ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนป่วยเอาแต่ใจ

ชื่อตอน : คนป่วยเอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2564 12:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนป่วยเอาแต่ใจ
แบบอักษร

“ได้เวลาตรวจแล้วค่ะคุณหมอ” เจ้าหน้าที่พยาบาลเดินมาตามเธอถึงหน้าห้องพักฟื้นของเขา

“ค่ะ” เหมือนฟ้าถอนหายใจโล่งอก ดีนะที่เธอออกมาก่อน ถ้าเกษราเข้าไปตามเธอถึงในห้อง แล้วเห็นสภาพที่เธอนอนคร่อมทับเขาเมื่อครู่ ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรหลังจากนั้นบ้าง

และหลังจากเกิดเหตุการณ์ในห้องในตอนเช้า เธอก็ไม่เฉียดกรายเข้าไปในห้องพักฟื้นของเขาอีกเลย แต่ความกวนประสาทของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงเช่นกัน เขากดกริ่งเรียกเธอเกือบทุกชั่วโมง ซึ่งทุกครั้งเธอมักจะให้เจ้าหน้าที่ผู้ชายเข้าไปดูแลเขาแทน เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมากมายหรอก นอกจากอยากกวนประสาทเธอ รู้ได้อย่างไรนะหรือ ก็สองครั้งแรกที่เขากดกริ่งเรียก เธอเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยืนอยู่หน้าห้องพักของเขา

“คุณหมอละครับ” นั่นไง เธอเดาผิดที่ไหน

“อ๋อ คุณหมอติดตรวจคนไข้ครับ คุณมีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ” เธอได้ยินเสียงเจ้าหน้าถามเขา

“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่มีอะไรจะถามคุณหมอเกี่ยวกับอาการของตัวเองนิดหน่อย”

“ถามได้เลยครับ เดี๋ยวผมไปแจ้งคุณหมอ”

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณหมอว่าง เดี๋ยวก็คงมาตรวจ”

“งั้นถ้าไม่มีอะไร ผมขอตัวนะครับ”

“ครับ”

แล้วเจ้าหน้าที่ก็เดินออกมาจากห้องของเขา แจ้งเธอตามที่เธอเองก็ได้ยิน และนอกจากครั้งนั้นเสียงกริ่งก็ดังขึ้นอีกหลายครั้ง จนเจ้าหน้าที่ส่ายหน้ากันทุกคน

“คุณหมอคะ ถ้าคุณหมอไม่ยอมไปดู คงได้ยินเสียงออดดังทั้งวันทั้งคืนแน่นอน” เกษราเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด

“เฮ่อ ไปก็ได้ค่ะ งั้นหมอฝากทางนี้ด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรก็ไปตามได้ที่ห้องคุณตะวัน” เพราะเธอรู้ว่า ถ้าเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมาง่ายๆแน่นอน เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาเป็นอะไรถึงต้องการเจอเธอนักหนา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังออกจากข้างนอก เขานอนเอียงตัวหันหน้าไปทางหน้าต่าง เพราะรู้ว่าสุดท้ายแล้วคนที่เข้ามา ก็คงไม่ใช่คนที่เข้าต้องการเจอแน่นอน

ซักพักได้ยินเสียงเปิดประตู แล้วก็มีคนเดินเข้ามาในห้องของเขา กล้าตะวันหลับตาลง พร้อมกับเปล่งเสียงออกมาเบาๆ “พี่กลับไปเถอะ”

เหมือนฟ้าเลิกคิ้วสงสัย กดกริ่งเรียกเธอ แต่พอเธอเข้ามากลับไล่เธอให้กลับไปเนี่ยนะ เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย “ถ้าไม่มีอะไร แล้วกดออดเรียกทำไม งั้นพี่ขอตัวก่อนแล้วกัน”

กล้าตะวันลืมตาโพล่ง รีบหันกลับมาด้านหลัง ที่หญิงสาวกำลังหมุนตัวเพื่อเดินออกจากห้อง “เดี๋ยวครับพี่ฟ้า”

โครม

“โอ้ย!”

เหมือนฟ้ารีบหันกลับมามองคนด้านหลังทันที หลังจากได้ยินเสียงโครมเหมือนอะไรหล่น แล้วยังเสียงร้องของเขาอีก

“ตะวัน! ทำอะไรเนี่ย!” เธอรีบเดินไปนั่งข้างๆเขาที่กึ่งนั่งกึ่งตอนอยู่บนพื้นข้างเตียง

“พี่ฟ้า ผมเจ็บ” เขาจับมือเธอ พร้อมกับเอาไปแนบข้างแก้ม “เจ็บมากเลย”

“ลุกขึ้นไหวไหม” เธอถามคนเจ็บด้วยความเป็นห่วง

“ช่วยพยุงผมหน่อยได้ไหมครับ”

เธอไม่ตอบ แต่กลับจับมือเขาคล้องคอของตัวเอง พร้อมกับพยายามประคองให้เขาลุกขึ้นยืน แล้วนั่งลงบนเตียงตามเดิม

เหมือนฟ้ายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณขมับ พลางถอนหายใจ กว่าจะให้เขาขึ้นไปนั่งบนเตียงได้ ทำเอาเธอหอบเลยทีเดียว ตัวก็โต หนักก็หนัก แล้วดูเธอ ตัวเล็กกว่าเขาตั้งเยอะ

“เจ็บตรงไหน” เธอเอ่ยถามเขา ก่อนจะมองสำรวจทั่วร่างกายของคนตรงหน้า

“เจ็บแผลครับ” เขามองไปยังแผลที่ถูกงูกัดบริเวณปลีน่อง

“งั้นรอเดี๋ยวนะ พี่ไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลก่อน” เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบหมุนตัวเพื่อออกไปเอาของที่ต้องการ

“เดี๋ยวครับ” เขาคว้าข้อมือเธอไว้ ซึ่งเธอก็หันกลับมามองอย่างงุนงง “เริ่มไม่เจ็บแล้วครับ”

“หืม”

“ผมเหนียวตัว อยากอาบน้ำ”

“แล้ว?”

“แต่กลัวแผลโดนน้ำ” เหมือนฟ้าอ้าปากกำลังจะอธิบาย แต่เขาเอ่ยแทรกขึ้นก่อน “ก็พี่บอกเอาว่าห้ามให้แผลโดนน้ำ ถ้าไม่ลำบากจนเกินไป พี่ฟ้าเช็ดตัวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

เหมือนฟ้ามองหน้าคนที่เพิ่งว่าให้เธอเช็ดตัวให้อย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “เดี๋ยว...”

“ถ้าพี่ไม่ทำก็ไม่เป็นไร ผมไม่รบกวนก็ได้ แล้วก็ไม่ต้องให้ใครมาทำแทนด้วยนะครับ” เขาปล่อยมือเธอ แล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้ อย่างเด็กเอาแต่ใจ พอไม่ได้ดังใจก็เรียกร้องความสนใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว