ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่31.รอยร้าวของคนในครอบครัว

ชื่อตอน : ตอนที่31.รอยร้าวของคนในครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2564 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่31.รอยร้าวของคนในครอบครัว
แบบอักษร

พี..

ผมฟังสิงห์พูดเเบบนั้นผมก็รู้ว่าผมควรอาจจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ เเค่อาจจะนะครับ ผมว่าถึงเวลาที่ผมต้องนั่งจับเข่าคุยกับพ่อของผมเเล้วหล่ะครับ เเต่รอให้สิงห์ออกจากโรงพยาบาลก่อนละกัน..

หลายวันต่อมาหลังจากสิงห์ออกจากโรงพยาบาล สิงห์ก็อยู่ที่บ้านของเค้ามีพ่อ มีเเม่บ้านคอยดูเเล ผมคงไม่จำเป็นเท่าไหร่ โอกาสนี้เเหละเหมาะที่จะเปิดใจที่สุดเเล้ว..

"วันนี้พ่อว่างไหมครับ.."ผมเดินลงบันไดจากห้องของผมมาหาพ่อของผมที่นั่งอยู่ในครัวข้างๆมีภรรยาของพ่อผมกำลังนั่งอยู่..

"ว่าง..พีมีอะไรจะคุยกับพ่อรึเปล่า.."พ่อของผมถามผมขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งๆ

"ผมอยากคุยด้วย.."ผมบอกกับพ่อของผมก่อนจะบอกกับพ่อของผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉันขอตัวก่อนนะคะคุณตาหนูคงจะ.."

"น้านั่งอยู่ตรงนี้ไม่ต้องไปไหนหรอกครับ อยู่กันครบๆเนี่ยเเหละ.."ผมพูดตัดบทภรรยาของพ่อที่กำลังจะลุกขึ้นยืน

"ทำไมพ่อถึงคิดว่าน้าจะเเทนที่ของเเม่ได้.."ผมเปิดประเด็นขึ้นทันที ทำเอาพ่อของผมมองมาทางผม

"ตอนนั้นพียังเด็ก พ่อไม่อยากให้พี่มีปัญหาเรื่องครอบครัวไม่สมบูรณ์ไม่อยากให้พีโดนล้อเเบบที่พ่อเคยเป็น พ่ออยากให้พี่มีความสุข.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา ความสุขงั้นเหรอ..

"เเล้วพ่อเคยถามผมบ้างไหมว่าผมต้องการรึเปล่า..ไม่ใช่พ่อต้องการเองเหรอครับ.."ผมพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดนิดหน่อย

"พ่อขอโทษพี พ่อน่าจะถามลูกก่อน บางทีคงเป็นพ่อเองที่มีปมเรื่องภรรยาที่ตายไป.."พ่อของผมบอกกับผม ผมเเทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยว่าพ่อของผมจะพูดเเบบนี้

"น้าเค้าไม่เคยคิดจะเเทนที่เเม่ของพีเลยนะ น้าเค้าก็เเค่อยากให้พีมีความสุขเหมือนกัน..น้าเค้ารักพีมากนะ.."พ่อของผมบอกกับผมออกมาต่อ

"ผมรู้..เเต่ผมมันโง่ไงอคติจนปิดกั้นตัวเอง ความรักที่ให้มันเลยไร้ค่า.."ผมบอกออกมา ผมรู้สึกผิดมากๆ

"ผมขอโทษนะพ่อ ผมขอโทษน้าด้วยนะครับ..ผมผิดเองเเหละที่คิดเเบบเด็กๆ.."ผมบอกกับพ่อของผมเเละน้าของผม

"ที่ผมพูดเพราะผมไม่ได้โดนเเฟนกล่อมมาหรอกนะครับอย่าเข้าใจผิด"ผมบอกกับพ่อของผมออกมา

"น้าก็ขอโทษพีเหมือนกันนะที่ทำให้พีอึดอัดใจมาตลอด.."น้าของผมบอกกับผมออกมา ผมนี่มันอคติเก่งจริงๆ..

"ไม่เป็นไรหรอกครับผมเองนี่เเหละที่อคติจนเกินไป.."ผมบอกกับน้าของผมก่อนพวกเราสามคนจะนั่งปรับความเข้าใจกันไปเรื่อยๆ

"คุณผู้หญิง..คุณหนูตื่นเเล้วค่ะ."เเม่บ้านอุ่มเจ้าปีศาจน้อยเดินเข้ามาในครัว

"ผมขออุ้มเจ้าหนูนี่ได้ไหมครับ..อย่างน้อยเค้าก็เป็นน้องชายของผมนะ.."ผมบอกกับพ่อเเละน้าของผมออกมา

"ได้สิจ้ะพี.."น้าของผมยิ้มด้วยความดีใจผมก็รับเจ้าหนูน้อยนี่มาอุ้ม มองไปมองมาก็หน้าตาน่ารักเหมือนกันนี่หว่า ถึงว่าสิงห์ถึงได้รัก เเต่อย่าคิดจะมาเเย้งความรักจากสิงห์นะเว้ย ผมไม่ยอมจริงๆด้วย ผมคิดอะไรของผมเนี่ยตลกชะมัด

หลังจากนั้นผมกับพ่อเเละน้าของผมซึ่งเป็นภรรยาคนใหม่ของพ่อผมก็คุยกันไปเรื่อยๆในเรื่องต่างๆครอบครัวของผมกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งนึง ผมว่ามันดีกว่านะครับ ดีกว่าที่มองหน้ากันไม่ติดไม่ทักไม่พูดไม่คุยอะไรใส่กันเลย..

วันนี้ตอนเย็นผมก็ไปหาสิงห์ที่บ้านเค้านั่นเเหละครับไปๆมาๆอยู่ระหว่างสองบ้านจนชินเเล้วหล่ะครับ

"คุณพูดไปรับความเข้าใจกับพ่อของคุณเเล้วยังครับ.."สิงห์ถามผมเมื่อเรานั่งกันอยู่สองคนในห้องนอนของเขาผมที่กำลังหนุนตักเค้าอยู่ก็พยักหน้า

"อยู่กันสองคนเลิกพูดเรื่องคนอื่นซักทีเถอะครับเรามาพูดเรื่องของเรากันดีกว่า.."ผมบอกกับสิงห์ ก็เค้าชอบชวนคุยเรื่องคนอื่นจริงๆหนิครับ

"จาคุณเป็นยังไงบ้าง.."ผมถามสิงห์ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเอามือไปจับขาของเค้าเบาะ

"ถ้าเดินมากก็จะเจ็บครับ เเต่ผมไม่ได้เดินไปไหนซักหน่อยคุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก.."สิงห์บอกกับผม ผมหล่ะอยากกระทืบไอพวกที่ทำให้สิงห์ต้องเป็นเเบบนี้ซะจริงๆ

"เเล้วคุณหล่ะครับช่วงนี้ไม่ทำงานรึไง.."สิงห์ถามผมด้วยสีหน้าสงสัย

"ทำครับเเต่คุณสำคัญกว่าไง..ว่าเเต่อาทิตย์หน้าเราไปเที่ยวทะเลกันไหมครับหลังผมกลับมาจากบินไปยุโรป.."ผมบอกกับสิงห์ก็เรายังไม่ได้ไปฉลองที่ทะเลกันเลยผมยังไม่ลืมหรอกนะครับบอกเเล้วว่าจะเลี้ยงก็ต้องเลี้ยงสิครับ

"โอเคครับ.."สิงห์ยิ้มให้กับผมไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนความรู้สึกยังไงเค้าก็จะมีรอยยิ้มเสมอดีจริงๆเลยหล่ะครับ

"เเล้วที่ร้านคุณหล่ะครับ.."ผมถามสิงห์ขึ้นมาก็รู้ทั้งรู้ว่าโรมทำเเทนอยู่เเต่ก็อยากถาม..

"โรมทำงานอยู่คนเดียวหน่ะครับ เเล้วก็มีคิมกับฮิโรโตะคอยช่วย"สิงห์บอกกับผมออกมา

ผมคุยอะไรกับสิงห์ไปเรื่อยๆคุยกันทุกเรื่องนั่นเเหละครับตั้งเเต่เรื่องเล็กๆไปถึงเรื่องใหญ่ๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไรหนิจะทำเรื่องอย่างว่าตอนนี้ก็คงจะไม่ได้ขาของสิงห์เจ็บอยู่..

หลายวันต่อมาผมก็กลับไปทำงานของผมตามปกติ เจอไอเลโอเหมือนทุกๆวันที่มาทำงาน มันก็เล่าเรื่องของมันทุกเรื่องให้ผมฟังโดยเฉพาะเรื่องของมันกับโรมที่ตอนนี้กลับมาคืนดีกันอีกครั้งเเล้ว..

ผมมองไปทางชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินลากกระเป๋าเดินทางมาทางผมที่นั่งอยู่ ชายคนนี้มีใบหน้าที่คุ้นเคยมาก

"ไม่เจอกันนานเลยนะพี.."เค้าทักผมขึ้นมา ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดเเขนสั้น ผิวขาว ใบหน้าได้รูปทักทายผมขึ้นมา ผมจำเค้าได้ดีเลยหล่ะครับว่าเค้าคือใคร..

เค้าคือคนที่ทำให้ผมรู้สึกรักใครซักคนเป็นครั้งเเรกเป็นส่วนเติมเต็มที่ขาดหายไปของผม เป็นคนที่ทำให้ผมมีความสุข รอยยิ้มของเค้าเหมือนกับสิงห์มากๆ หรือจะบอกว่ารอยยิ้มของสิงห์เหมือนกับรอยยิ้มของเค้าก็ได้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมกับเค้าจะได้เจอกันอีกในที่นี่เวลานี้ตอนนี้ เหมือนผมได้บางอย่างกลับคืนมาบางอย่างที่ผมลืมเลือนมันไปเเล้วด้วยซ้ำ...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

ไรท์กำลังคิดอยู่ว่าจะให้นิยายเรื่องนี้จบเเค่30ตอนดีไหม เเต่มันยังเหลือเรื่องคู่ของคิมอยู่ หรือเอาเรื่องของคิมไปเเต่งเป็นเรื่องเเยกอีกเรื่องนึงดี คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นท์กันได้นะครับ

ใครกันเเน่นะครับที่เข้ามาทักทายพีเเล้วทำให้พีเกิดความรู้สึกเเบบนี้ ตัวละครตัวนี้มีบทบาทมากครับ(สปอยละนะ)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว