email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2564 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ดอกเหมยเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศคนหนึ่งที่กินเงินเดือนไปแต่ละเดือน แต่การที่เธอไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือยก็ทำให้เธอมีเงินเก็บบ้างและมีเงินก้อนมาดาวน์คอนโด

ดอกเหมยเลือกซื้อคอนโดก่อนรถ เธอคิดว่ารถไม่จำเป็นสำหรับเธอเท่าไหร่ เธอสามารถเดินทางโดนรถไฟฟ้าและรถประจำทางได้ การมีที่พักอาศัยเป็นของตัวเองดียิ่งกว่า เมื่อเธอกลับไปอยู่บ้านที่นี่ยังสามารถปล่อยให้คนเช่าได้

มีเพื่อนร่วมดีหัวหน้าดี ถือว่าการทำงานประสบความสำเร็จ ทำให้เธออยู่ที่นี่ได้นาน

ทุกวันดอกเหมยจะมาทำงานและกลับบ้านหลังเลิกงานโดยไม่แวะที่ไหน

“เหมยวันนี้ไปเดินตลาดกับพวกเราไหม” จูนเพื่อนร่วมงานของดอกเหมยหันมาถาม

แต่ก่อนที่ดอกเหมยจะตอบเสียงข้อความของเธอก็ดังขึ้น เธอเลยเลือกที่จะเปิดมันอ่าน และครุ่นคิดไปด้วยว่าจะไปเดินตลาดกับเพื่อนร่วมงานดีไหม

เธอว่าเธอคงไม่ได้ไปแล้วละ

“มากินข้าวด้วยกันหน่อย” คิ้วของดอกเหมยขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา เมื่อวานพึ่งจะเจอกันวันนี้จะเจออีกเหรอ

เรื่องกินข้าวด้วยกันไม่ถือว่าผิดกฎถ้าทั้งสองฝ่ายพอใจ

“ขอโทษนะคะพี่จูนเอาไว้วันหลังนะ เหมยติดธุระ” ดอกเหมยปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ชวนก็ไม่ค่อยไปน้อยใจเหมือนกันนะ” คำพูดหยอกล้ออย่างไม่จริงจังนัก ดอกเหมยรู้ว่าพี่ๆ ไม่ได้โกรธเธอจริงๆ หรอก

“เอาไว้ครั้งหน้านะคะ”

“ก็ได้ๆ วันหลังถ้าชวนรับปากนะว่าจะไป”

“ได้ค่ะ เหมยไปก่อนนะ”

“จ้าบาย เจอกันวันจันทร์” วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ พนักงานบางคนก็ไปเดินตลาด ไปร้านเหล้าเพื่อผ่อนคลายกัน แต่สำหรับดอกเหมยเธอไม่มีความคิดอยากเข้าร้านเหล้าเลยสักนิด

แต่ก็ไม่ได้ทิ้งสังคมจนเกินไป จะมีไปบ้างกับพี่ๆ ที่ทำงานหรือถ้าพวกเพื่อนชวน

“ให้ไปเจอที่ไหน” ดอกเหมยพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหาคนที่ส่งมาให้เธอ

“ห้อง เราซื้อกับข้าวมาแล้ว” เอาเป็นว่าเข้าใจ ถ้าห้องของเขาคือไม่ใช่แค่กินข้าว แต่ถ้าเธอไม่ยอมเขาก็ไม่มีสิทธิ์บังคับหรอกนะ เพราะเธอไม่ได้ขายตัวให้เขา มันเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องยินยอมทั้งสองฝ่าย

ดอกเหมยใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าในการมาถึงห้องของคราม เพราะช่วงเวลาเลิกงานเป็นช่วงเวลาของรถติด

ดอกเหมยกดกริ่งหน้าห้อง รอสักพักก็มีคนเดินมาเปิดเป็นครามที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีดำ คนหล่ออยู่ชุดไหนก็หล่อสินะ

เขาไม่ได้ไปทำงานหรอกเหรอ แล้วนอนอยู่ที่ห้องนี้ ไม่ได้กลับบ้าน ดอกเหมยครุ่นคิดแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

ดอกเหมยไม่รู้หรอกว่าครามอยู่บ้านหรือคอนโด เพราะเธอไม่ได้ถามมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา อีกฝ่ายไม่เล่า อีกฝ่ายก็จะไม่เซ้าซี้ นอกจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเล่าหรือระบายให้ฟัง เรื่องพวกนี้เธอไม่ได้จำกัดไว้ในความสัมพันธ์ ถ้าอีกฝ่ายอยากระบายบ้างเธอก็ไม่ว่า แต่สำหรับเธอ เธอคงไม่พูดเรื่องส่วนตัวที่น่าสมเพชให้เขาฟัง

ดอกเหมยเดินตามครามมาที่โต๊ะอาหาร ซึ่งเขาจัดใส่จานไว้เรียบร้อยแล้ว

“กินได้เลย” จากที่มีความสัมพันธ์กันมา ครามไม่ใช่คนพูดมาก แต่ก็ไม่ได้พูดน้อยจนเกินไป เธอได้เรียนรู้นิสัยของเขามาบ้าง

ถึงจะไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเป็นเพียงคู่นอนแก้เหงา แต่ก็ต้องมีรับรู้บ้างเพราะเธอกับเขามีความสัมพันธ์กันมาตั้งหกเดือนแล้ว

จากนิสัยที่เธอได้รับรู้ คือครามจะเป็นคนพูดตรง ๆ อยากทำอะไรก็ทำ อย่างเช่นเรื่องเซ็กส์ เขาอยากได้แบบไหนเขาก็เอ่ยขอ เป็นเธอที่รู้สึกกระดากอายแต่มันก็คือความท้าทายที่ไม่เคยลอง เขาสอนให้เธอกล้าทำ กล้าขอ กล้าที่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ทั้งสองคนลงมือทานอาหารกันเงียบๆ โดยครามเองก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไร จนกระทั่งกินเสร็จดอกเหมยก็เป็นฝ่ายเก็บจานไปล้าง ก่อนจะเดินออกมาหาเขาที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา

เขาตบโซฟาข้างๆ เรียกเธอเข้าไปนั่ง เธอก็เดินเข้าไปหา

“ขึ้นให้หน่อยได้ไหม” คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจ ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาชัดเจนที่สุดคือเรื่องเซ็กส์ไม่แปลกที่จะขอกันตรง ๆ และเธอรู้สึกว่าเขามีเรื่องเครียด คงอยากระบาย

“ถ้าไม่ละ” ความสัมพันธ์แบบนี้จะไม่มีการบังคับฝืนใจกันเด็ดขาด ถ้าอีกฝ่ายบอกว่าไม่อีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไร

ครามมองหน้าดอกเหมยนิ่ง เขาไม่พูดอะไรเหมือนใช้ความคิด เป็นดอกเหมยเองที่เผยยิ้มให้เขานิดๆ ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอแค่แกล้งเท่านั้น แต่เขาก็เป็นฝ่ายให้เธอตัดสินใจ

 

 

talk......

เรื่องนี้ก็สะท้อนชีวิตจริงนิดๆเหมือนเดิมนะคะ สังคมทุกวันนี้มีหลายรูปแบบ แล้วแต่เรา ว่าจะเลือกเข้าไปในสังคมแบบไหน

คอมเม้นให้ด้วยน๊าาาาา เรื่องนี้จบจะต่อด้วยเรื่องของไคล์ ฝากติดตามด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว