ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่30.วันที่ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว

ชื่อตอน : ตอนที่30.วันที่ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2564 15:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่30.วันที่ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว
แบบอักษร

สิงห์...

ผมฟื้นขึ้นมาอยู่ที่โรงพยาบาลมีพ่อของผมเเละพ่อของพี มีเเม่ของผม เเละมีเจ้ากนูน้อยลูกชายของรรยาพ่อของพี ผมเหลือบไปมองพีที่นั่งอยู่ที่โซฟากำลังเล่นมือถืออยู่ ผมจำได้ล่าสุดเเค่ผมขับรถอยู่รถมันเบรคไม่ได้ พอดีมีรถสวนมาผมเลยหักหลบจนชนกับต้นไม้ข้างทาง จากนั้นผมรู้สึกสะลึมสะลืมจำเรื่องไม่ค่อยได้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น ผมเหมือนถูกใครช่วยออกมาจากรถเเต่หลังจากนั้นมันรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวทั้งเเขนเเละขา

หลายวันต่อมาหลังจากผมฟื้นผมก็ได้เเต่นอนอยู่บนเตียงขยับไปไหนไม่ได้ขาผมเข้าเฝือกอยู่ เเต่ละวันก็จะมีพ่อกับเเม่ของผม พ่อของพีเเละภรรยาของเค้าพร้อมกับเจ้าหนูน้อย ไอโรม เลโอ คิม ฮิโรโตะ ผลัดเปลี่ยนกันมากเยี่ยมผม เเต่คนที่อยู่กับผมตลอดคือพี เค้ามักจะชวนผมคุยอยู่ตลอดเพื่อไม่ให้ผมเบื่อ..

"ผมอยากพาคุณไปเที่ยวทะเลจัง..เหมือนที่เราคุยกันไว้เมื่อผมกลับมา.."พีบอกกับผมออกมา

"ผมอยากพาคุณไปเที่ยวรอบโลกเเบบที่คุณยากไป.."พีพูดขึ้นมาต่อก่อนจะจับมือของผมเอาไว้เเน่น

"รอผมหายก่อนนะครับน่าจะอีกหลายอาทิตย์ไม่ก็เป็นเดือน.."ผมบอกกับพีออกมา เค้าก็พยักหน้าให้กับผมก่อนจะเอาหัวมาหนุนผม

"หมอบอกว่าอีกไม่กี่อาทิตย์ก็ถอดเฝือกที่ขาได้เเล้ว.."พีบอกกับผมก่อนเค้าจะนอนหนุนผมไปเรื่อยๆ..

ผมเป็นห่วงร้านมากๆโรมทำงานคนเดียวถึงจะมีคิมกับฮิโรโตะช่วยก็เถอะเเต่มันก็เหนื่อยอยู่ดีนั่นเเหละครับ

"คุณรู้ไหมว่าพ่อของจูลี่ล้มละลายเเล้วนะครับเพราะเค้ายักยอกเงินบริษัท ตอนนี้โดนฟ้องเเม้เเต่บ้านยังไม่มีจะอยู่เลย.."พีบอกกับผมออกมา

"เรื่องนี้จูลี่เป็นคนผิดยังไงเธอก็ต้องรับผิด.."พีพูดบอกออกมาต่อก่อนจะกอดผมเอาไว้เเน่น

"ผมอยากกลับบ้าน.."ผมบอกกับพีด้วยน้ำเสียงอ้อนๆก็อยู่เเต่ในห้องสี่เหลี่ยมๆเเบบนี้มันอึดอัด..

"อยู่ที่นี่เนี่ยเเหละครับปลอดภัยด้วย.."พีบอกกับผมออกมา

"เเล้วเรื่องของไอโรมกับเลโอเป็นไงบ้าง..ไอโรมไม่ได้เล่าให้ผมฟังเลโอได้เล่าให้คุณฟังบ้างไหม.."ผมถามพีทีกำลังนอนอยู่

"เล่าสิครับอยากฟังเรื่องอะไรบอกผมได้เลย ผมรู้ทุกเรื่อง.."พีบอกกับผมก่อน ผมก็เอามือไปม้วนๆผมของพีเล่นอย่างสนุกมือ เเฟนผมนี่ขี้เผือกชะมัด พอๆกับผมนั่นเเหละ

"งั้นก็เล่ามาเถอะครับเรื่องอะไรก็ได้.."ผมบอกกับพี ก่อนเค้าจะจับมือของผมไปจูบเบาๆเเล้ววางไว้ที่หัวของเค้าตามเดิม..

"เค้าสองคนเลิกกันเเล้ว เพราะไอเลโอมันยังลืมพี่เจมส์ไม่ได้ไง ตลอดเวลาที่เค้าคบกัน ไอเลโอนอกใจโรม ไปมีซัมติงกับพี่เจมส์ตลอด สุดท้ายเค้าเลยเลิกกัน ไอเลโอก็ไม่ได้คบกับไอพี่เจมส์หรอกนะหลังจากนั้นก็เลิกยุ่งไปเหมือนกัน ไอพี่เจมส์นี่ก็ชั่วเนาะคุณว่าปะ.."พีถามผมขึ้นมามันก็ชั่วกันหมดนั่นเเหละ..

"สรุปคือตอนนี้เค้าสองคนเลิกกันเเล้วเเละดูท่าจะกลับมาคบกันอีก.."พีพูดบอกกับผม อ่าวเเบบนี้ก็ได้เหรอครับเเต่ก็นะคนเรารักกันผิดก็ต้องให้อภัยกัน

"เเล้ว.."

"ไอพี่เจมส์อะเหรอรายนั้นหายไปเลยหล่ะ.."พีพูดบอกกับผมผมไม่ได้จะถามเรื่องนี้ซักหน่อย

"ปล่าว ผมจะถามเรื่องคุณกับภรรยาใหม่พ่อของคุณหน่ะ.."ผมถามขึ้นมาพีรีบลุกขึ้นมนทันทีด้วยสีหน้าหงึดหงิดผม

"ก็เหมือนเดิมผมเกลียดเค้า..เราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะ.."พ่อบอกกับผมก่อนจะเงียบใส่ผม เค้าไม่ยอมฟังอะไรเลยหล่ะครับ

"ถ้าคุณไม่มีเหตุผลคุณก็ออกไปเลย..ผมจะนอนเเล้ว.."ผมบอกกับพีก่อนผมจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มเเล้วหันหน้าไปอีกด้าน

"ทำไมคุณต้องไปเป็นเดือดเป็นร้อนเเทนคนอื่นด้วยเค้าไม่ใช่เเม่คุณซักหน่อย.."พีบอกกับผมออกมาต่อ

"ออกไปเลย..คุณชอบทำตัวเป็นเด็กไม่มีเหตุผลตั้งเเต่เมื่อไหร่.."ผมพูดถามขึ้นมา ด้วยความหงุดหงิด ผมเริ่มจะโมโหละน้าของพีเค้าหวังดีกับพีจะตาย..

"ผมขอโทษ...หันกลับมาคุยกันก่อน.."พีบอกกับผมก่อนผมจะหันกลับไป

"งั้นคุณฟังผมนะห้ามเถียง..คุณลองคิดนะครับว่าเด็กคนนึงที่ครอบครัวขาดเเม่หน่ะ เค้าจะรู้สึกยังไง เเล้วพ่อเค้าหล่ะจะไม่เสียใจเหรอไม่มีพ่อคนไหนอยากให้ลูกตัวเองมีปมหรอก"ผมพูดบอกออกมาให้พีฟัง

"ทางที่ดีที่สุดคืออุดรอยรั้วของจุดนั้นโดยการหาเเม่ใหม่ให้..."

"เเล้วทำไมต้องเป็นน้องสาวของเเม่ผมหล่ะ.."พีพูดขัดผมขึ้นมาทันทีผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อเลย

"ผมบอกคุณว่าอะไร.."ผมทำหน้าดุใส่พี ก็บอกเเล้วไงว่าอย่าเถียง

"ขอโทษครับผมจะปืดปากให้สนิทเลย.."พีบอกกับผมด้วยสีหน้านิ่งๆจ้องมาทางผมเเล้วเอามือปิดปากตัวเอง

"สาเหตุที่เป็นน้าของเด็กคนนั้นก็เพราะ เด็กคนนั้นเคยสนิทกับน้าเค้ามากไงครับ พ่อของเค้าจึงคิดว่าน้าของเค้าจะเป็นคนอุดรอยรั่วนั่น เเต่พ่อของเด็กก็คิดผิดเพราะไม่มีใครสามารถเเทนที่ใครได้เเละไม่มีใครอยากเเทนที่ของใคร..จริงไหมครับพี"ผมพูก่อนจะมองไปทางพี เค้าที่ยังเอามือปิดปากอยู่ก็พยักหน้า

"คุณคิดเหรอครับว่าน้าของเด็กคนนั้นจะมีความสุข ที่ต้องมาเป็นตัวเเทนของพี่สาวตัวเอง ยอมโดนหลานชายเกลียดมาเกือบยี่สิบปี"ผมพูดขึ้นมาต่อ ก็เเบบฝากไว้ให้คิดไงครับ

"เเล้วคุณคิดเหรอครับว่าลำพังเพียงเเค่คุณเองขอพ่อคุณพ่อคุณจะยอมให้เรียนนักบินหน่ะ ไม่มีทางหรอกครับ.."ผมพูดขึ้นมาต่อก็ฝากไว้ให้คิดอีกนั่นเเหละ เเต่พีเงียบ

"ทำไมไม่พูดหล่ะครับ.."ผมถามพี่ออกมาเค้าคงซึ้งในรสพระธรรมเเล้วเเน่ๆถึงได้เงียบ

"ก็คุณบอกให้ผมเงียบหนิ ผมจะไม่เถียงคุณละกัน คุณเข้าข้างน้าของเด็กคนนั้นมากเกินไป คุณไม่ฟังเสียงของเด็กคนนั้นด้วยซ้ำทุกคนก็เหมือนกัน เเต่ผมฟังคุณนะเพราะผมระกคุณไง.."พีบอกกับผมก่อนจะปิดท้ายด้วยการหยอดผมตามสไตล์ของเค้า นึกว่าจะเถียงผมซะอีก..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

ไรท์กำลังคิดอยู่ว่าจะให้นิยายเรื่องนี้จบเเค่30ตอนดีไหม เเต่มันยังเหลือเรื่องคู่ของคิมอยู่ หรือเอาเรื่องของคิมไปเเต่งเป็นเรื่องเเยกอีกเรื่องนึงดี คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นท์กันได้นะครับ

เเต่ขอเพิ่มเป็น 35 ไม่ก็ 40ตอนละกันนะครับ30มันไม่หนำใจเท่าไหรเรื่องของฮิโรโตะก็ยังไม่ได้เล่า(อันนี้อาจจะยกไปเป็นเรื่องหน้าก็ได้หรือไม่ก็จะไม่เล่าเลย) เนื้อเรื่องก็ยังไม่จบด้วย เค้ายังไม่ไปทะเลกันเลย(สปอยละนะ)

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว