ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : แพงนะ

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : แพงนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2564 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : แพงนะ
แบบอักษร

“พี่หมอ กินอะไรดีคะ” ฉันหันไปถามคนข้างๆ เพราะตอนนี้ฉันกับพี่หมอกำลังเดินดูของกินกัน  

“ยังไม่พออีกหรอ” พี่หมอมองมือทั้งสองข้าง แล้วยกขึ้นมาให้ฉันดูด้วย 

โห้ พูดงี้ ทุบหัวผิงเถอะ” ฮ่าๆ ไม่ต้องแปลกใจ เพราะสองมือของพี่หมอนั้น เต็มไปด้วยของกินค่ะ คือคนมันหิว ก็จะซื้อแบบหิวๆ กินหมดหรือป่าว ค่อยว่ากัน 

“ฮ่าๆ พี่ล้อเล่น พี่อยากกินอะไรบ้างอย่าง” พี่หมอยิ้มให้ แล้วทำท่าคิดว่าจะกินอะไรดี 

“อะไรคะ เดี๋ยวผิงไปซื้อให้” ฉันมองหน้าพี่หมอ อย่างรอคำตอบ เพราะเดี๋ยวเวลาพักพี่หมอจะหมดสะก่อน 

“พี่อยากกิน…” ดูนะ ยังจะมาเล่นอีกนะพี่หมอ แถมยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วย 

“หืม ?” ฉันก็ยังมองหน้าพี่หมออย่างตั้งใจ 

“พี่อยากกินผิงผิงได้มั้ยครับ” เอ่อ…ตึก ตึก ตึก >< 

“แพงนะ พี่หมอจ่ายไหวหรอ” เอาสิ๊ ของชิ้นนี้เกรดพรีเมียมนะ จะบอกให้ อยากได้ต้องลงทุนกันหน่อย (เก็บอาการก่อนผิงผิงเอ้ย : ไรท์) ก็ของมันดีอ่ะไรท์ =^= 

“แพงแค่ไหนก็พร้อมจ่ายครับ” มะม๊าค่าสินสอดเท่าไหร่ดีคะ มีคนอยากได้ลูกสาวม๊าไปเป็นภรรยา~ 

“โห้ สายเปย์ด้วย” ฉันอมยิ้ม แล้วพยักหน้าเข้าใจ แซวพี่หมอที่ยืนยิ้มขำๆมองมาที่ฉัน 

“แล้วซื้อได้มั้ยครับ” จ่ะพี่จร้า อย่ายิ้มแบบนี้ได้มั้ย จะเป็นลมแล้ววววววววว  

“บ้า” ฉันเดินหนี ทิ้งพี่หมอให้ยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น งื้อออออ ไม่ไหวๆ อยู่ต่อไปไม่ไหวแน่ๆ  

  

“อร่อยมั้ยคะ” หลังจากหนีเหตุการณ์ที่ทำลายล้างหัวใจ ฉันกับพี่หมอก็มานั่งกินของกินที่ซื้อมากัน 

“อร่อยครับ” จะไม่อร่อยได้ไงค่ะ เจ้านี้เจ้าประจำเลยนะ ลูกชิ้นพี่แกอร่อยมาก โดยเฉพาะน้ำจิ้มสูตรพิเศษ 

“อร่อยก็กินเยอะๆค่ะ พี่หมอจะได้มีแรงช่วยคนไข้” ฉันส่งยิ้มให้พี่หมอ พร้อมแก้มป่องๆที่มีลูกชิ้นอยู่ข้างๆ 

“ถ้าอยากให้พี่มีแรง…” สายตานี่ เจ้าเล่ห์จริงเลยนะ พี่หมอเวอร์ชันนี้ ผิงผิงใจไม่ดี งื้ออออ  

“นี้ค่ะลูกชิ้น” ฉันจิ้มลูกชิ้น แล้วเอาไปยัดปากพี่หมอทันที >< 

“หึๆ” ยังจะมาขำอีก แกล้งคนอื่นได้นี้สนุกจริงๆนะคะคุณหมอ มันน่านัก 

“หยุดขำนะคะ” ฉันเอาไม้ลูกชิ้นที่ถืออยู่ ชี้ไปทางพี่หมอ แล้วส่งสายตาดุๆไปให้  

“โอเคครับ” โอเคครับ แต่ก็ยังยิ้มขำๆ แถมยกมือขึ้นมาโยกหัวเราไปมาอีก 

“ผมผิงยุ่งหมดแล้ว” ฉันส่งค้อนไปให้ แล้วยกมือขึ้นไปจัดทรงผมของตัวเอง  

  

“คิดว่าอยู่กันสองคนหรือไง” โอ้ะ ! เสียงของบุคคลที่สาม ลืมเลยว่าไม่ได้อยู่กับพี่หมอสองคน ฮ่าๆ  

คือตอนที่ซื้อของกินพอแล้ว ฉันจะแยกกลับคอนโดของตัวเอง พี่หมอก็กลับโรงพยาบาล แต่มีคนไม่ยอมค่ะ บอกให้มากินด้วยกัน ซื้อของมาเยอะ จะมาแบ่งแบบนี้ไม่ได้ ใช้แรงงานแล้วจะทิ้งไปแบบนี้หรอ จะให้กินคนเดียวได้ไง  

นั้นแหละค่ะ สรุปสุดท้าย ก็มาจบที่ห้องพักพี่หมอ พอเข้ามายังไม่ทันได้นั่ง ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาแบบไม่เคาะใดๆ บุคคลนั้นก็คือ หมอณนนท์ของเรานั่นเอง  

พอเฮียรู้ว่าฉันมาห้องพักพี่หมอ เฮียแกก็รีบมาทันที อยากจะบอกเฮียว่า ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยเนอะ แต่มาหวงตอนนี้ทันมั้ย  

“ก็ถ้าไม่มีมึง ก็อยู่สองคน” แล้วดูพี่หมอตอบ เฮ้อ คุณพี่ขา ตอบดีๆก็ได้ ดูหน้าเฮียก่อนนนน 

“แล้วไง ก็กูจะอยู่ กูสบายใจแบบนี้ เนอะหมวยเนอะ” จากที่ดูๆแล้วนั้น พอกันทั้งสองคนเลยค่ะ 

“เป็นส่วนเกินยังไม่รู้อีก” นี้ก็ไม่มียอมจริงๆ  

“ก็รู้ตัวนิ ออกไปได้แล้ว” อีกคนก็ไม่น้อยหน้า ช่วยบอกทีนี้คือโตแล้วใช่ป่ะ 

“นี้ห้องกูนะ มึงสิออกไป” เอาเข้าไปค่ะ เถียงกันเป็นเด็กๆ  

“เห็นกูยอมให้เข้าใกล้หน่อย เอาใหญ่นะ” โอเค ตามสบายเลย เอาที่สะดวก แล้วแต่พี่หมอกับเฮียเนอะ 

“แล้ว…จะไปไหน” พี่หมอยังไม่ทันได้เถียงเฮีย ก็หันมาถามฉันที่ลุกขึ้น 

“นั้นสิจะไปไหน ยังกินไม่เสร็จเลย” เฮียก็หันมาถามฉันอีกคน 

“ไม่เถียงกันแล้วหรอ” ฉันถามออกไปแบบหน้านิ่งๆ มองหน้าพี่หมอกับมองหน้าเฮีย 

“(- - )( - -) / (- - )( - -)” พี่หมอกับเฮียส่ายหน้าพร้อมกัน หลังจากที่ฉันถามเสร็จทันที 

“โอเคค่ะ ดี หยุดเถียงกัน แล้วก็รีบกินๆเข้า จะหมดเวลาพักแล้ว” ฉันบอกพี่หมอกับเฮีย แล้วนั่งลงกินของกินต่อโดยไม่สนใจทั้งสองคน คือถ้าฉันไม่เปลี่ยนเรื่อง ก็คงจะทะเลาะกันไม่จบง่ายๆ เฮ้อ ! 

หลังจากที่เจอฉันหน้านิ่งไป ทั้งสองก็สงบเสงี่ยม เก็บเสียงกันเงียบกริบ นั่งกินกันแบบกุลสตรีเลยทีเดียว เนี้ยน่ารักๆไม่ชอบ ต้องให้ออกโหมดโหด ผิงผิงละเหนื่อยใจ 

  

“ผิงกลับแล้วนะ” ฉันลุกขึ้นสะพายกระเป๋า เอ่ยบอกทำลายความเงียบ เพราะดูเวลาแล้ว พี่หมอกับเฮียต้องไปทำงานต่อ ฉันก็เลยจะกลับคอนโดไปพักผ่อนบ้าง 

“เฮียลงไปส่ง” เฮียบอก และทำท่าจะลุก แต่ว่า…  

“กูไปส่งเอง” พี่หมอคว้ามือเรา แล้วพาเดินออกจากห้องทันที ไม่ปล่อยโอกาสให้เฮียได้ประท้วงใดๆ  

  

ลานจอดรถ 

เมื่อมาถึงรถ พี่หมอปล่อยมือที่จับออก ฉันเลยเดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง คาดเบลท์ และเปิดกระจก นั่งนิ่งๆ นั่งรอให้พี่หมอพูด เพราะว่าระหว่างทางที่เดินมา พี่หมอไม่พูดอะไรกับฉันเลย เราเงียบกันมาตลอดทาง พี่หมอทำแค่เดินจับมือฉัน แล้วเดินนำ ส่วนฉันก็ทำแค่มองมือที่พี่หมอจับ แล้วเดินตาม 

“โกรธพี่หรอ” หลังจากนั่งรอสักพัก ฉันได้ยินเสียงพี่หมอพูดออกมาเบาๆ 

“ผิงไม่ได้โกรธ” ฉันหันไปมองหน้าพี่หมอ ที่ยืนอยู่ตรงประตู 

“แต่เราหน้านิ่งใส่พี่” พี่หมอก็ยังพูดเบาๆ คงคิดฉันโกรธจริงๆ 

“ผิงแค่อยากให้พี่กับเฮียหยุดแค่นั้นเอง” ฉันบอกเหตุผลออกไป เพราะฉันไม่ได้โกรธจริงๆ 

“ขอโทษครับ” เอ็นดูแฮะ แค่หน้านิ่งใส่เอง หึๆ 

“เฮ้อ ตั้งใจทำงานนะคะ ผิงกลับแล้วนะ” ฉันยืนมือออกไปประคองหน้าพี่หมอ ส่งยิ้มให้ แล้วก็… 

จุ๊บ 

------------- 

เจอกันตอนหน้านะคะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว