ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ความสุข

03.40 น.

“อื้อออพอก่อนเถอะค่ะ มิลินไม่ไหวแล้วอ่าา”มิลินที่นอนอยู่บนเตียงรับแรงกระแทกจากเขา ร้องขอด้วยเสียงอ่อนล้า

“รอพี่เสร็จก่อน พี่สัญญา พี่จะหยุดแล้ว น้องมิลินหลับไปก่อนได้เลยนะครับ โอ้ววว เสียวสุด”

“งื้อออ ใครจะหลับได้ละคะ รีบๆเลยมิลินง่วงแล้ว”

“โอเคครับ อ่ะๆๆๆๆ โอ้วววว”

“อ๊าส์ อืออออ” มิลินร้องครางอย่างสุขสม ก่อนจะผลอยหลับไปโดยไว

“มิลิน มิลิน หลับแล้วหรอครับ” เขาลุกขึ้นมาเรียดเธอ แย่จริงผมเริ่มแสดงความเป็นเจ้าของเธอตอน 4 ทุ่ม นี่เกือบตีสี่ ผมทำไปได้ยังไงกัน น้องจะเป็นไงบ้างเนี่ย ธนนท์เอ้ยธนนท์ ห้ามใจไม่ได้เลย เป็นอะไรวะ

เขาได้แต่บ่นพึมพำกับสิ่งที่ทำลงไป หวังว่าเธอคงไม่เป็รอะไรไปนะ เขาดึงผ้าห่มมาห่มร่างเขาและเธอ เขานอนกอดเธอจากด้านหลัง กอดแน่นเหมือนกลัวเธอหาย และหลับไปเช่นกัน

 

 

11.00 ของเช้าวันใหม่

มิลินขยับตัวด้วยความปวดร้าว จึงทำให้เขาที่รอนกอดเธอตื่นมาด้วย

“มิลิน เป็นไงบ้าง”

“ปวดตัวอะคะ ระบมไปหมดเลย”

“พี่ขอโทษ รอพี่ตรงนี้นะ” เขาคว้าผ้าขนหนูเข้าไปใรห้องน้ำก่อนออกมาพร้อมกาละมังและผ้าเช็ดตัว และแก้วน้ำพร้อมยาเม็ด

“ลุกขึ้นไหวมั้ยครับ เดี๋ยวเช็ดตัวให้นะ”

มิลินขยับตัวลุกขึ้นเพียงเตียง เขาจึงเอาผ้าชุบน้ำอุ่นหมาดๆ ก่อนเช็ดตัวให้เธอ เขาประณีตเช็ดทุกซอกทุกมุม จนมากลางกลายสาวที่เธอร้องห้ามเอาไว้ก่อน

“เอ่อ ตรงนั้นไม่ต้องหรอกค่ะ มิลินทำเองดีกว่า”

“ไม่ต้องอายแล้ว เห็นหมดแล้วครับ” เขายิ้มให้เธอ

“แต่ว่า”

“น่านะ พี่ขอดูด้วยว่ามันเป็นยังไง”

เขาจับขาเธอแยกช้าๆ ก่อนจะเห็นมันบวมหน่อยๆ ด้วยฝีมือเขาล้วนๆ

“เจ็บมั้ย พี่ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“เดี๋ยวกินยาแล้วนอนนะครับ”

“ค่ะ”

“ตายจริง น้องยังไม่ได้กินข้าวใช่นี่ครับ กินยาไปเดี๋ยวจะเป็นโรคกะเพาะ พี่ลืมสนิทเลย ที่คอนโดพี่มีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้องกินได้มั้ยครับ”

“ได้ค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่ได้ รอพี่ 5 นาที” เขารีบเดินออกไปที่ห้องครัวเพื่อทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เธอ

มิลินมีความสุขมากที่เขาใส่ใจเธอขนาดนี้

เธอมองไปรอบๆห้อง ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวมากๆ มีรูปเขาและคุณนานมารตีติดอยู่ ห้องเป็นโทนขาวน้ำตาลอ่อนๆ ทุกอย่างถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคคนนึงเลยก็ว่าได้

“มาแล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอยื่นมือไปรับถ้วยบะหมี่

“ไม่ต้องครับ มันร้อน เดี๋ยวพี่ป้อนให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“อย่าขัดใจพี่สิ พี่อยากป้อน”

“ค่ะ”

เขาป้อนเธอจนบะหมี่หมด และหยิบยาและทำให้เธอ

“นอนพักนะครับ เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องเสื้อผ้าให้”

“ขอมิลินโทรหาเลขาหน่อยสิคะ”

“ได้ครับ”

มิลินจัดการสั่งงานเลขาคนสนิทก่อนจะวางสายและหลับไปด้วยความเพลียและฤทธิ์ของยา

ธนนท์ให้คนนำเสื้อผ้าของเธอไปซักอบแห้ง และ.ื้อพวกอาหารเข้ามาแช่ไว้ในตู้เย็น เพราะเธอคงได้มาที่นี่บ่อยๆ ส่วนตัวเขาก็นั่งทำงานต่อที่ห้องรับแขก เขาจริงจังกับการอ่านเอกสารซื้อขายหลายชั่วโมง ร่างกำยำใส่แว่นช่วยกรองแสง ทำให้เขาดูลุคเหมือนแดดดี้เลยก็ว่าได้ มิลินตื่นขึ้นมาและลุกขึ้นเพื่อเดินออกมาหาเขา เธอเห็นเขานั่งอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ร่างสูงใหญ่ ใส่แว่น และเสื้อเชิ๊ตสีดำตัวบาง ทำให้เธอใจสั่นมากกว่าผู้ชายคนอื่น

ร่างเล็กเดินไปข้างหลัง ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้ทเขา ทำให้เขาสะดุ้งตกใจเล็กน้อย

“มิลิน พี่ตกใจเลย นึกว่านางไม้ที่ไหนมาหอมพี่” เขาจับมือเธอให้เดินอ้อมมาหาเขา เธอนั่งลงข้างๆ แต่เขากลับอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก

“ดีขึ้นแล้วหรอ”

“ค่ะ ดีขึ้นแล้ว”

“พี่ขอโทษ เล่นซะอ่วมเลย” เขาทัดผมของเธอไปหลังหู

“ทำอะไรอยู่คะ”

“เอกสารซื้อขายน่ะ สำคัญมากพี่เลยต้องตั้งใจหน่อย”

“ให้มิลินช่วยมั้ยคะ”

“ไม่เป็นไรครับ มิลินแค่ให้ออกซิเจนกับพี่ก็พอ”

เธอยิ้มให้เขาด้วยความเขิน

“มิลินโคตรสวยเลย รู้ตัวมั้ย เวลายิ้มใจพี่จะละลาย”

“ชมเยอะไปแล้วค่ะ”

“จริงๆ แล้วพี่ก็โชคดีมากๆที่ได้เป็นเจ้าของผู้หญิงแสนสวยที่อยู่ข้างหน้าพี่แล้วด้วย”

“...”

“เมื่อคืนมีความสุขมั้ย”

“ค่ะ”

“อยากได้อีกมั้ย พี่อยากสนองมากเลย”

“พอก่อนค่ะ ให้มิลินพักบ้าง”

“ว้า แย่จริง”

“...”

“คืนนี้มิลินค้างกับพี่นะครับ พี่อยากนอนกอดมิลินอะ หลับสบายมากกก แถมฝันดีอีกต่างหาก” เขาเอาหน้าเกยคางของเธอ

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณแม่เป็นห่วง”

“พี่ว่าแล้วว่าต้องพูดคำนี้”

“ทำไมคะ?”

“พี่ให้คุณแม่มารตีโทรหาคุณหญิงอรอินแล้ว ว่าน้องอยู่กับพี่ แล้วก็ขออนุญาตคุยเรื่องงาน และค้าง 1 คืน”

“พี่นนท์!!”

“ครับ” เขายิ้มยิงฟัน

“แล้วพรุ่งนี้ มิลินจะเอาชุดที่ไหนไปทำงานคะ ชุดเดิมไม่ได้นะ”

“คุณแม่ของมิลินให้คนที่บ้านจัดมาส่งแล้วครับ” เขายิ้มกวนอีกครั้ง

“นี่แน่ะ ทำอะไรไม่ปรึกษาอีกแล้วนะคะ”

“โอ้ยย ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้ พี่จะได้นอนกอดน้องหรอ”

“คนบ้า”

“มิลินของพี่ อาทิตน์หน้าที่บ้านพี่มีงานเลี้ยงวันเกิดคุณแม่ น้องต้องมานะครับ”

“หรอคะ ไม่เห็นคุณแม่บอกเลย”

“เดี๋ยวคงบอกมั้งครับ แต่พี่มีข้อห้ามนะ” เขาชี้นิ้วใส่เธอ

“คะ?”

“ห้ามใส่ชุดสายเดี่ยว ชุดสั้น ชุดยาวผ่าลึกก็ไม่ได้ โชว์หลังด้วย ห้ามเด็ดขาด”

“ไม่ให้นุ่งขาวห่มขาวเลยละคะ”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวน้องอึดอัด”

“ชิ ประชดค่ะ”

“ไม่รู้แหละ ถ้าใส่มาพี่จะทำโทษตรงนั้นแหละ”

“พี่ธนนท์!”

“ก็พี่หวง พี่ไม่ให้มอง ของๆพี่ ทั้งนมทั้งก้น ทั้งขา ของพี่หมด ห้ามๆๆๆ พี่ไม่ชอบ”

“เผด็จการที่สุด”

“เผด็จการต้องแบบนี้”

“ว้ายยยยย” ฮ่าๆๆๆ”

เขาจับเธอจั๊กกะจี้ จนเธอดิ้นไม่เป็นท่า เขาและเธอหัวเราะกันจนลืมทุกเรื่องไปเลย ธนนท์จูบเธออย่างดูดดื่ม ก่อนจะเก็บเอกสารทั้งหมดและนอนพร้อมกับร่างเล็กนุ่มนิ่มของเขา

 

เห็นคนรักกันแล้วมันช้ำใจ ยาดองเท่านั้นที่จะชะโลมจิตใจ ชีวิตฉันไม่หวาน ขอให้พระเอกนางเอกหวานก็แล้วกันนนนนนนนนนนนนนนน

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น