ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว

ชื่อตอน : ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2564 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว
แบบอักษร

เหมือนฟ้าหลุดจากภวังค์ เมื่อได้ยินเสียงตะกุกตะกักจากนอกห้อง เธอรีบสะบัดศีรษะแล้วลุกขึ้นไปดูข้างนอกทันที

“เกิดอะไรขึ้นคะลุง” เธอตะโกนถามลุงยามที่กำลังก้มทำอะไรซักอย่าง

“หมอ ซอยแหน่ เพิ่นโดนงูกัด” พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า เธอรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของคนที่ลุงยามบอกว่าโดนงูกัดทันที

“รู้ไหมคะว่าเป็นงูอะไร” เธอดูบริเวณแผลที่เกิดจากกูกัด โดยที่ยังไม่ได้มองหน้าคนประสบเหตุด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นรอยเขี้ยวของงูมีพิษแน่นอน

“งูเห่าครับ ผมตีมันได้ อยู่ในกระสอบหน้าโรงบาลพุ่น” ลุงยามชี้ไปที่กระสอบใส่งูที่วางอยู่หน้าอาคาร

แต่พอเห็นหน้าเขา หัวใจเธอก็แทบจะหยุดเต้น “ตะวัน!”

“พี่ฟ้า” เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของเขาช่างไร้น้ำหนัก กล้ามเนื้อของเขาเริ่มอ่อนแรง 

เหมือนฟ้ารีบเข้าไปดูอาการคนไข้ทันที ก่อนจะเรียกเจ้าหน้าที่ให้เอาเตียงมานำเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

“พี่ฟ้า ผมง่วง” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำแห้งผาก

“อย่าเพิ่งหลับนะตะวัน เดี๋ยวพี่จะฉีดเซรุ่มให้ ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าเขา ก่อนจะผละออกมาเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง

เหมือนฟ้ารีบดูบริเวณที่ถูกงูกัดอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้บริเวณแผลเริ่มบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด แต่เลือดบริเวณแผลหยุดไหลแล้ว หนังตาของเขาเริ่มตก และเริ่มมีอาการหายใจติดขัด เธอจึงรีบใส่เครื่องช่วยหายใจ รีบทำความสะอาดแผล จากนั้นจึงรีบหันไปเตรียมเซรุ่ม เพื่อฉีดให้เขาอย่างเร่งด่วน

เมื่อเขาได้รับเซรุ่ม และไดรับการรักษาจนอาการเริ่มดีขึ้นแล้ว เธอถึงได้วางใจให้เจ้าหน้าที่เข็ญเตียงของเขาไปพักยังห้องพักผู้ป่วย โดยมีเธอเดินตามไปติดๆเพราะฤทธิ์ยา ที่ทำให้เขายังไม่รู้สึกตัว และกว่าที่เขาจะตื่นก็คงเป็นพรุ่งนี้เช้า

เธอคลี่ผ้าห่มให้เขา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มือเล็กจับมือเขาแล้วบีบเบาๆ เมื่อครู่เธอกลัวเหลือเกิน กลัวเขาจะเป็นอะไรไป กลัวเธอจะช่วยชีวิตเขาไม่ทัน ถ้าเขาเกิดเป็นอะไรไปจริงๆ เธอคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้

“ขอบคุณนะตะวันที่ปลอดภัย” เธอพึมพำคนเดียว จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เธอรีบปล่อยมือเขาแล้วลุกขึ้นยืนทันที

“ตะวัน เป็นยังไงบ้าง” แทนไทพรวดพราดเข้ามา เพราะเป็นห่วงหลานจนลืมไปว่านี่คือห้องพักฟื้นคนไข้

“ตะวันปลอดภัยแล้วค่ะ ตอนนี้นอนหลับอยู่” เธอยกมือไหว้น้าของเขา ก่อนจะแจ้งอาการของคนป่วยบนเตียง

“คุณหมอ แล้วหลานผมจะตื่นตอนไหนครับ” เขาเริ่มมีสติ และพูดเสียงเบาลง

“พรุ่งนี้เช้าก็คงรู้สึกตัวแล้วค่ะ แต่คงต้องให้นอนดูอาการที่นี่ซักระยะหนึ่ง” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ปลอดภัยจริงๆใช่ไหมครับหมอ หรือต้องส่งไปรักษาที่กรุงเทพ”

“หมอให้เซรุ่มตะวันไปแล้วค่ะ ถ้าคุณน้าไม่สบายใจ หมอจะทำเรื่องย้ายคนไข้ให้” 

“ขอบคุณครับหมอ”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนนะคะ” เธอก้มศีรษะให้เขา แล้วเดินเลี่ยงออกจากห้องพักฟื้นทันที

วันนี้คงหมดหน้าที่ของหมออย่างเธอแล้ว และวันนี้ก็คงเป็นวันสุดท้ายเช่นกันที่เธอจะเห็นหน้าเขา แค่เขาปลอดภัยเธอก็ดีใจแล้ว

เหมือนฟ้าเข้าไปในห้องพักแพทย์อีกครั้ง จัดการล้างมือ ทำความสะอาดร่างกายเบื้องต้น ก่อนจะกลับมานั่งกินอาหารในปิ่นโตที่เย็นชืดหมดแล้ว จากนั้นก็รีบทำหนังสือย้ายผู้ป่วย เพื่อไปทำการรักษาโรงพยาบาลในกรุงเทพตามความต้องการของญาติคนไข้ทันที

“ลาก่อนนะตะวัน” เธอตวัดลายเซ็นลงในเอกสารราชการ ก่อนจะใส่ซองเพื่อเตรียมมอบให้แทนไทพรุ่งนี้เช้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว