ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 คืนร้าย Part ll Loading…100%

ชื่อตอน : บทที่ 1 คืนร้าย Part ll Loading…100%

คำค้น : ประธานบงการรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2564 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 คืนร้าย Part ll Loading…100%
แบบอักษร

 

บทที่ 1 

คืนร้าย Part ll Loading…100% 

 

ฟุ่บ! 

 

ภัทรพลพลิกตัวแล้วเอื้อมหยิบถุงยางอนามัยในกระเป๋าสตางค์ออกมาใช้ แม้ทางเลานจ์จะมีบริการ ไม่จำเป็นต้องพกติดตัวมาก็ยังได้ แต่ภัทรพลก็ไม่เคยไว้ใจใคร เขาสวมมันลงบนแก่นกายของตัวเองหนึ่งชิ้น และวางอีกสองชิ้นเผื่อเอาไว้แกมบอกให้รู้อยู่กลายๆการต่อรองระหว่างเธอกับเขาจะจบลงหลังจากถุงยางอนามัยถูกใช้จนครบทั้งสามชิ้นแล้วเท่านั้น 

 

ร่างสูงขยับกลับมานอนตะแคงมองใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง สายตาของเธอที่จ้องมองเขาในตอนนี้ดุจดั่งกระต่ายตัวน้อยๆ ที่กำลังจ้องมองนายพรานเพื่อร้องขอชีวิต ทว่าสิ่งที่ ‘นายพราน’ ตอบแทนกระต่ายน้อยที่ตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า กลับคือการค่อยๆ สอดเรียวนิ้วเข้าไปในช่องทางรัก แม้จะฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน แต่คงจะเป็นเพราะเป็นครั้งแรกของเธอ ช่องทางแห่งนี้จึงคับแคบ และยากที่จะทำได้รวดเร็วดั่งใจคิด รสรินทร์ได้แต่นอนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจุก 

 

“เจ็บ” 

 

“เจ็บไม่นานหรอก กางขาออกสิ อย่าเกร็ง” 

 

“เจ็บค่ะคุณพอล” เสียงร้องเหนื่อยหอบของเธอทำให้เขาใจอ่อนยวบ ภัทรพลต้องค่อยๆ ถอนนิ้วออก ก่อนจะพรมจูบซับเหงื่อบนใบหน้าของเธอซ้ำๆ 

 

มันไม่ใช่การปลอบประโลม แต่เป็นเพียงการหลอกล่อเหยื่อให้ตายใจ 

 

กึก! 

 

“อื้อออ” รสรินทร์สะท้านเฮือกเมื่อภัทรพลดันเรียวนิ้วยาวของเขาเข้าในกายเธอจนสุด  

 

“หายใจเบาๆ ช้าๆ เบาได้เบารสรินทร์ เธอจะขาดใจตายตอนนี้ไม่ได้ ฉันเพิ่งเริ่ม” เขากระซิบบอกประหนึ่งซาตานร้าย พูดจบเขาก็พลิกตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว สายตาของชายหนุ่มร้อนแรง และลุกโชนด้วยเพลิงปรารถนา 

 

มือหนาเคล้นคลึงอกอวบอย่างมันมือ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาครอบครองยอดอกสีหวานเรียกเสียงครวญครางให้ดังขึ้นซ้ำๆ จนพอใจ 

 

คนใต้ร่างของเขานอกจากจะอ่อนแรงแล้ว เธอยังดูไร้สติ ยิ่งเมื่อเขาจ่อส่วนหัวไปที่ทางเข้า ถูไถเบาๆ กระตุ้นอารมณ์วาบหวามของเธอให้ตื่นตัว เธอก็ยิ่งจ้องมองด้วยสายตาที่แปลกออกไป 

 

รสรินทร์ร้องเหมือนอยากให้เขาหยุด แต่สายตาของเธอกลับตรงกันข้าม ร่างกายของเธอกำลังฟ้องว่าเธอต้องการเขามากเพียงใด 

 

“อื้อออ” เธอสะดุ้งและกระถดตัวหนี แต่ไม่อาจหลุดพ้น 

 

เสียงครางชนิดที่กลั้นหายใจยาวๆ ปลุกให้ภัทรพลเกิดความลำพองใจ หางตาของรสรินทร์วาววับเพราะหยดน้ำตาที่คลออยู่ ความร้อนข้างในคล้ายจะหลอมละลายเขาให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอเสียให้ได้ หากทว่ามันไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย 

 

ภัทรพลไม่อาจพาตัวเองเข้าไปจนสุดทางรักได้ในครั้งแรก เขาจำต้องถอยออกมาแล้วใช้ส่วนหัวนวดคลึงบริเวณปากช่องทางเบาๆ เมื่อเรียกความชื้นแฉะได้พอประมาณ จึงกดส่วนหัวร้อนฉ่าที่แข็งขืนกลับเข้าไปอีกครั้ง สอดเสยเข้าจนสุดในคราวเดียว และปล่อยค้างเอาไว้ราวกับต้องการจะฝังตัวเองเอาไว้ในร่างของเธอ 

 

ร่างบางสะดุ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าหวานเหยเก หญิงสาวพยายามจะกระเถิบหนีจากคนใจร้ายที่กดเธอกระทั่งแทบจะจมลงไปกับฟูกที่นอน ทว่าไม่นานความแสบสันก็กลับกลายเป็นความเสียวซ่าน รสรินทร์รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ถึงใจจนสมองเกิดความงุนงง 

 

“คะ คุณพอล” เธอร้องเรียกเสียงกระเส่า ยกมือเล็กๆ ที่อ่อนแรงทาบลงบนหน้าท้องเป็นลอนของเขา คล้ายพยายามจะต้านทานแรงเสือกเสย 

 

ภัทรพลดึงข้อมือของเธอออกไปกดไว้ข้างลำตัว ก่อนโน้มใบหน้าลงไปจ้องมองสีหน้าที่แดงจัด ฟังเสียงลมหายใจหอบสะท้านทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นส่วนแข็งขืนลงไป 

 

เสียงครางของเธอเริ่มฟังไม่ได้ศัพท์ สีหน้าของเธอคล้ายคนกำลังทรมาน หากก็รู้สึกสุขสมในเวลาเดียวกันภัทรพลยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะละสายตาออกจากดวงหน้าสวยหวาน เพื่อเปลี่ยนมาจ้องมองหน้าอกอวบอิ่มที่กำลังขยับขึ้นลงตามแรงกระแทก 

 

สองแขนแกร่งสอดเข้าไปใต้ไหล่บางเพื่อกดล็อกตัวเธอเอาไว้ ก่อนจะก้มลงไปใช้ริมฝีปากครอบครองยอดอกของเธออย่างหื่นกระหาย ภัทรพลเผลอดูดดุนอย่างแรงเสียจนเธอร้องเสียงหวิว เขาเร่งจังหวะช่วงล่างให้ถี่กระชั้นมากขึ้นเรื่อยๆ 

 

ภัทรพลโถมกายใส่เธออย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แรงปรารถนากายของเขาไม่เคยมีมากเท่านี้มาก่อน ในตอนแรกเขาอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ แต่สุดท้ายกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกเธอฉีกกระชากเสียเอง 

 

ความร้อนในร่างกายทำให้รสรินทร์มึนงง ความคับแน่นที่แทรกเข้ามาทำให้เธอเจ็บ แต่กลับเสียวซ่าน วาบหวามไปทั้งตัวจนน่าแปลกใจ ภายในของเธอตอดรัดแก่นแกนของเขาได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ผิวสัมผัสที่ขรุขระเพราะเส้นเลือดเสียดสีกับความอุ่นร้อนบริเวณนั้น ทำให้เธอรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องมากขึ้นทีละนิด 

 

ภัทรพลโอบกระชับร่างของหญิงสาวเอาไว้แน่น สะโพกสอบพลางกระทั้นกระแทกอย่างถี่รัวราวกับต้องการเห็นเธอขาดใจตายลงตรงหน้า 

 

“คุณพอลคะ” 

 

“อีกนิด” 

 

“ฉัน… อื้อออ” รสรินทร์ดิ้นพล่าน ร่างกายของเธอกระตุกถี่เมื่อสุขสม ไม่ต่างจากภัทรพลที่กอดรัดเธอไว้แน่นทันทีที่ปลดปล่อยความต้องการอย่างที่ใจปรารถนา 

 

เสียงหายใจของทั้งคู่ดังสะท้อนไปมาอยู่ในห้อง รสรินทร์นอนหายใจหอบอย่างหมดแรงทั้งที่ชั้นในสีแดงเพลิงของเธอไม่ได้ถูกปลดเปลื้องออกไปสักชิ้น ชิ้นบนถูกกดลงต่ำซุกอยู่ใต้หน้าอก ในขณะที่ชิ้นล่างถูกเกี่ยวหลบเพื่อเปิดทางให้เขาเสือกกายเข้ามาได้เท่านั้น  

 

ฟุ่บ 

 

ถุงยางอนามัยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำขาวขุ่นถูกกำจัดลงถังขยะ ก่อนที่ร่างสูงจะพลิกกายกลับมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่รสรินทร์คาดเดาไม่ออก 

 

“ฉันขอพักก่อนได้ไหมคะ” 

 

“เหอะ!” 

 

“ไม่นานหรอกค่ะ ฉันไม่ผิดสัญญาแน่” เธอพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เพียงแค่นี้เธอก็ดูไร้ศักดิ์ศรีมากพออยู่แล้ว เธอไม่ได้อยากหาเรื่องให้เขามารังคัดรังแคเธอได้อีก 

 

ภัทรพลไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ลุกออกไปหยิบผ้าขนหนูมาพันช่วงล่างเอาไว้ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาจับจ้องมาที่ร่างบางซึ่งยังคงนอนเปลือยเปล่า 

 

เธอพยายามเอื้อมคว้าผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่งดงาม เมื่อเรียบร้อยดีแล้วจึงหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง สายตาของเธอไม่มีความอ่อนแอ หรือคิดจะยอมแพ้สักนิด 

 

“คุณมิลล์บอกว่าเธอจะมาทำงานที่ร้านทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์” เขาเกริ่น ขณะสมองกำลังพิจารณาถึงเงื่อนไขที่กำลังจะตั้งขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาไม่ทันได้คิดเตรียมเอาไว้ เพราะไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วเรื่องมันจะดำเนินมาถึงจุดนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกวิธีนี้หรือเปล่า คำตอบก็คือเขาจะยังเลือกวิธีนี้เหมือนเดิม 

 

“ค่ะ” 

 

“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร” 

 

“คะ?” 

 

“คืนนี้ฉันรีบ มีเวลาไม่พอ” 

 

“ถ้าอย่างนั้นฉัน…” 

 

“ฉันหมายถึงฉันมีเวลาไม่พอ ไม่ได้บอกว่าถ้าเธอพร้อมขึ้นมาตอนนี้แล้วมันจะพอ” ภัทรพลรีบบอกเมื่อเห็นว่ารสรินทร์ทำเหมือนจะขยับตัว  

 

“ยังเหลืออีกสอง ก่อนที่เราจะได้คุยเรื่องความรับผิดชอบของเธอกันต่อ ระหว่างนี้ฉันไม่อยากให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับเธอ” 

 

“แต่ฉันทำสัญญากับคุณมิลล์ไปแล้วนะคะ” 

 

“นั่นปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน เอาเป็นว่าถ้าเจอกันครั้งหน้า ถ้าเธอไม่สำออย... เราก็น่าจะได้ตกลงกัน” 

 

สำออยเหรอ นี่เขาคงมองว่าการที่เธอนอนคุยกับเขาแบบนี้คือการสำออยสินะ 

 

คิดได้อย่างนั้น รสรินทร์ก็พยายามจะลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง แม้จะยาก แต่เธอก็ทำจนสำเร็จ สองขาเมื่อยขบไปหมด ผิวขาวๆ ที่หมั่นดูแลรักษาอยู่เป็นประจำ เวลานี้ปรากฏรอยแดงเป็นจ้ำ หน้าอกก็มีรอยช้ำ เพราะภัทรพลทั้งกัดทั้งดูดอย่างไม่ออมแรง 

 

“หยิบโทรศัพท์ของฉันมาเมมเบอร์ของเธอเอาไว้ แล้วฉันจะติดต่อเธอไปอีกที” 

 

“แต่คุณพอลคะ” 

 

“ระหว่างนี้ถ้าเธอกล้านอนกับคนอื่น ข้อเสนอของฉันถือเป็นโมฆะ และเธอจะต้องชดใช้ทุกบาททุกสตางค์อย่างครบถ้วนโดยไม่มีข้อแม้ ไม่ไกล่เกลี่ย และฉันก็ไม่สนด้วยว่าใครจะเป็นจะตายยังไง” ภัทรพลยื่นคำขาด  

 

รสรินทร์ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เธอนั่งนิ่ง แม้แต่ภัทรพลเองก็ดูไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ 

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องยอมค่ะ” 

 

คำตอบของเธอทำให้เขารู้สึกเลือดขึ้นหน้า เพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าปฏิเสธโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้ แต่ครั้นจะถามหาเหตุผลก็คงไม่มีประโยชน์อะไร 

 

“ในเมื่อเหตุผลที่ฉันต้องมาทำงานนี้ ก็เพราะต้องการจะหาเงินไปชดใช้ให้คุณอยู่แล้ว มันก็คงจะไม่แปลกอะไรที่ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม แต่ถ้าคุณจะให้ฉันเลือกผิดสัญญากับคุณมิลล์ โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสุดท้ายแล้วคุณจะตั้งแง่อะไรกับฉันอีก ฉันคงไม่เสี่ยง” 

 

เสียงของรสรินทร์สั่นเครือ เธออธิบายเหตุผลออกมาอย่างฉะฉาน แต่คนที่ไหวพริบเป็นเลิศอย่างภัทรพลก็หาทางรุกไล่เธอให้เจ็บช้ำน้ำใจเล่นจนได้“หมายความว่าเธอจะยอมขายตัวไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เงินครบตามที่ฉันเรียกงั้นเหรอ”  

 

“ค่ะ” 

 

“แล้วเธอจะต้องนอนกับผู้ชายกี่คนถึงจะหาเงินได้มากขนาดนั้น” 

 

“ไม่รู้สิคะ ฉันก็เพิ่งนอนกับคุณเป็นคนแรก” รสรินทร์บอกเสียงเรียบ สีหน้าไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งที่พูดออกมา  

 

แม้หัวใจของเธอจะเจ็บปวด แต่การแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเขาที่ตั้งตัวเป็นเจ้าหนี้ของเธอมาตั้งแต่ต้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดจะทำ 

 

เธอไม่คิดจะร้องขอความเมตตา เธอยอมรับผิดทุกเรื่องโดยดุษณี และยินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง“งั้นก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน ในเมื่อฉันหยิบยื่นทางเลือกให้แล้ว แต่ดันไม่เลือก ดูท่าว่าบางทีเธออาจชอบงานนี้ก็ได้” ภัทรพลว่าอย่างดูแคลน พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับ แต่เมื่อเห็นท่าทางผวาของโรสแล้วก็อดจะกล่าวบางอย่างออกมาไม่ได้ 

 

“หรือแท้ที่จริงแล้วเธอชอบอะไรแบบนี้ มันคงเร้าใจล่ะสิ” เขาตรงเข้าไปกระซิบถามที่ข้างหู แม้ตอนแรกเธอจะเบี่ยงหน้าหนี ทว่าเมื่อเขาพูดจบ เธอก็รีบหันขวับกลับมามองเขาตาขวางทันที 

 

“จะเตือนเอาไว้หน่อยก็แล้วกันนะว่าผู้ชายน่ะมันมีหลายประเภท ดีๆ ก็มีแต่น้อย ส่วนมากถ้ามาซื้อกินแบบนี้ก็มีแต่พวกที่อยากจะปลดปล่อยแบบสุดเหวี่ยงเท่านั้น แล้วไอ้ประเภทที่ชอบความรุนแรงก็จัดอยู่ในประเภทหลังเสียด้วยสิ” 

 

“ฉัน…” 

 

“ดูแลตัวเองก็แล้วกัน อย่าขาดใจตายบนเตียงไปก่อนจะชดใช้กับสิ่งที่เธอทำเอาไว้จนครบ” เขาพูดต่อในทันที เพราะไม่ต้องการให้เธอตอบโต้ใดๆ เช่นเดียวกับรสรินทร์ที่ไม่คิดจะปริปาก 

 

“ค่าตัวของเธอ คิดเสียว่าฉันจ่ายให้พิเศษก็แล้วกัน ถึงฉันจะยังไม่ค่อยพอใจเท่าไร และคงไม่กลับมาเรียกใช้บริการอีก” ภัทรพลทิ้งท้าย พูดจบเขาก็ดึงเงินสดจำนวนหนึ่งออกมาวางเอาไว้ที่หัวเตียงโดยไม่ได้คำนึงถึงจำนวน  

 

ร่างสูงเดินกลับมาก้มหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นสวมลวกๆ หางตาเหลือบมองไปที่เตียงอยู่บ่อยครั้ง และยังคงเห็นว่าเธอนั่งนิ่งคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว เพราะเธอไม่แม้แต่จะกระดิกตัว 

 

ปัง! 

 

กระทั่งบานกระตูห้องถูกเหวี่ยงปิดลงแรงๆ นั่นแหละ รสรินทร์ถึงดึงสติกลับมาได้อย่างครบถ้วน เธอสะดุ้งตัวโยนพลางหันกลับไปมองที่ประตูด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปหมด 

 

ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงเธอเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่ รอบกายว่างเปล่า บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง 

 

สายตาเหลือบไปเห็นเงินจำนวนหนึ่งที่ภัทรพลจอมบงการวางทิ้งเอาไว้ให้ที่หัวเตียง เธอจ้องมองมันทั้งน้ำตา ไม่นึกว่าการเริ่มงานในคืนแรกของเธอจะขมขื่นได้ถึงขนาดนี้ เงินก้อนแรกในชีวิตที่หามาได้จากการขายเรือนร่างให้กับซาตานร้ายอย่างพอล ภัทรพล ทรัพย์สวัสดิ์ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว