ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่34.ส่วนเกินไม่ใช่เค้าเเต่เป็นผม

ชื่อตอน : ตอนที่34.ส่วนเกินไม่ใช่เค้าเเต่เป็นผม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2564 13:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่34.ส่วนเกินไม่ใช่เค้าเเต่เป็นผม
แบบอักษร

สิงห์...

ผมกลับมานั่งคิดที่บ้าน พอเวลาประมาณบ่ายๆพีก็มาหาผมที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ ผมเข้าใจความรู้สึกที่กำลังคิดว่าตัวเองเป็นตัวเเทนของใครอีกคนเลยหล่ะครับโคตรเจ็บ

"เสาร์นี้เราไปเที่ยวทะเลกันนะครับ ผมบอกโรม คิมเเล้วก็ฮิโรโตะเเล้ว เพื่อนผมก็มีไอเลโอ เเล้วก็ว่านด้วย.."พีบอกกับผมเเต่ผมก็พยักหน้าไปเเบบงั้นๆ ว่านอีกเเล้วเหรอครับทำไมต้องมีหมอนี่ตลอด

"ว่านคือใครเหรอครับทำไมคุณไม่เห็นเคยพูดถึงเค้าให้ผมฟังเลย.."ผมพูดถามออกมาด้วยความสงสัยที่ผมรู้คำตอบอยู่เเล้ว

"เค้าเป็นเพื่อนเก่าผมตอนเรียนมัธยมหน่ะครับ.."พีบอกกับผมออกมา เเล้วทำไมไม่บอกด้วยหล่ะครับว่าไม่ได้เป็นเเค่เพื่อนหน่ะ..

"คุณจะไปซื้อของไหมครับผมกับว่านว่าจะไปซื้อของกัน.."พีถามผมออกมา ว่าน ว่านอีกเเล้ว หายใจเข้าออกเป็นว่านรึไง

"ไปดิ..ผมอยากเจอเพื่อนคุณเหมือนกัน.."ผมบอกกับพีออกมา ก็นะความจริงผมไม่อยากไปเป็นก้างใครหน่ะเเต่พอดีคนนี้ของผม..

"งั้นพรุ่งนี้นะครับ..ผมจะมารับตอนบ่าย"พีบอกกับผมผมก็พยักหน้า

"ไม่มีอะไรเเล้วใช่ไหมครับ..ผมขอตัวก่อนนะผมอยากอยู่คนเดียว.."ผมบอกกับพีออกมาก่อนจะเดินไป

"พักนี้คุณเป็นอะไรครับ คุณโกรธผมรึเปล่า คุณพูดกับผมได้นะ.."พีเดินตามผมมาติดๆ

"ผมบอกว่าผมอยากอยู่คนเดียวไง.."ผมพูดก่อนจะหันไปมองเค้าน้ำใสๆมันก็คลอเบ้าตาของผม

"ใครมันทำอะไรไว้น่าจะรู้ตัวเองดีนะครับ.."ผมพูดก่อนจะเดินขึ้นบันไดบ้านไป เดินเข้าห้องตัวเองเเล้วปิดประตู พีเค้าเคาะประตูห้องผมอยู่พักนึงก่อนเค้าจะไป..

ผมเจอพีอีกทีก็บ่ายของอีกวัน เค้าขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของผม ผมก็อาบน้ำเเต่งตัวไว้เเล้วก็เดินลงมาหาเค้า

ผมพยายามทำหน้าตาชื่นบานเเล้วเดินมาที่รถของพี พีรออยู่ในรถผมก็เอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ พอประตูมันเปิดภาพที่ผมเห็นคือว่านนั่งอยู่ ผมรู้สึกหน้าเเตกมากเลยครับในตอนนี้ ผมควรจะได้นั่งหน้าสิครับ เเต่ก็ช่างเถอะ..

"สิงห์นี่ว่าน..ว่านครับนี่สิงห์.."พีพูดเเนะนำว่านให้ผมรู้ตัก เเละในทางกลับกันเเนะนำผมให้ว่านรู้จัก ผมจะไม่พูดละกันให้คิดเอาเองว่ามันต่างกันยังไงทั้งน้ำเสียงเเละคำพูด เเล้วทำไมไม่บอกหล่ะว่าเราเป็นอะไรกัน เค้าเรียงลำดับความสำคัญได้ดีนะครับไปรับเพื่อนก่อนรับเเฟน

"ยินดีที่ได้รู้จักครับสิงห์.."ว่าบอกกับผมออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

"เช่นกันครับ.."ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆขณะที่กำลังนั่งเบาะหลัง เเล้วเล่นมือถือไปด้วยระหว่างทางไปห้าง

พวกเราสามคนไปซื้อเสื้อผ้าอะไรต่างๆ คุณลองคิดดูนะว่าผมต้องเดินเลือกเสื้อผ้าคนเดียวเเล้วเเฟนผมไปอยู่กับอีกคนนึง อีกหน่อยดูถ้าจะเข้าไปช่วยถอดเสื้อผ้ากันถึงในห้องลองชุดเเล้วหล่ะครับ..

"ดูเป็นไงบ้างครับพี.."ว่านถามพีออกมาขณะที่ผมกำลังเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่คนเดียวไม่ไกลจากตรงนั้น

"ดูน่ารักดีนะครับ"พีบอกกับว่านออกมาอีกฝ่ายก็ยิ้มเขิน

"เป็นคู่รักที่เหมาะสมกันดีนะคะ คนนึงหล่อคนนึงน่ารัก อีกคนก็หล่อ.."พนักงานในร้านขายเสื้อผ้าพูดขึ้นมา คู่รักงั้นเหรอ เเล้วทำไมไม่มีใครเเก้ตัวเลยหล่ะนี้สรุปว่าผมมาเป็นก้างจริงๆใช่ไหมเนี่ย..

ผมซื้อเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมาจากร้านนั่นไปยืนโทรคุยกับไอโรม..

"นี่มึงทำอะไรอยู่วะทำไมเสียงเเปลกๆ.."ผมถามไอโรมออกมา

"ปล่าวหนิ คุยได้เล่ามาเลย.."ไอโรมบอกกับผมก่อนผมจะเล่าอะไรให้มันฟังตั้งหลายอย่าง มาสามคนเเต่ทำเหมือนกับว่ามาสิงคนจะชวนผมมาทำไมตั้วเเต่เเรกผมขอะามหน่อยเถอะ..

"กูจะเสร็จ..เอ้ยเดี๋ยวกูช่วยมึงเอง..เเต่ตอนนี้ขอช่วยตัวเองก่อนนะเว้ยบาย.."ไอโรมพูดก่อนจะตัดสายผมไป ถ้าทำอะไรอยู่ไม่บอกเเต่เเรกวะจะได้ไม่กวน

ผมเดินมาซักพักอาการปวดขามันก็กำเริบขึ้นมาผมเลยนั่งพักอยู่คนเดียว ทำไมมันเจ็บเเบบนี้วะเนี่ย

ผมโทรไปหาพี่ที่น่าจะยังอยู่ในห้างนี้เผื่อเค้าจะนึกขึ้นได้ว่ามีเเฟนอยู่ทั้งคน

"มีอะไรรึเปล่าครับ.."พีถามผมขึ้นมา ผมได้ยินเสียงรถกำลังขับอยู่บนถนน

"คุณอยู่ไหน.."ผมถามพีขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ขับรถอยู่บนถนนครับ.."พีบอกกับผมออกมา เค้ากลับไปได้ไงในเมื่อผมยังอยู่ที่ห้าง

"อ่อครับเเค่นี้นะ ถึงบ้านเจอกันครับ.."ผมบอกกับพี่ก่อนจะวางสายเเล้วเอามือบีบๆนวดๆขาของผมเอง ผมบอกได้เลยว่าตินนี้ผมโมโหมากเเค่ไหนผมโกรธมาก ถ้าเพื่อนทิ้งผมผมจะไม่ว่า เเต่นี่เเฟนนะครับใช่สิเค้าคงไม่ได้คิดอะไรมากถึงได้ไปเเบบหน้าตาเฉย

ผมโทรหาคิมที่หอพักอยู่เเถวนี้ให้มารับผมไม่นานคิมก็มา

"เป็นอะไรไหมเฮียสีหน้าเฮียดูไม่ค่อยดีเลยให้ผมพาไปหาหมอไหม"คิมถามผมก่อนจะประคองผมให้ลุกขึ้น

"เเล้วนี่เฮียมากับใคร..เฮียไม่ได้มากับพี่พีเหรอครับเห็นพี่เค้าลงรูปในไอจีกับเพื่อนเค้าด้วยเมื่อหลายนาทีก่อน.."คิมถามผมเเต่ผมก็ส่ายหน้าปฏิเสธ คิมก็พยุงผมไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของเขา

"เอาไงเฮียจะไปโรงพยาบาลหรือกลับบ้าน.."คิมถามผมออกมาผมในตอนนี้ไม่อยากกลับบ้าน โรงพยาบาลก็ไม่อยากไป

"ไปคอนโดเฮียละกันอาการมันกำเริบหน่ะเเปปเดียวก็หาย"ผมบอกกับคิมก่อนคิมจะพยักหน้าให้กับผม เเล้วขับพาผมมาส่งที่คอนโด พยุงผมไปส่งผมถึงหน้าห้องเลยหล่ะครับ

"เอางี้นะเฮีย..เฮียมีอะไรโทรบอกผมได้เลยโทรหาไอฮิโรโตะก็ได้..ผมไปก่อนนะนัดเพื่อนทำรายงานเอาไว้"คิมบอกกับผมก่อนจะเดินไปปล่อยให้ผมยืนอยู่หน้าประตูคนเดียว

ผมใช้คีย์การ์ดเปิดประตูผมก้าวขาเดินไปได้เเค่ก้าวเดียวผมก็ล้มลงกับพื้น ผมไม่อยากจะลุกไปไหนเลยอยากนอนอยู่ตรงนี้ ทนกับความเจ็บที่ขาให้มันชินเเล้วค่อยๆหายไปเอง

เลิกคิดมากได้เเล้วเว้ยสิงห์ ถ้าเค้ารักเราจริงเค้าไม่ทำกับเราเเบบนั้นหรอก เค้าคงไม่ทำเหมือนเราไม่มีตัวตนหรอก ผมพูดออกมาเบาๆน้ำตามันก็ไหลออกมาช้าๆ ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

ดูท่าว่านจะมีบทบาทสำคัญมากกว่าที่คิดนะครับเนี่ย รอดูกันว่าสิงห์จะทำยังไงต่อไป ไรท์บอกเลยนะครับว่าสิงห์อ่อนเเอได้ไม่นานหรอกครับ..(สปอยตอนละนิด..)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว