ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2 หงุดหงิด

คำค้น : ทิน , พี่ลม , นิยาย yaoi , นิยายวาย , นิยาย y , ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2559 12:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 หงุดหงิด
แบบอักษร

2 หงุดหงิด

Phun’s Part

     ติ้ด ติ้ด ตู้ดดด ตู้มมมม!

     ผมนั่งกดเกมโทรศัพท์เล่นรอไอ้เพื่อนสนิทตัวดีของผมที่มันบอกว่าจะออกไปเดินเล่นแค่แปบเดียว แต่นี่มันเกือบชั่วโมงแล้วนะ บอกว่าอย่าไปนานๆ ก็ยังไม่มาเลย นี่มันก็ดึกแล้วนะ ไม่ฟังกันบ้างเลยไอ้ทิน

     อ้ะ! เกือบลืมแหน่ะ

     ผมออกจากแอพเกมที่เล่นอยู่เมื่อครู่ แล้วเข้าไลน์กดส่งข้อความให้ใครสักคน

[                               ฝันดีนะครับ : PHUNN          ]

     สักพักคนที่ผมส่งข้อความไปก็ตอบกลับ

[  Faii : ฝันดีนะ                                                      ]

     ผมอมยิ้มหน้าโทรศัพท์ พี่ฝ้าย คือคนที่ผมกำลังจีบอยู่ เธออยู่คณะนิเทศปีสอง พี่ฝ้ายเป็นคนที่น่ารัก หน้าตาจัดว่าสวยแบบใสๆ ผมคุยกับเธอมาได้เกือบเดือนแล้วแหละ และดูเหมือนว่าผมจะมีความหวังอยู่ริบๆ เพราะอย่างน้อยพี่ฝ้ายก็ไม่ได้เมินผมในตอนแรก และก็ดูไม่ได้ปฏิเสธผมที่กำลังจีบพี่เขาอยู่

     แอ้ดดด

     เสียงเปิดประตูดังจนผมที่อมยิ้มอยู่หน้าโทรศัพท์ต้องเงยหน้ามามอง

     เป็นรุ่นพี่คู่อริของผมที่เปิดประตูเข้ามา

      “เห็นไอ้ลมบ้างไหม”

      “เมื่อกี้เห็นมาถามหาไอ้ทินน่ะ สงสัยไปหามันมั้ง” ผมตอบไป ก้มหน้ากับโทรศัพท์อีกครั้ง

     คิดถึงเมื่อตอนกลางวันแล้วหงุดหงิด อยู่ๆ ตอนนั้นหน้าก็ร้อนหลังจากที่พี่มันบอกให้เช็ดผมให้ จะอยู่เถียงพี่มันต่อก็ไม่ได้ รู้สึกแปลกๆ เหมือนโดนต้อนจนมุมยังไงไม่รู้ เจ็บใจๆ แพ้ให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียงเท่านั้นแหละ

      “หรอ” พี่มันคราง เงยหน้าก็เห็นพี่มันยังไม่ออกไป แถมยังยืนมองผม

      “ทำไม?”

      “ป่าว ก็แค่มองไอ้เด็กน้อยที่ยังอ่อนต่อโลก”

      “อะไรนะ!

      “กูพูดชัดแล้ว”

      “ไอ้พี่ฟ้า!!

     แม่งงง พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังจะทำหน้ายิ้มล้อเลียนผมอีก โยนหมอนใส่แม่ง

      “โอ้ะ แพ้แล้วพาลหรอมึงอ่ะ”

      “แล้วไง ฆ่าพี่ได้ก็แล้วกัน!” ผมพูดแล้วก็หยิบหมอนอีกใบไปตีใส่ไอ้พี่ฟ้า

     ตุบ! ตุบ!

      “ไอ้พัน! เล่นอะไรของมึงเนี่ย” พี่มันยกมือป้อง ผมนี่ตีใส่ไม่ยั้ง เถียงพี่มันไม่ชนะก็ตีให้มันตายนี่แหละ

      “นี่แน่ะ! อยากล้อผมดีนัก”

      “ไอ้พัน!!

     ฟุบ!

      “โอ้ะ!

      “หยุดได้แล้วกูเจ็บ ไอ้ห่านี่” พี่มันยึดหมอนผมได้แต่มือผมก็เหนียวยังจับหมอนแน่นไม่ยอมปล่อย

      “ปล่อย! อ้ะ!” ผมยื้อดึงหมอนคืนจากพี่มัน แต่เหมือนผมจะดึงแรงไปหน่อย ร่างของพี่มันเลยเอนจนดันผมให้ล้มตาม พี่มันคร่อมผมอยู่บนเตียงโดยมีหมอนกั้นอยู่ระหว่างตรงกลาง

     ถึงแม้จะมีระยะห่างที่พอสมควร แต่สายตามันกลับไปสบเข้ากับสายตาพี่มันพอดี คำพูดที่เตรียมจะด่าทอกลับกลืนหายไปกับน้ำลายที่ลงคอ ความรู้สึกเหมือนตอนกลางวันไม่มีผิด

     เหมือนโดนต้อนจนมุมอีกแล้ว

      “ออกไปเลยนะ!

      “ก็มึงจะดึงไปทำไมละวะ” พี่มันลุก ปล่อยมือจากหมอน ผมนั่งกับเตียงกอดหมอนแน่น

      “ก็.... พี่นั่นแหละ จะแกล้งทำไม...” ผมนั่งกัดฟัน หันหน้าหนีเหมือนคนแพ้ “ออกไปได้แล้ว”

      “ไม่บอกกูก็ออกอยู่แล้ว” พี่มันเดินออกไปตามคำพูด แต่ก็ยังไม่เว้นระเบิดทิ้งไว้ให้ “แต่มึงอ่ะ...”

      “...”

      “อ่อนจริงๆ ว่ะ หน้าแดงชิบหาย ฮ่าๆ”

      “ไอ้พี่ฟ้า!!!

End

 

     ซ่าาาาาาา

     ในเวลาที่ดึกดื่นป่านนี้คงมีแต่เสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ และสายลมที่พัดผ่านไม่แรงมากแต่ก็ทำให้เย็นสบายจนเคลิ้ม

     ผมออกมาเดินเล่นที่ชายหาดก่อนจะกลับเข้าห้อง กะจะเดินย่อยแค่แปบเดียวเท่านั้นแหละ ไอ้พันมันเตือนไม่ให้ไปนานเพราะมันดึกแล้ว แต่ผมก็อยากเดินซึมซับกลิ่นอายทะเลสักหน่อย นานๆ ทีจะได้มาเที่ยว

     RRrrr ~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ผมคิดว่ากำลังจะกลับพอดี พอเห็นชื่อขึ้นหน้าจอโทรศัพท์ผมก็ยกยิ้ม

      “ไงแทน”

      [พี่ทินนนน พี่มีหนังสือเขียนเว็บเก็บไว้มั้งป้ะ] เสียงหวานๆ ของน้องชายที่น่ารักของผมพูดผ่านโทรศัพท์

      “หนังสือเขียนเว็บ?”

      [ช่ายยยย พอดีอาทิตย์หน้าจะเริ่มเรียนเรื่องทำเว็บ ผมก็เลยจะลองหาอ่านหน่อยอ่ะ”

     หืมมมม น่ารักจังน้องใครเนี่ยยยย

      “ขยันจังเลยนะน้องพี่เนี่ย”

      [แหะๆ อย่าชมสิ เค้าเขินนน ฮิฮิ อ้ะ! ตกลงพี่มีเก็บไว้ป่าววว]

      “น่าจะมีนะ เก็บไว้ในลิ้นชักล่างสุดอ่ะมั้ง ลองไปค้นๆ ดูละกัน”

      [โอเชชช คิดถึงพี่จังงงง] เสียงหวานๆ ลากยาวๆ ทำเอาผมอมยิ้ม

      “พี่ก็คิดถึงเหมือนกัน”

      [คิดถึงแล้วเมื่อไรจะกลับมาบ้านมั้งอ่ะ นี่แม่ก็บ่นคิดถึงพี่ทุกวันเลยนะ” แทนมันพูดเสียงอ้อน

      “ก็พี่ยังไม่ว่างอ่ะ”

      [ไม่ว่าง? ไม่ว่างแล้วนี่เสียงอะไร เสียงคลื่นไม่ใช่หรอ]

     แหนะ ได้ยินอีก...

      “พี่มาแค่วันเดียวเองงงง” ผมแกล้งลากเสียงเลียนแบบมันมั้ง

      [ไม่ต้องเลย มีเวลาเที่ยวแต่ไม่มีเวลากลับบ้าน เชอะ” อ้าว มันงอนซะละ

      “โอ๋ๆ อย่างอนพี่ดิ เดี๋ยวพี่ก็ไปหาน่ะ”

      [วันไหนล่ะ]

      “ไว้ว่างเมื่อไรเดี๋ยวพี่จะรีบไปหาเลย”

      [จริงนะ? ไม่โกหกนะ]

      “จริง พี่สัญญาเลย”

      [ก็ได้ ต้องมานะ!] แทนมันขึ้นเสียงสั่งผม

      “อื้อ! ฝากบอกคิดถึงแม่ด้วย” ว่าจบก็วางสายน้องชายสุดที่รักไป

     น้องใครเนี่ย เสียงหว้านหวานนนนน น่ารักจริงๆๆ (เห่อน้องว่ะ 55555)

      “คุยกับใคร”

      “เห้ย!” ผมสะดุ้ง อยู่ๆ พี่ลมมันมาจากไหนวะ “พี่มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย”

      “นานละ กูยืนฟังมึงออเซาะอยู่” พี่มันแทะผมอ่ะ

     มาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์นี่... พี่มันแม่ง... ไม่รักษาความเป็นส่วนตัวเลย

      “พี่นี่แม่ง...”

      “แล้วตกลงมึงคุยกับใครวะ”

      “น้อง” ผมตอบพลางเบะปาก

      “หือ? มึงมีน้องด้วย? กูไม่เห็นรู้เลย”

     ก็พี่ไม่เคยถามนี่หว่า...

      “อือ”

      “อยากเห็นหน้าว่ะ ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ? มีรูปไหม”

      “ไม่ให้ดู”

      “โถ่ หวงน้องหรอวะ”

     ใจนึงผมก็หวงน้องชายผมนะ ถึงแทนมันจะเป็นผู้ชายแต่มันน่ารักหน้าหวานมาก ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมันมายุ่งวุ่นวายกับมันเลย

     กับอีกใจนึง ผมโกรธพี่ลมมันแอบฟังผมคุยโทรศัพท์

      “ใช่ หวง! และก็ไม่อยากให้พี่ดูด้วย!” ผมวีนใส่พี่มันแล้วเดินหนีจะกลับ

      “เห้ยๆ! จะไปไหนวะ”

      “กลับบ้านดิ อยู่กับพี่แล้วอารมณ์เสีย”

      “อะไรวะ เดี๋ยวๆ รอกูด้วยดิ” พี่มันวิ่งตามมาทัน “นี่กูอุตสาห์มาหามึงนะ”

      “มาหา? มาทำไม” ผมหันขวับไปถามทันที พี่มันอ้ำอึ้ง

      “ก็.. เอ่อ.... มะ ไม่ใช่มาหา กูแค่เดินมาเจอมึงพอดี”

      “หึ” ผมส่ายหน้าแล้วเดินหนีด้วยอารมณ์ที่โกรธมากกว่าเดิม

     ไม่พอใจ รู้สึกไม่พอใจกับคำตอบอ่ะ อุตสาห์มา? แค่เจอผมจะอุตสาห์มาทำไมวะ?

     ไม่สนแล้ว ไอ้พี่บ้า!

      “โกรธอะไรกูวะ...?”

 

Phun’s Part

     ผมยังหาววอดๆ แม้ว่าจะตื่นมาอาบน้ำแล้วก็เถอะ เมื่อคืนผมนั่งเล่นเกมจนดึกเพื่อที่จะลืมๆ คำสบประมาทของไอ้พี่เลวฟ้า แถมยังตื่นเช้าอีก ตื่นมาไม่ตาดำก็ดีแค่ไหนละพันเอ้ยยย

     ผมเดินออกมาหาอะไรดื่มในตู้เย็นยามเช้าคนเดียว ไอ้ทินมันยังไม่ตื่นเลย เห็นเมื่อวานก่อนนู่นมันนั่งทำงานดึกๆ ไม่ยอมนอน เลยปล่อยให้มันหลับต่อไปก่อน

      “ไงไอ้พัน ตื่นเช้าจังนะมึง หาววว” พี่ลมเดินหาวๆ มาทักผม แล้วหยิบน้ำในตู้เย็นกินมั้ง

      “พี่ก็เหมือนกันแหละ”

      “อือ แล้วนี่... ไอ้ทินล่ะ”

      “มันยังไม่ตื่นเลย”

      “อ๋อ... แล้ว.. เมื่อวานมันพูดอะไรเกี่ยวกับกูมั้งป้ะ?” พี่ลมทำท่าอ้ำอึ้ง ผมหรี่ตามองจับผิด

      “ไม่มีนะพี่”

     เมื่อวานมันไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแต่เมื่อคืนมันเข้ามาทำหน้าหงิกหน้างอแล้วนอนเลย พอผมถามว่ามันเป็นอะไร มันก็บอก

      ‘ป่าว แค่หงุดหงิด

     แล้วมันก็น้อคหลับเฉย...

      “แล้วมัน... เป็นยังไงไหม”

      “เป็นยังไงนี่คือยังไงอ่ะพี่?”

      “ก็...” ผมว่าทะแม่งๆ ละ

      “พี่ไปทำอะไรมันมาหรอ?”

     “ป่าว! กูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ มันนั่นแหละ เป็นอะไรก็ไม่รู้” ชัดเลย... สงสัยไอ้ทินมันโกรธพี่มันแหงๆ

      “พี่ไปทำอะไรให้มันหงุดหงิดมาล่ะ”

      “กูป่าว..”

      “ป่าวอะไร พี่เล่ามาเลย” ผมเค้นพี่มัน ป่าวๆ อยู่นั่นแหละ ป่าวๆ แล้วจะมาถามนู่นถามนี่ทำไม

      “ก็...” พี่ลมมันเล่าให้ผมฟังตั้งแต่ไปยืนฟังมันคุยโทรศัพท์ และก็เรื่องน้องชายมันอีก ไอ้เรื่องน้องชายมันนี่ไม่เท่าไรหรอก มันแม่งโครตหวงน้องตัวเองเลย ผมจะขอดูรูปมั้งก็ไม่ยอมให้ดู ต้องตื้อเกือบครึ่งเดือนได้ แม่ง... แต่มันก็น่าหวงของมัน น้องมันน่ารักมาก ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะ...

      “ก็สมควรแล้วละที่มันจะโกรธพี่”

      “กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

      “ไม่ได้ทำอะไร? มีใครที่ไหนเขาชอบให้คนอื่นแอบฟังเขาคุยกันวะพี่” ผมโวยใส่ ผิดแล้วยังไม่ยอมรับอีก

      “ตกลงกูผิดหรอ”

      “ก็เออสิโว้ยยย” ขอโวยใส่อีกที พี่ลมแม่งตีมึนว่ะ ว่าแล้วยังไม่รู้ตัวอีก

      “แล้วมันจะยังโกรธกูป้ะวะ...”

      “ยังมั้ง ไม่รู้มันหรอ” ผมว่า พี่มันลุกลี้ลุกลนใหญ่

      “เห้ยย ทำไงดีวะมึง”

      “ก็ไปขอโทษมันก็หมดเรื่อง”

      “เรื่องอะไรล่ะ! ทีมันยังพูดออเซาะกับคนอื่นกูยังไม่ว่าเลย กูเห็นละหมั่นไส้ ไม่รู้มันคุยกับน้องมันจริงๆ หรือป่าวก็ไม่รู้” พี่มันบ่นยาวถึงไอ้ทิน ผมขมวดคิ้วมอง

      “อะไรของพี่เนี่ย หึงมันหรอ บ่นยาวเชียว”

      “อะ ไอ้สัสพัน! มึงพูดอะไร กูจะหึงมันทำไมมันเป็นเป็นผู้ชายนะเว้ย ไอ้เชี่ย! กูไม่คุยกับมึงแล้ว!” เออเห้ย... พี่มันด่าผมแล้วเดินหนีไปเฉยเลย? ผมนี่อ้าปากค้าง...

      “ด่ากูทำไมวะ...?”

 

      “อือ...” ผมลืมตาตื่นจากภวังค์ พอตาเริ่มสว่างก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงให้หัวปรับสภาพหลังตื่นนอน

      “ตื่นละหรอมึง” ไอ้พันที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาเห็นผมตื่นพอดีเลยถาม

      “อือ กี่โมงแล้วอ่ะ”

      “สายแล้วแหละ เออ ตื่นแล้วก็ไปอายน้ำเก็บของได้ละ เดี๋ยวพี่เคนจะพาไปเที่ยวตลาดก่อนกลับ”

      “อือๆๆๆ”

     ผมอาบน้ำเสร็จก็นั่งเก็บของในห้องรอออกพร้อมพัน พอมันเสร็จก็เดินออกจากห้องพร้อมกัน

     ปึง!

     เสียงประตูทั้งห้องผมและอีกห้องหนึ่งของพี่ลมก็ดังพร้อมกัน พี่ลมกับพี่ฟ้าครามก็ออกมาพร้อมๆ กับพวกผม ผมเผลอไปมองหน้าพี่ลม ประมาณว่าพี่มันก็มองผมอยู่ก่อนแล้ว ผมเห็นแล้วก็รีบหันหนี เพิ่งนึกได้ว่าผมยังโกรธพี่มันอยู้นี่หว่า

      “ไปเหอะ” ผมชวนไอ้พันพลางเดินนำ

     ไม่อยากคุยอ่ะ ไม่อยากเจอหน้าตอนนี้อ่ะ

     ตั้งแต่ที่บ้านพักถึงบนรถผมก็ยังไม่คุยกับพี่ลม แกล้งใส่หูฟังมองวิวข้างนอกหนี ไม่รู้ว่าพี่มันจะสนใจหรือจะรู้ไหมว่าผมโกรธพี่มันอยู่ ไม่รู้ว่าพี่มันจะมองผมไหม แต่... ก็ป้องกันไว้ก่อนไม่อยากเสียฟอร์ม

     จนตอนนี้เรามาถึงตลาดขายของที่ระลึกทั้งหลาย ตอนลงรถแอบเห็นพี่มันมองผมด้วย แต่ผมแกล้งทำเป็นไม่เห็นเดินคุยไปกับไอ้พัน

     ไอ้พันมันลากผมไปนู่ไปนี่ตามมันเข้าร้านนู้นทีเข้าร้านนี้ที ผมก็ตามไปดูของที่ระลึกขายกัน

      “มึง ตัวนี้ตลกดีว่ะ” พันมันหยิบตุ๊กตาทำมือมาให้ผม เออ ท่าทางมันตลกดีอ่ะ ฮ่าๆ

     ผมยืนดูพวงกุญแจหอยสีสวยๆ อยู่ข้างๆ เห็นแล้วน่าซื้อดีจัง ซื้อไปฝากแทนมันคงจะชอบ...

      “จะซื้อหรอ” ผมสะดุ้ง เสียงนี้ไม่ใช่ไอ้พัน แต่เป็นพี่ลมที่ยืนอยู่ข้างหลังผม

     พี่มันมาตอนไหนวะ? แล้วไอ้พันไปไหน? หันไปหามันก็ไม่อยู่นี่แล้ว นี่มึงทิ้งกูหรอไอ้พันนนน

      “...อือ” ผมตอบเบาๆ เมื่อมีแค่พี่ลมที่อยู่กับผม

      “เดี๋ยวกูจ่ายให้” พี่มันไม่พูดเปล่า แย่งพวงกุญแจที่ผมเลือกไว้ไปอีก

      “ไม่ต้อง ผมจ่ายเองก็ได้”

      “ได้ไงล่ะ กูสัญญาแล้วไงว่าจะออกให้มึงน่ะ” พี่มันอ้างแล้วเดินหนีไปที่แคชเชียร์ ผมจะเดินตามไปนะ แต่ทำไมต้องเดินตามล่ะ ยังเคืองอยู่นะ เดินสวนออกมาจากร้านซะเลย

     พอออกมาก็ไม่เห็นพวกพี่ๆ คนอื่นเลย ท้องก็เริ่มหิว หันไปเห็นร้านลูกชิ้นทอด เดินไปซื้อมากินแก้หิวก่อนละกัน

      “ทำไมออกมาไม่บอกกูวะ กูหาตั้งนาน” พี่ลมเดินออกมาจากร้านก็บ่นผมฉอดๆ “แล้วจะซื้อของกินทำไมไม่รอกูก่อน กูจะได้ซื้อให้”

      “ผมก็ไม่ได้จนขนาดนั้นป้ะพี่” ผมหันไปเหวี่ยงใส่ พูดเหมือนผมมาแต่ตัวอ่ะ ผมก็พกเงินตัวเองมานะ

      “ก็กูสัญญาแล้วว่าจะออกให้มึงทุกอย่างอ่ะ”

     พี่ลมมันจริงจังไปป้ะวะ?

      “ก็ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง แค่นี้ผมก็ซื้อเองได้น่า”

      “หืมมมม” พี่ลมมันลากเสียง พี่มันทำหน้าหรี่ตามอง

      “อะ อะไร?”

      “คุยกับกูได้ขนาดนี้แสดงว่าหายโกรธแล้วใช่ไหม”

      “อะ..” ผมหลบตา เหมือนถูกจับผิด ไม่อยากยอมรับว่าหายแล้วหรอก แต่มันยังเคืองๆ อ่ะ

      “ว่าไง หายแล้วใช่ม้าาาา” พี่มันก้มมาใกล้ แถมยังยิ้มกว้างอย่างกับคนชนะ

      “เออๆๆ”

     หายก็ได้วะ ขี้เกียจมานั่งเก๊กนอยด์

      “ฮ่าๆๆ ดีมาก ถ้ามึงหายโกรธแล้วก็ไปซื้อของกับกูเลย มาาาา”

      “ห้ะ เดี๋ยวววว”

     โธ่ ไม่น่าหายโกรธพี่มันเลยว่ะ

 

 

2BeCon

ความคิดเห็น