ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 ทะนุถนอมและอ่อนโยน

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ทะนุถนอมและอ่อนโยน

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 604

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2564 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ทะนุถนอมและอ่อนโยน
แบบอักษร

“อัยย์...ออกมาได้แล้วเหรอ มาจัดการทีสิ คนพวกนี้ไม่ยอมให้ฉันไปเยี่ยมเธอ” แคทหันไปสะบัดเสียงใส่พยาบาล ที่ยืนขวางอยู่ “โรงพยาบาลก็ดูหรูดี แต่พนักงานทำงานห่วยไม่สมราคาเลย” 

อัยย์ไม่ได้เดินเข้าไปหาแต่หยุดยืนที่ปลายทางเดิน “เขาก็ทำถูกแล้ว ถ้าไม่ได้แจ้งไว้ก็ไม่ควรให้เข้า” 

ท่าทีที่ดูเหมือนผู้ดีของอัยย์ดูขัดหูขัดตาเสียจนแคทต้องเบ้ปากใส่ แล้วยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อหันไปเห็นว่า ด้านหลังของเธอมีรปภ.เข้ามายืนอยู่ 

“เพื่อนอุตส่าห์มาเยี่ยมทั้งที เธอควรจะขอบคุณแล้วก็ต้อนรับพวกเรามากกว่านะ ไม่ใช่เอาแต่เข้าข้างลูกจ้างพวกนี้” 

เพื่อน.............. 

อัยย์ต้องใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงจะนึกออกว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แคทเป็นใคร 

นี่เหรอที่.....เพื่อนๆ ที่บอกว่าอยากเจอเธอ?.................. 

คนพวกนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า ผู้หญิงสองคนที่มากับแคท แม้จะเคยทำงานที่สายการบินเดียวกัน แต่พวกเธอก็แทบไม่เคยพูดคุยหรือติดต่อกันเลย จะเรียกว่าคนรู้จักก็ยังรู้สึกว่ามากเกินไป 

ก็แค่เคยเห็นกันบ้างเพราะทำงานที่เดียวกัน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอและอัยย์ก็ไม่แตกต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย... 

อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่แคทเอง อัยย์ก็มั่นใจว่าเธอไม่ได้สนิทสนมกับผู้หญิงสองคนที่เธอพามาเหมือนกัน แล้วจะมากันทำไม?  

“อ้าว...นิ่งทำไมล่ะอัยย์ จะให้พวกฉันยืนโง่อยู่ตรงนี้หรือไง?” 

พยาบาลที่ประคองอัยย์ออกมาหันมามองหน้าเธอ “เรามีห้องรับรองนะคะ ถ้าคุณไม่สะดวกให้แขกเข้าไปด้านใน ก็ไปใช้ห้องรับรองแทนได้” 

“แหม...ตั้งแต่ได้ผัวรวย ก็ดูมีพิธีการขึ้นมาทันทีเลยนะ”  

ความหยาบคายของแคททำเอาอัยย์หน้าชา “ฉันไม่สะดวกรับแขก ขอโทษนะ แต่ช่วยกลับไปเถอะ” อัยย์หันไปมองสองคนที่มากับแคท “ส่วนคุณสองคน เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ไม่ว่าคุณจะมาด้วยสาเหตุอะไร แต่ฉันไม่อยู่ในสภาวะที่จะรับแขกแปลกหน้าได้จริงๆ หวังว่าคงไม่โกรธที่ฉันไม่ได้ต้อนรับนะคะ”  

แขกไม่ได้รับเชิญหน้าเจื่อนลงทันที พวกเธอมาเพราะความอยากรู้อยากเห็นโดยไม่ได้คิดว่าจะต้องหน้าแหกกลับไป 

อัยย์ตั้งท่าจะหันหลังกลับ เธอไม่ได้อยากจะติดต่อหรือสนิทสนมกับคนพวกนี้อยู่แล้ว 

“นี่ฉันยังไม่รู้เลยนะว่าเธอมาทำอะไรที่โรงพยาบาลนี้ ป่วยจริงหรือว่ามาศัลยกรรมยกเครื่องใหม่?” 

แคทหันไปพยักพเยิดกับเพื่อนอีกสองคนแล้วหัวเราะเสียงแสบหูราวกับตลกเสียเต็มประดา 

เสียงหัวเราะของแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสามคนทำเอาอัยย์หันกลับมามอง  

ทั้งเธอและพยาบาลขมวดคิ้วมองผู้หญิงสามคนเหมือนเห็นคนบ้า 

คนพวกนี้ไม่รู้หรือไงว่าสิ่งที่พูดอยู่มันหยาบคายแค่ไหน 

พยาบาลหันไปมองหน้ากัน ดูท่าแขกไม่ได้รับเชิญสามคนนี้คงจะไม่ใช่เพื่อนของคนป่วยเป็นแน่ มิน่าเธอถึงไม่ยอมอนุญาตให้เข้าไปหา แล้วปากว่ามาเยี่ยมคนไข้แต่มามือเปล่า 

เสียเวลาเสวนากับคนพวกนี้ เมื่อไหร่นะที่แคทจะเลิกมาตามหาเรื่องเธอสักที 

อัยย์หันไปมองรปภ.ที่ยืนรออยู่ “เชิญเขาออกไปได้เลยนะคะ พวกเขาไม่ใช่แขกของฉัน” เธอหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องพัก รีบเคลียร์ให้จบก่อนที่ตะวันจะมาเห็นดีกว่า ไม่อย่างนั้นมันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ 

ชั่วพริบตาที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว แคทพุ่งเข้ามาหาอัยย์ที่หันหลังให้ พยาบาลที่ประคองอัยย์อยู่ถูกเธอกระชากจนล้มลง พลอยทำให้ตัวของอัยย์ถูกดึงให้กลับมาเผชิญหน้ากับแคท 

อัยย์มองมือที่เงื้อขึ้นสูงพร้อมที่จะเหวี่ยงมาตบหน้าเธอ  

อัยย์หลับตาแล้วเบือนหน้าหนี ใบหน้าของเธอเกร็งรอรับแรงตบ 

“โอ๊ย” 

ไม่ใช่เสียงของเธอนี่ แล้วใครร้อง? 

แล้วใครที่กอดเธอไว้นะ? 

อัยย์ลืมตาขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาที่คุ้นเคย ตะวัน....ตะวันมาแล้ว 

เมื่อเธอหันไปมองทางแคทก็เห็นว่ามือของแคทที่เคยเงื้อง้าถูกบิดไปข้างหลังจนตัวของเธอเซจนแทบล้ม 

“ตะวัน” 

เจ้าของชื่อก้มหน้าลงมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดด้วยแววตาคาดโทษ 

อัยย์ก้มหน้าหลบ แต่ถูกเขาเชยคางให้กลับไปสบตาเขาอีกครั้ง 

“รู้ใช่ไหมว่าทำผิด?”  

อัยย์พยักหน้าด้วยความรู้สึกละอายใจที่สร้างเรื่องให้เขาอีกแล้ว ยิ่งเธอมีลูกเขาอยู่ในท้องด้วยแล้ว เธอไม่ควรจะเอาตัวมาเสี่ยงแบบนี้ 

เมื่อนึกถึงลูกขึ้นมา อัยย์ก็เอื้อมมือไปกุมท้องเอาไว้ โชคดีที่ตะวันมาทันเวลา ไม่อย่างนั้น ถ้าเธอล้มไปอีก ลูกคงได้รับอันตรายไปด้วย 

“ฉันขอโทษ...ฉันคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” คำขอโทษอย่างอ่อนโยนของเธอทำให้อารมณ์ของตะวันเย็นขึ้นมาก ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยนขึ้น แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “จะทำแบบนี้อีกไหม?” 

ริมฝีปากของตะวันเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นอัยย์ส่ายหัว เธอที่ดูอ่อนแอและเชื่อฟังทำให้เขารู้สึกอยากจะปกป้องให้มากขึ้น 

“อัยย์ขอกลับไปพักที่ห้องนะคะ” ตะวันพยักหน้า แล้วหันไปส่งสายตาเย็นชาให้คนแปลกหน้า  

“ขอผมจัดการเรื่องตรงนี้ก่อน” 

การปรากฏตัวของตะวันทำให้บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปทันที แคทและเพื่อนที่เคยส่งเสียงร้องโวยวายก็นิ่งเงียบ ทุกสายตาหันไปจับจ้องผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำที่แม้ว่าจะมีผิวขาว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาดูซีดเซียว เพราะคิ้วดกดำและสายตาเย็นชานั้นช่วยส่งเสริมให้เขาดูน่าค้นหามากยิ่งขึ้น  

แม้จะเป็นคนตัวสูง แต่เมื่อซุกอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น อัยย์ก็ดูเหมือนจะตัวเล็กและบอบบางยิ่งขึ้น 

แคทและเพื่อนมัวแต่มองใบหน้าหล่อเหลาจนแทบลืมไปแล้วว่าทำอะไรไว้ แล้วมาที่นี่ทำไม 

แต่ตะวันไม่ลืม...เขาก้มหน้าลงไปหาคนที่อยู่ในอ้อมแขน 

ไม่ลืมว่าต้องสะสางคนที่มาบุกรุกถึงที่นี่ 

“เป็นเพื่อนกันเหรอ?” 

อัยย์รีบส่ายหัวทันที “คนที่พามาคุณเคยเจอแล้วที่โรงแรม ส่วนที่เหลือฉันไม่รู้จัก แต่เคยเห็นหน้าเพราะเคยทำงานที่เดียวกัน” 

ตะวันพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ แล้วหันไปมองรปภ.ที่มีมาเพิ่มอีกหลายคน 

“ลากออกไปทิ้ง แล้วอย่าให้เข้ามาที่นี่อีก” เขาไม่รอฟังเสียงกรีดร้องโวยวายของพวกเธอ ตะวันหมุนตัวพาอัยย์ที่อยู่ในอ้อมแขนเดินกลับไปที่ห้องพัก  

แคทและเพื่อนร้องออกมาทันทีที่ถูกรปภ.ล็อกแขน พวกเธอถูกลากเข้าไปในลิฟต์ แต่กว่าจะไปถึงตรงนั้นได้ สภาพของแคทที่เคยสวยงามก็กลายเป็นกระเซอะกระเซิง เพราะเธอทั้งดิ้นและสะบัดเพื่อให้หลุดจากการจับกุม พวกเธอถูกลากลงมาถึงชั้นล่าง แล้วถูกพาออกไปจากพื้นที่ของโรงพยาบาลผ่านทางออกด้านหลัง  

“นี่มันบ้าอะไรกัน...ไหนว่าจะพามาดูอะไรดีๆ ไง ทำไมกลายเป็นถูกลากออกมาทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้?” 

“ใช่...มาเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ นอกจากเขาจะไม่ต้อนรับแล้ว ยังถูกไล่อีก” 

สองสาวที่ถูกแคทหลอกพามาเพราะหวังให้เป็นพยานรู้เห็นตอนที่ได้แหกหน้าอัยย์ แต่กลายเป็นเธอเสียเองที่ถูกแหกหน้า  

แคทยืนมองสองคนนั้นเดินหนีเธอไปขึ้นรถแท็กซี่ เธอไม่ได้เสียใจหรือห่วงใยความรู้สึกของสองคนนั้นมากนัก เพราะทั้งคู่ก็เป็นแค่เครื่องมือที่เธอลากมาช่วยเท่านั้น 

เธอเงยหน้ามองไปที่ชั้นบนของโรงพยาบาล ชั้นที่อัยย์นอนพักอยู่  

มันน่าเจ็บใจ อัยย์ไม่ควรจะได้รับสิ่งดีๆ แบบนี้ ทำไมต้องเป็นเธอที่ผิดหวังอยู่คนเดียว 

 

ตะวันพาอัยย์กลับขึ้นไปนอนบนเตียงโดยไม่ได้พูดอะไร  

อัยย์มองตะวันที่เดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาข้างๆ ยิ่งเขาไม่พูดอะไร เธอยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย  

อัยย์นั่งพิงหมอน แล้วก้มหน้ามองมือที่วางอยู่บนตัก เธอไม่กล้าพูดและก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรด้วย 

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด เหมือนเป็นเกมพิสูจน์ความอดทนว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน 

และก็เป็นอัยย์ที่ทนไม่ไหว เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันไปทางเขาเพื่อพบว่าตะวันนั่งมองเธออยู่ก่อนแล้ว 

ทั้งคู่สบตากัน คลื่นความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นในใจทำให้อัยย์ต้องข่มใจไม่ให้เต้นระรัวมากไปกว่านี้ 

“ฉัน...ขอโทษ ขอโทษที่สร้างความวุ่นวายให้ แล้วแถมยังเกือบจะทำให้ลูกเป็นอันตรายด้วย” 

อัยย์ลดเสียงลงจนเกือบจะเป็นการออดอ้อน “คุณ...ไม่โกรธฉันได้ไหม?” 

ตะวันรับรู้ได้ว่าหลายวันมานี้ ความคิดที่เขามีต่ออัยย์เปลี่ยนไปมากเลยทีเดียว เขารู้สึกอยากจะทะนุถนอมและอ่อนโยนต่อเธอมากขึ้น 

สีหน้ารู้สึกผิดของเธอ มันทำให้เขารู้สึกเอ็นดูเหมือนเห็นเด็กน้อยที่กำลังสำนึกผิด 

เงียบ.............. 

ยิ่งเขาไม่ตอบอัยย์ยิ่งรู้สึกหนักใจ เธอถอนหายใจออกมาเพราะเหนื่อยหน่ายกับชีวิตตัวเองที่ดูเหมือนว่าจะมีอุปสรรคไม่จบไม่สิ้นเสียที 

เธอเอนหลังลงนอนอย่างหมดหวัง แล้วเตรียมใจจะโดนเขาดุอีกครั้ง 

แต่นอกจากตะวันจะไม่ดุเธอแล้ว เขายังเดินเข้ามานั่งที่ริมเตียงแล้วจับมือเธอไว้ 

ถึงจะตกใจแต่อัยย์ก็ไม่ได้ชักมือออก เธอได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองดูเขา 

“รู้ตัวใช่ไหมว่าที่ทำมันผิด คุณควรจะโทรไปบอกสามีมากกว่าที่จะออกมาเผชิญหน้าด้วยตัวเอง” 

“ค่ะ ฉันรู้”  

ทั้งสายตาและคำว่าสามีที่ออกมาจากปากเขา มันดูลึกซึ้งเสียจนอัยย์อดรู้สึกดีไม่ได้ แต่เธอก็ต้องรีบเตือนตัวเอง ว่าที่เป็นแบบนี้เพราะลูกไม่ใช่เพราะเธอ 

เพราะถ้าเผลอตัวเมื่อไหร่ อาจจะ 

 

ตะวันใช้นิ้วชี้เชยคางเธอเบาๆ แล้วใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากของเธอเบาๆ 

อัยย์เริ่มหายใจถี่ขึ้น สายตาของเขามันเหมือนจะดึงดูดให้เธอดำดิ่งลึกลงไป แล้วยังปลายนิ้วร้อนๆ นี่อีกเล่า 

อย่างแผ่วเบา เธอยื่นริมฝีปากออกมาจูบเบาๆ ที่ปลายนิ้วเขา 

ตะวันเหยียดยิ้มนิดๆ แววตาฉายแววพึงพอใจ เขาก้มหน้าลงแล้วกดจูบลงที่ริมฝีปากของเธอ 

จูบร้อนๆ ที่แนบลงมาทำให้อัยย์อดใจไม่ไหว เธออ้าปากนิดๆ แล้วปล่อยให้ลิ้นของเขาล่วงล้ำเข้าไป 

ตะวันส่งเสียงครางเบาๆ ด้วยความพอใจ หลายครั้งที่เธอทำให้เขาสงสัย 

สงสัยว่าอะไรในตัวของเธอที่มันดึงดูดเขามากขนาดนี้ เมื่อได้สัมผัสเธอแล้ว มันยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากจะทำมากกว่าเดิม ผู้หญิงคนนี้กระตุ้นความหิวกระหายในตัวเขาได้ แม้จะอยู่ในชุดคนไข้ก็ตาม 

อัยย์ตอบสนองจูบที่ดูดดื่มของตะวันอย่างกระตือรือร้น ปลายนิ้วร้อนๆ ของเขาเลื่อนจากปลายคางไปที่ลำคอของเธอ แล้วก็เลื่อนต่ำลงไป 

อัยย์กระตุกเบาๆ เมื่อมือของเขา สอดผ่านรอยแยกของเสื้อ เข้าไปสัมผัสผิวของเธอ 

ตะวันคลายริมฝีปากออกเล็กน้อย แต่สอดมือลึกเข้าไปอีก อัยย์หายใจอ้าปากแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อมือร้อนๆ ของเขาเข้าเกาะกุมหน้าอกของเธอ  

ตะวันเลื่อนริมฝีปากไปที่ข้างหูแล้วไล่ลงมาที่ซอกคอของเธอ  

“ตะวัน...” 

เขาส่งเสียงฮึมฮำในลำคอ ตอบรับเสียงเรียกของเธอ 

“เรา...ยังทำไม่ได้นะ ตอนนี้...ยังทำไม่ได้” อัยย์เตือนเขาด้วยความเกรงใจ เธอรู้ดีว่าตะวันมีความต้องการมากแค่ไหนและถึงแม้ว่าเธอจะต้องการเหมือนกัน แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้อยู่ในสภาวะที่จะทำสิ่งนั้นกันได้ 

ความปลอดภัยของลูกต้องมาก่อน.... 

ตะวันถอนหายใจ ลมร้อนๆ กระทบเข้ากับซอกคอของเธอทำให้อัยย์ตัวสั่นเบาๆ  

“สามเดือน” ตะวันซบหน้าผากที่หัวไหล่ของเธอ แล้วพึมพำเบาๆ เป็นการเตือนตัวเอง 

อัยย์เริ่มจินตนาการไปในทางที่ไม่ดี 

ถ้าเขาทนไม่ไหว แล้วไปมีคนอื่นล่ะ?  

“ตะวัน” อัยย์อยากจะบอกให้เขารู้ว่าเธอเข้าใจ หากเขาจะไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ยังไงเสีย พวกเขาไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ ดังนั้นตะวันไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดที่จะไปมีอะไรกับคนอื่น 

“อืม” 

“คือ.....ถ้าคุณอยากจะไป.............” 

“ใช้มือ...ได้ไหม?” 

อัยย์นิ่งไปกับคำขอที่คาดไม่ถึง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ ทั้งคู่เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน หลังจากนั้นพักใหญ่ อัยย์ก็เดินหน้าแดงออกมาจากห้องน้ำ  

อัยย์กลับขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วหันไปมองหน้า ตะวันที่เดินออกจากห้องน้ำมาด้วยใบหน้าสดใส 

แน่ล่ะ...ได้ปลอดปล่อยแล้วนี่นา 

ตะวันเดินไปนั่งเอนหลังที่โซฟา เขามองหน้าภรรยาที่ยังคงดูเขินอาย แล้วยิ้ม 

“ถ้าเป็นแบบนี้ ก็พอจะทนไหว” 

อัยย์หันไปมองตะวันที่ตอนนี้ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อพบกับทางออกของปัญหาใหญ่ในชีวิตคู่ 

เขาทำให้เธอและลูกตกอยู่ในความเสี่ยงไม่ได้ แต่ก็ละเลยความต้องการของตัวเองไม่ได้เช่นกัน 

“อยู่โรงพยาบาลเบื่อไหม?” 

“ค่ะ” 

“ถ้าเบื่อก็ออกจากโรงพยาบาลกันเถอะ” 

“ได้เหรอคะ” ผู้ชายคนนี้พูดเหมือนโรงพยาบาลเป็นเหมือนโรงแรม อยากจะเข้าหรือออกเมื่อไหร่ก็ได้ 

“ก็ถ้าพรุ่งนี้หมอตรวจแล้วไม่มีอะไรผิดปรกติ คุณก็กลับไปพักที่บ้านเถอะ ที่นี่มันน่าเบื่อ” 

ตะวันลากเสียงแล้วเดินตรงมาที่เตียงของเธอ เขาขึ้นมานอนข้างๆ อัยย์  

แม้ว่าเตียงจะกว้างพอสำหรับทั้งสองคน แต่มันก็ยังเป็นเตียงผู้ป่วย ไม่ใช่ที่ที่เขาควรจะขึ้นมานอน 

ตะวันนอนตะแคงกอดเธอไว้ แล้ววางมือไว้บนหน้าท้องแบนราบของเธอ แล้วหลับตาลง 

พรุ่งนี้เขาจะพาเธอกับลูกกลับไปอยู่บ้าน ที่ที่เขาจะได้นอนกอดเธอไว้แบบนี้ 

 

…………………………………………………. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว