facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอให้เป็นความลับตลอดไป

ชื่อตอน : ขอให้เป็นความลับตลอดไป

คำค้น : พระเอกร้าย ดราม่า แต่งงาน แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 602

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2564 07:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอให้เป็นความลับตลอดไป
แบบอักษร

 

 

ร้านอาหารที่ภิภพพามาเป็นร้านโปรดของดารินทร์

ตอนที่เป็นแฟนกันใหม่ๆ ดารินทร์เคยนัดเจอกับภิภพที่นี่สองสามครั้ง แต่เพราะราคาอาหารที่แพงเกินกำลังแฟนหนุ่ม ดารินทร์จึงไม่มาที่นี่อีก เธอจะเลือกร้านที่ทำให้แฟนสบายใจเสมอ

"พี่จำได้ว่าเดียร์ชอบทานสเต็กที่นี่ที่สุด เมื่อก่อนพี่ต้องเก็บค่าขนมทั้งอาทิตย์เลยนะครับ ถึงจะพาเดียร์มาที่นี่ได้"ภิภพพูดถึงความหลังเมื่อครั้งที่เริ่มคบกับเธอ หญิงสาวยิ้มให้เขา แต่ก็ไม่พูดอะไรตากลมโตมองไปรอบๆ บรรยากาศในร้านก็ยังเหมือนเดิม

"คุณแม่ละคะ"ถามหาคุณดาริกาเพราะคิดว่าภิภพจะชวนมาด้วย

"คุณดาวบ่นว่าไม่สบายเลยขอกลับก่อน นี่คุณดาวไม่ได้บอกน้องเดียร์เหรอครับ"

"เหรอคะ คุณแม่เป็นอะไรมากไหมคะ"

"บ่นว่าปวดหัวครับ ไม่น่าเป็นอะไรมาก"

"เดียร์โทรหาคุณแม่ดีกว่า"พูดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมา

"ไม่ต้องโทรหรอก! "

"คะ"ดารินทร์มองหน้าภิภพเมื่อถูกห้าม

"เออ...คือพี่จะบอกว่าพี่โทรไปแล้วคุณดาวปิดเครื่อง

น่ะครับ คงหลับอยู่พักนี้คุณดาวมีเรื่องเครียดหลายอย่าง ก็อย่างที่เรารู้กันหุ้นส่วนขายหุ้นของเราจนหมด ไม่รู้ว่าใครจะเข้ามาบริหารที่นั่น พี่ไม่ดีเองครับที่คิดการใหญ่เกินตัว จนทำให้เราแย่ไปตามๆ กัน"ภิภพพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ต่างจากดวงตาที่มีแววสะใจอยู่ในนั้น สาเหตุที่บริษัทเจ๊งไม่เป็นท่าก็เพราะเขาถ่ายโอนผลประกอบการไปเป็นของเขา และสร้างบัญชีปลอมขึ้นมา ทำให้บริษัทขาดทุนหลายร้อยล้าน จนทำให้ผู้ถือหุ้นต่างพากันถอนตัวออกไป

"อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิคะ เรามาช่วยกันแก้ไขปัญหาดีกว่า เดียร์ว่าเราอย่าคุยเรื่องนี้กันเลยนะคะ สั่งอาหารเถอะค่ะเดียร์หิวแล้ว"เมื่อไม่มีใครมาสมทบดารินทร์ก็อยากทานอาหารให้มันจบๆ ไป จะได้กลับบ้านไปดูดาริกา แม่คงเสียใจมากที่รักษาบริษัทของพ่อเอาไว้ไม่ได้ เธอมีหุ้น 30%ก็จริงแต่ก็น้อยมากถ้าเทียบกับคนที่ถือ 70% ที่ผ่านมาหุ้นบริษัทกระจายอยู่ในมือผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทคนละ 20% แต่พอทุกคนเทขายหุ้นจึงไปรวมอยู่ที่คนกว้านซื้อถึง70% เธอก็ไม่ต่างอะไรกับพนักงานคนหนึ่ง เพราะถ้าผู้บริหารใหม่เข้ามา เธอก็คงไม่มีตำแหน่งในนั้น

ภิภพสั่งอาหารที่ดารินทร์ชอบหลายอย่างเพื่อเอาใจเธอ หญิงสาวทานอาหารในส่วนของเธอ ในขณะที่ภิภพแทบจะไม่แตะอะไรเลย ชายหนุ่มเอาแต่นั่งมองหน้าเธอ ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อดารินทร์รู้สึกว่าถูกภิภพมองนานเกินไป

"ไวน์แดงครับเดียร์ ดื่มฉลองกันหน่อย"ภิภพเลื่อนแก้วไวน์มาตรงหน้า ดารินทร์ยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

"รสชาติดีไหมครับ"

"ค่ะ"หญิงสาวรับคำสั้นๆ เมื่อจิบมันลงคออีกอึกใหญ่ ภิภพเติมไวน์ลงแก้วให้เธอมุมปากบิดโค้งอย่างน่าเกลียด เมื่อเห็นดารินทร์ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

"เดียร์ดื่มเก่งขึ้นนะครับ เมื่อก่อนแก้วเดียวก็จอดแล้ว"

"เดียร์โตขึ้นมั้งคะ"

"จริงด้วยเดียร์โตขึ้นมากจริงๆ ขอโทษที่พี่ไม่ได้ไปแสดงความยินดีวันรับปริญญานะครับ งานพี่ยุ่งจริงๆ "

"เดียร์เข้าใจค่ะ เรากลับกันเลยไหมคะ เดียร์เป็นห่วงคุณแม่"

"ดื่มเป็นเพื่อนพี่อีกสักแก้วได้ไหมครับ คืนนี้พี่มีความสุขมากที่ได้ปรับความเข้าใจกับเดียร์"

"ได้ค่ะ"ดารินทร์รับคำก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกแก้วคงไม่เป็นไร แค่นี้เธอขับรถกลับบ้านได้อยู่แล้ว

.............................................................................................

ดาริกาตื่นขึ้นมาในตอนดึกหลังจากที่หลับไปยาวนานเพราะฤทธิ์ของยานอนหลับ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเธอไม่เคยหลับได้เลยสักครั้ง ภาพของภิภพกับศรุตยังติดอยู่ในหัว สองคนนั้นแสดงความรักต่อหน้าเธอ และกระทำกับเธอไม่ต่างจากสัตว์ป่า ยานอนหลับช่วยให้เธอได้พักผ่อน หลายครั้งที่อยากหลับโดยที่ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก แต่เพราะเป็นห่วงดารินทร์นางจึงต้องทนอยู่ต่อ ภิภพกับศรุตคงไม่ปล่อยดารินทร์เอาไว้ เธอผิดเองที่ตามืดบอดจนทำให้ลูกต้องมาเดือดร้อนไปด้วย

"เดียร์ยังไม่กลับเหรอพี่แก้ว"

"ยังค่ะ คุณดาวจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้"

"ไม่ล่ะฉันแค่ลงมาถามเฉยๆ ได้โทรหาแกบ้างไหม ไปบ้านคุณย่าหรือเปล่า"

"โทรค่ะแต่คุณเดียร์ไม่รับสาย"

"เหรอ...เดี๋ยวฉันลองโทรอีกที"พูดจบก็หันหลังเดินขึ้นบันไดเพราะไม่ได้หยิบมือถือลงมา

"คุณดาวคะ"ป้าแก้วเรียกดาริกาเอาไว้

"มีอะไรเหรอพี่"

"คุณเดียร์เธอไปเจอรูปถ่ายเก่าๆ ของเธอค่ะ เธอเลยมาถามพี่ คุณดาวคิดว่าจะบอกความจริงกับคุณเดียร์ไหมคะ"

"ไม่พี่แก้ว อย่าบอกเรื่องนี้ให้ยายเดียร์รู้เด็ดขาด ที่ผ่านมาฉันไม่เคยใส่ใจสนใจแกสักเท่าไหร่ เวลาที่เหลือต่อจากนี้ฉันจะชดเชยให้แก ให้เดียร์รู้ว่าฉันเป็นแม่ของแกแบบนี้ตลอดไปเถอะนะพี่"

"คุณย่าเสียแล้ว คุณดาวคิดว่าทางฝั่งโน้นจะไม่บอกคุณเดียร์เหรอคะ"

"คนบ้านโน้นคงไม่กล้าหรอก เขาสัญญากับคุณมนไว้แล้ว ฉันผิดเองแหละพี่เวรกรรมมันกำลังตามมาเอาคืนฉันแล้ว"

"คุณดาวยังมีโอกาสแก้ตัวค่ะ คุณเดียร์รักคุณดาวมาก คุณดาวกลับมาเป็นแม่ที่ดีของเธอได้ค่ะ เราจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับตลอดไป พี่จะไม่พูดเรื่องนี้อีก ถ้าคุณเดียร์ยังสงสัยพี่จะบอกว่าคุณดาวพาเธอไปเที่ยวที่นั่นดีไหมคะ"

"นดลรู้เรื่องนี้ทุกอย่าง พี่แก้วว่าเขาจะบอกยายเดียร์ไหม"

"คุณกายคงไม่บอกหรอกค่ะ เธอคงไม่อยากทำให้คุณเดียร์เสียใจ"

"สองคนนี้เขาเหมาะสมกันนะ ฉันผิดเองที่อิจฉาแม้กระทั่งลูก กายเขาเคยรักฉันนะพี่ แต่ฉันกลับรักษาเขาไว้ไม่ได้"

"มันผ่านไปแล้วค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ คุณเดียร์โตแล้วเธอรู้ว่าอันไหนควรไม่ควร คุณดาวพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่รอคุณเดียร์เอง อย่าคิดมากนะคะ"

"ฝากด้วยนะพี่"ดาริกาเดินกลับขึ้นชั้นบน ออกไปยืนรับลมที่นอกระเบียง ตาคู่เศร้ามองไปยังห้องนอนที่เคยเป็นที่อยู่ของนดล เขาหายไปตั้งแต่วันที่พาดารินทร์กลับมาจากระยอง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หม้ายสาวก็ได้แต่ถอนใจ ใครจะคิดว่าโลกจะกลมแบบนี้ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เธอกับสามีรับอุปการะเด็กผู้หญิงตัวน้อย นดลรู้จักกับดารินทร์มาก่อน เขาจำเธอได้ในขณะที่ดารินทร์ลืมอดีตไปจนหมดสิ้น หลายครั้งที่เด็กน้อยนอนละเมอหาพี่กาย ใครจะคิดว่าพี่กายของดารินทร์จะเป็นคนเดียวกับสามีของเธอ

....................................................................................................

ความลับไม่มีในโลกแม้บางครั้งเราจะอยากให้มันตายไปกับเราก็ตาม 

พาพี่กายมาส่งแล้วจ้า เพลิงร้ายใต้เงารักมีอีบุ๊คจำหน่ายที่ Mebmarket นะคะ

ที่รักจ๋านิยายเรื่องใหม่ อุ้มรักสามีครึ่งคืน ฝากติดตามด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว