ละมั้งครับ.."ผมบอกกับว่านออกมา จะว่าไปก็นานเหมือนกันนะ ผมไปเสียเวลาอยู่ที่โรงพยาบาลไงครับเกือบสามเดือน..

"เหรอครับไม่เห็นสนิทกันเลย ตอนผมคบกับพีเรายิ้มให้กัน เดินจับมือไปไหนมาไหนกันตลอดเลยนะ ตอนนั้นยิ่งนึกถึงเเล้วยิ่งอยากย้อนเวลากลับไปมากเลยหล่ะ.."ว่านบอกกับผมออกมา จะข่มกันใช่ไหมหล่ะครับ

"อ่อครับ.."ผมบอกกับว่านก่อนเค้าจะทำหน้าเบะปากเเวบนึงให้ผมเห็น รักในวัยมัธยมรักครั้งเเรกก็เเบบนี้เเหละ

"ช่วงนี้ตั้งเเต่ผมเจอพีอีกครั้งพีเค้าเเสนดีกับผมมากเลยนะ พาไปทานข้าว ไปดูหนัง ไปเดินเล่น เเถมยังเลือกซื้อของให้อีก ผมไม่คิดเลยว่าเค้าจะยังจำได้ว่าผมชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร.."ว่านบอกกับผมออกมา เป็นหมาเหรอครับต้องให้คนพาไปเดินเล่น

"อ่อครับ.."ผมพูดอีกครั้ง ไอหมอนี่มันอยากพ่นอะไรออกมาก็ให้มันพ่นให้จบ

"คุณไม่เคยคิดบ้างเหรอครับว่าคุณกำลังเป็นตัวเเทนของผมอยู่..ผมหล่ะสงสารคุณจริงๆเลย.."เค้าบอกกับผมออกมา จะสงสารผมทำไม

"เหรอครับ..พูดจบเเล้วใช่ไหมขอตัวก่อนนะครับ"ผมพูดก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นเดินไปเรื่อยๆเเถวๆชายหาด ไอหมอนี่มันร้ายหว่ะ..

ตกดึกพวกเราทั้งเจ็ดคนก็ไปนั่งทานอาหารทะเลกันที่ร้านเเถวนั้น ใครมันจะไปกินลงครับ

"ไม่ทานอะไรหน่อยเหรอครับคุณสิงห์.."เลโอถามผมขึ้นมา เมื่อนั่งกินไปได้สักพัก

"ผมไม่หิวผมขอตัวก่อนนะ.."ผมพูดหลังจากที่นั่งจิบน้ำเปล่าไปได้ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเรื่อยๆ..

"เเย่ละ..ดันมากำเริบอะไรตอนนี้วะเนี่ยไม่ได้เอายามาซะด้วย.."ผมที่เดินมาเรื่อยๆรู้สึกเจ็บขาจึงนั่งพักเเถวนั้น ผมคิดว่าหลังจากทริปทะเลครั้งนี้ผมจะไปหาเเม่ของผมที่อเมริกาอยู่ที่นั่นไปเลยจนกว่าผมจะทำใจได้ ผมไม่อยากไปสู้รบเเย่งใครอีกเเล้ว มันเสียเวลาชีวิต ถ้าตัวอยู่กับเราเเต่ใจไม่อยู่ยังไงซักวันก็ต้องเลิกกันอยู่ดี

"อ้าวสิงห์..มาทำอะไรตรงนี้ครับ"เซนต์ถามผมขึ้นมา เค้าหล่ะมาทำอะไรตรงนี้

"ผมมานั่งหน่ะครับ..เเล้วคุณหล่ะ..."ผมถามเซนต์ออกไป

"ผมเห็นเงาดำๆนั่งอยู่นึกว่าผีเลยเดินมาหน่ะครับ ถ้าผมถ่ายรูปผีได้ผมดังเลยนะครับสิงห์"เค้าพูดก่อนจะหัวเราะขึ้นมา ผมเลือกที่นั่งตรงที่ไม่มีเเสงไฟส่องถึงเลยเเม้เเต่นิดเดียวหน่ะ เค้าเป็นคนตลกดีนะครับ

"คุณไปดูคนเล่นกระบองไฟกับผมไหม.."เซนต์ถามผมออกมาก่อนจะยื่นกล้องถ่ายรูปของเค้าให้ดูรูปคนเล่นกระบองไฟที่ชายหาดผมก็พอเห็นผ่านตามาบ้างเเต่จะให้ผมเดินไปดูไงหล่ะขาผมเจ็บหนิ..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

ไรท์รับประกันได้เลยว่าตอนหน้ามีดราม่า เเน่นอนยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะครับ ใครจะอยู่ใครจะไป หรือใครจะถอยออกมา..(สปอยละนะ)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว