email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2564 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

[ พาร์ทเลม่อน ]

 

 

 

" คุณเเม่ทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ เเละเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ช่วงนี้งดนะคะ มันไม่ดีต่อลูกในครรภ์ของคุณเเม่ " ผมรู้สึกตะหงิดใจเเปลกๆ ทำไมหมอต้องเรียกกูว่าเเม่ด้วยว่ะ อย่างผมต้องเป็นป๊าสิถึงจะถูก เเต่เหล้าจ๋า รอม่อนก่อน

 

" ครับ "

 

" ส่วนคุณพ่อก็ดูเเลคุณเเม่ดีๆด้วยนะคะช่วงนี้ อย่าให้คุณเเม่ยกของหนัก วิ่งหรือกระโดดเพราะอาจทำให้เเท้งได้ ยิ่งเป็นครรภ์ของผู้ชายโอกาสเเท้งสูงกว่าครรภ์ในผู้หญิงทั่วไป " คุณหมอหันไปพูดกลับไอ้ติณที่นั่งอยู่ข้างๆผมอย่างตั้งใจฟัง หมอพูดเหมือนกูเป็นคนกระโดกกระเดกเลยว่ะ หรือกูคิดไปเอง ( ยังไม่รู้ตัวหรอว่าตัวเองเป็นคนยังไง/ ไรท์ )

 

" หมอจะจัดยาบำรุงครรภ์เเละก็ยาเเก้เเพ้ท้องให้นะคะ เดี๋ยวหมอนัดตรวจอีกที่เดือนหน้า " ผมเเละไอ้ติณสวัสดีดีคุณหมอเเล้วออกมารับยาเเละก็จ่ายเงินค่ารักษา เเต่ตอนที่ผมนั่งรอรับยาที่เเผนกสูติ เเม่งมีเเต่คนมอง มองจนกูเกร็งไปหมดเเล้วเนี้ย มีเเต่ผู้หญิงท้องป่องกับเด็ก มีผมกับไอ้ติณนี่เเหละเป็นผู้ชายสองคนที่มาหาหมอที่เเผนกนี้ นอกนั้นผู้ชายคนอื่นเค้าก็พาเมียเค้ามา เป็นผมผมก็สงสัย ว่าเเม่งไอ้เด็กสองคนนี้มันมาทำอะไร

 

" ป่ะม่อน ได้ยาเเล้ว " ไอ้ติณมันเดินมาพร้อมถุงยาในมือ

 

" เออๆเเม่งมีเเต่คนมอง " ผมสบถเบาๆให้ได้ยินเเค่ไอ้ติณ

 

" เดี๋ยวมึงกับกูก็ได้มาทุกเดือน "

 

" รู้เเล้ว กูต้องทำหน้าหนาๆไว้ใช่มั้ยว่ะ "

 

" มึงหน้าหนาอยู่เเล้ว " อ้าว ห่านี่

 

" ไอ้สัด เดี๋ยวกูเตะปากเเตก " ผมมองค้อนมัน เเล้วทำท่าจะเตะมัน

 

" คนท้องอย่าทำตัวกร่าง เดี๋ยวกูเตะคืนลูกไหล " พูดซะกูนึกภาพออกเลย

 

" มึงกล้าเตะกูกับลูกหรอไอ้ติณ " ผมถามเเล้วมองหน้ามันอย่างเหนือกว่า คนอย่างมันนะหนอจะกล้าเตะผมลูกไหล ไม่มีทาง

 

" กูไม่เตะหรอก เเต่กูจะทำอย่างอื่น " มันหยุดเดินเเล้วหันมามองหน้าผมเเทน เเละมองด้วยสายตาเเปลกๆ

 

" อะไร " เเล้วมันก็ก้มลงมากระซิบข้างหูผม ขนกูลุกเกลียวเลยสัด

 

" กูถามหมอเเล้ว ทำได้เเต่ทำเบาๆ " มันพูดเเล้วรีบผละออกเเล้วยิ้ม ผมยืนทำหน้างงเเป๊บนึง ก่อนที่หน้าจะร้อนเห่อขึ้นมา ไอ้หื่นกาม ไอ้โรคจิต มึงกล้าถามหมอได้ยังไง!! ครั้งหน้ากูจะมองหน้าหมอติดมั้ยเนี่ย

 

" ไอ้สัดติณ! ไอ้โรคจิต! " ผมด่ามันเเล้วเอาฝ่ามือฟาดลงที่กลางหลังมันเเรกๆ จนมันหน้านิ่วด้วยความเจ็บ สมน้ำหน้าไอ้สัด

 

เพี๊ยะ

 

" โอ้ยยย กูเจ็บมือหนักชิบหาย " มันพูดเเล้วถลึงตาใส่ผม ถ้าเป็นปกติมันคงสวนกลับมาเเล้ว มีลูกก็ดีเหมือนนี่หว่า

 

" เจ็บจะได้จำไอ้ห่า เดินไปเลยกูหิวข้าวเเล้ว" เเล้วผมก็เดินลิ่วไปนำมันมา เเต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงไอ้ติณบ่นเรื่องผมเดินเร็ว กลัวกระทบกลับลูก หึ เป็นลูกป๊าม่อนเเค่นี้ต้องไม่หลุดเว้ยยย ( สงสารหลานชั้นชิบหาย/ ไรท์ )

 

 

 

หลังจากที่ไอ้ติณกับผมออกมาจากโรงพยาบาล มันก็พาผมไปกินข้าวร้านหน้าคอนโดเพราะมันสดวกดี พอขึ้นมาบนห้องผมกับมันก็ถกเถียงกันอยู่หน้าห้อง

 

" มึงต้องมาอยู่ห้องกู " ไอ้ติณพูดเสียงเข้ม จ้องหน้าผมอย่างไม่ยอม

 

" กูไม่อยู่กับมึงหรอก กูจะอยู่ห้องกู " ผมพูดยืนยันคำเดิมตั้งเเต่ตอนเริ่มเถียงกันเเรกๆ

 

" หมอก็บอกอยู่ว่าให้กูดูเเลมึง อย่าดื้อดิว่ะ ไปเก็บของเเล้วมาอยู่ห้องกู " มันก็พูดอย่างไม่ยอมเหมือนกัน

 

" ไม่ได้ดื้อ กูจะอยู่ห้องกู! " เเม่งห้องก็อยู่ติดกัน จะอยู่ด้วยกันทำไม

 

" มึงอย่าให้กูต้องบังคับ ไปเก็บของ!! " ไอ้ติณมันพูดตะคอกผมเสียงดังจนผมสะดุ้ง แค่นี้ทำไมต้องตะคอกกันด้วยว่ะ เเล้วกูจะมารู้สึกเเย่เพราะมันตะคอกใส่เนี่ยนะ

 

" ฮึก ทำไมต้องตะคอกด้วย อึก ฮึก " ผมพูดทั้งน้ำตาที่ไหลเเมะๆ ลงมามาไม่หยุด ไอ้ติณมันชะงักไปครู่นึง ก่อนที่มันจะดึกผมเข้าไปกอด

 

" ขอโทษ ไม่ร้องหยุดร้องเร็ว ชู่ว~ เดี๋ยวลูกร้องตามนะ " มันทั้งพูดทั้งลูบหลังปลอบผม มันปลอบผมอยู่อย่างนั้นซักพักใหญ่ ก่อนผมจะหยุดร้องเเต่ก็ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่

 

" ไปเก็บของมา ไม่ต้องเอาเยอะ "

 

" อึก อื้อ อย่าตะคอกอีกนะไม่ชอบ " ไอ้ติณมันพยักหน้าหงึกงัก เเล้วปล่อยให้ผมเข้าไปเก็บของในห้อง เเละมันก็เเยกตัวออกไปคุยโทรศัพท์ผมทั้งเก็บของทั้งร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย ทำไมต้องไปอยู่ห้องมันด้วยอะ ห้องผมก็มีผมไม่อยากไปอยู่ที่อื่น

 

 

เเกร้กกก

 

" เสร็จรึยัง " ไอ้ติณโผล่หน้าเข้ามาถาม ผมพยักหน้าให้มัน มันจึงเดินเข้ามาลากกระเป๋าเดินทางของผมออกไป เเละกลับเข้ามาใหม่ ก็เข้ามาเจอกับผมที่นั่งอาลัยอาวรณ์ห้องอยู่

 

" เช็ดน้ำตาออก หยุดร้องได้เเล้ว "

 

" อื้อๆ ไปกันเถอะ " ผมพูดแค่นั้นแหละเดินออกจากห้องไป แล้วไอ้ติณก็ตามผมออกมาและจัดการล็อคห้องของผมแล้วเข้าไปอยู่ในห้องมันเเทน พอเข้าปุ้บผมก็จัดการนั่งเเมะลงที่โซฟาทันที เเละไอ้ติณมันก็ตามานั่งลงข้างข้างๆด้วย

 

" ม่อน พรุ่งนี้ไปบ้านป๊ากับม๊ามึงตอนเย็นนะ " ไอ้ติณเป็นฝ่ายพูดออกมา ไปทำไมว่ะ

 

" ไปทำไมอ่ะ "

 

" ก็ไปคุยเรื่องมึงท้องนี่ไง " อ๋อ ผมถึงบางอ้อทันทีที่ไอ้ติณพูดจบ

 

" ห้ะ! ไปพรุ่งนี้เลยหรอ " กระทันหันไปรึเปล่าไอ้บ้า เเละกูก็ไม่พร้อมจะบอกป๊ากับม๊าด้วย กลัวม๊ากับป๊ารับไม่ได้ เเถมพึ่งบอกไปว่าคบกับไอ้ติณ ไม่ทันถึงอาทิตย์ก็มาบอกว่าท้อง ป๊าม๊าคงช็อคตายห่า

 

" มึงจะรอให้ท้องโตก่อนรึไง ไปพรุ่งนี้นี่เเหละ กูโทรบอกป๊าม๊ากูเเล้วด้วยว่ามีเรื่องจะคุยด้วย " มันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ประมาณว่ามึงต้องไปนะไอ้ห่า เพราะกูโทรบอกหมดเเล้ว

 

" เเต่กูยังไม่พร้อม เเละกูก็ไม่กล้าบอกด้วย " ผมว่าเสียงอ่อย หน้าตาไม่ค่อยสู่ดีนัก

 

" เห้อออ เเล้วมึงว่ากูพร้อมมากรึไง " ว่าจบมันก็เอนหลังพิงพนักพิงของโซฟา เเล้วหลับตาลง เห็นเเบบนี้เเล้วมันก็คงเครียดไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นักหรอก ชีวิตกูมีเเต่เรื่องอเมซิ่งจังว่ะ ผมถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่เเละยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงเเบนราบอยู่ เเต่คงอีกไม่นานมันคงต้องใหญ่ขึ้น โถ่ ซิกแพคที่กูอุสาห์ออกกำลังกายกว่าจะขึ้นเป็นลอนก็ตั้งนาน

 

" เป็นกำลังใจให้ป๊าด้วยนะลูก " ผมพูดกำหน้าท้องที่ยังคงเเบนราบ พูดคุยเหมือนลูกจะได้ยินทั้งๆที่ลูกยังคงเป็นเเค่เจ้าก้อนเเป้งอยู่

 

" มึงเเทนตัวเองว่าอะไรนะ " ไอ้ติณที่หลับตาอยู่ อยู่ๆมันก็ลืมตาขึ้นมามองผม ด้วยสายตาประหลาดใจ

 

" ก็ป๊าไง " ผมพูดบอกซื่อๆ เห็นไอ้ติณมันส่ายหน้าเอือมๆ

 

" มึงต้องเเทนตัวว่าม๊าสิถึงจะถูก "

 

" ทำไมกูต้องเเทนตัวเเบบนั้น ก็กูจะเป็นป๊าอะ " ผมพูดอย่างไม่เข้าใจ ผมเป็นผู้ชายเป็นป๊าสิ เป็นม๊าได้ไง

 

" เเล้วคนเป็นป๊าบ้านมึงเป็นอุ้มท้องหรอ " พูดซะกูไปไม่เป็นเลยสัด

 

" ก็กูจะเป็นป๊า " ผมยังคงเถียงสู้ ไอ้ติณมันกรอกตาเเล้วพูดออกมาอีก

 

" ลูกมันก็ต้องมีทั้งป๊าเเละม๊าสิ "

 

" มึงก็เป็นม๊าไปสิ " ผมพูดหน้างอง้ำ

 

" กูเป็นผัวมึง ดั้งนั้นกูเป็นป๊ามึงเป็นม๊าเพราะมึงเป็นคนท้อง " มึงอย่าเอาความจริงมาสู้สิว่ะ กูเถียงต่อไม่ได้ กูต้องเป็นม๊าจริงหรอว่ะ เขินตายห่า

 

" ไอ้สัด หยุดพูดเลย " >.<

 

" ทำไมรับความจริงไม่ได้ว่าตัวเองเป็นม๊า " มันว่าล้อๆ ผมนี่ก้มหน้างุดเลย

 

" ไอ้ติณ! เออกูเป็นม๊าก็ได้ไอ้สัด" ผมพูดหน้างอง้ำปากเบะ เเล้วลุกออกจากโซฟาตรงไปที่ห้องนอนไอ้ติณ

 

" อย่าเดินเร็วสิครับม๊า เดี๋ยวลูกหน้าบี้ตั้งเเต่อยู่ในท้องนะม๊า " ไอ้สัดนี่ เเช่งลูกนะมึงเเล้วย้ำจังไอ้คำว่าม๊าน่ะ กูเขินไอ้ควาย

 

"ไอ้สัดติณ! มึงเงียบปากไปเลยนะ " เเล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องนอนเเล้วปิดประตูห้องเเม่งเสียงดังๆ เเล้วไปนั่งลงที่เตียง

 

"มะ.. ม๊าขอโทษนะครับที่เดินเร็ว " กระดากปากชิบหาย นี่กูเป็นม๊าคนเเล้วหรอว่ะ โว้ยย เเทนที่กูจะได้เมียสวยๆ เสือกได้ผัวเเถมกูท้องอีก เจริญเเละมึงไอ้ม่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................

 

โอ้ยยย หนูจะได้เกิดจะได้ลืมตาออกมาดูโลกมั้ยลูก ป๊ากับม๊าของหนูน่าจะฆ่ากันตายก่อน เเถมเเช่งลูกหน้าบี้อีก ถ้างั้นหนูชื่อหนูบี้ไปก่อนนะลูก 555+

 

 

 

❤️❤️❤️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว