ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปิดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดใจ
แบบอักษร

“แวะตลาดซื้อของไปต้มสุกี้กินที่ห้องแกก็ได้เหมือน” บัวบูรพาเสนอความคิดเห็น เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอบุคคลที่ไม่พึงประสงค์ต่อใจ

“เออ ดีเหมือนกัน วันนี้ฉันอยากเมา ซื้อเครื่องดื่มเข้าไปด้วย” เครื่องดื่มที่เธอพูดถึงคือ เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่นั่นเอง และบัวบูรพาก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

“หนักชิบ” เหมือนฟ้าบ่น พร้อมกับสะบัดแขนไล่ความเมื่อยล้า หลังจากที่ช่วยกันหอบหิ้วทั้งของกินและเครื่องดื่มขึ้นคอนโด

“บ่นน่า ไปเตรียมที่กินไป เดี๋ยวฉันไปเตรียมของกินในครัว” บัวบูรพาเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบถุงของสดเดินเข้าไปในครัว

“หยุดเลยยายบัว เดี๋ยวครัวฉันเละ แกนั่นแหละไปเตรียมสถานที่ เดี๋ยวฉันจัดการของกินเอง” เธอรีบห้ามเพื่อน แล้วเข้าไปแย่งของสดในมือของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องครัวทันที

เมื่อเตรียมพร้อมทั้งสถานที่และของกินเรียบร้อยแล้ว ทั้งเธอและบัวบูรพาก็เริ่มลงมือกินทันที พอแอลกอฮอล์เริ่มเข้าปาก ความลับก็เริ่มรั่วออกจากปากทันทีเช่นกัน

“ฉันถามแกจริงๆนะบัว” เหมือนฟ้าที่เริ่มหน้าแดง ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มยานคาง หลังจากซดเบียร์ขวดที่สองเข้าไป

“ว่า”

“แกชอบไอ้พสุธใช่ไหม”

“เหมือน” เธอเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตกใจ

“ไม่ต้องปิดบัง ฉันรู้ว่าแกรู้สึกยังไง เพราะแกกับฉันก็ตกอยู่ในสถานะเดียวกัน ไม่เลย ไม่ต่างกันเลย” น้ำตาเม็ดเล็กกลิ้งลงบนแก้มใส

“หมายความว่ายังไง” บัวบูรพาขยับตัวขึ้นนั่งตัวตรง เพื่อรอฟังเพื่อน

“ฉันชอบเด็กกะล่อน ปลิ้นปล้อนคนหนึ่ง” เธอเริ่มเล่า

“ตะวันใช่ไหม”

“อืม”

“แล้วยังไง”

“คืนนั้น ที่เขาไปส่งฉัน เขาบอกว่าชอบฉัน เขาจูบฉัน แต่สุดท้ายเขากลับไปคบกับแฟนเก่า”

“ทำไมเป็นแบบนั้น”

“ฉันก็ไม่รู้ เพราะตั้งแต่วันนั้นผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว เรายังไม่เคยเจอกันและได้คุยกันเลย” เหมือนฟ้ายกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาเป็นทาง

“เหมือนเอ้ย” เธอก็ไม่รู้ว่าต้องปลอบเพื่อนอย่างไรเช่นกัน นอกจากหยิบทิชชูแล้วส่งให้เท่านั้น

“เขาจูบฉันทำไมอ่ะ เขาบอกฉันทำไมว่าเขาชอบฉัน ถ้าเขายังชอบคนอื่น ยังคบกับคนอื่นอยู่” เหมือนฟ้ายิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม “ฉันสัญญากับตัวเองแล้ว ว่าชาตินี้ ฉันจะไม่ขอพบเจอเขาอีกเลย เรียนจบแล้วฉันจะขึ้นไปเป็นแพทย์บนดอย”

“เหมือน แค่ผู้ชายคนเดียว แกไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ ซักวันถ้าแกเจอคนที่ใช่ เดี๋ยวแกก็ลืมได้เอง” เธอพูดปลอบเพื่อนไปอย่างนั้น เพราะลำพังตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอดเช่นกัน

“วันนี้ที่ฉันเห็นเขาอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่ครั้งแรกนะบัว ฉันเคยคิดที่จะไปถามหาความจริงจากเขา แต่ความจริงที่ได้ได้รับรู้ คือเขาพักอยู่คอนโดเดียวกัน” เธอยังเล่าเรื่องต่อทั้งน้ำตา

“อาจจะเป็นคนละห้องก็ได้แก”

“ห้องเดียวกัน ฉันเดินตามเขาขึ้นไปจนถึงหน้าห้อง”

“เหมือนฟ้า” บัวบูรพาดึงเพื่อนที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามากอด “ทำไมแกเก็บไว้คนเดียว ไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลย”

“ฮืออออออออออ ฉันเจ็บอ่ะแก ฉันเจ็บจนหายใจไม่ออกแล้ว ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับฉัน”

“แก”

“ฮึก” เหมือนฟ้าสูดน้ำมูก กลั้นสะอื้น “ฉันไม่เป็นไรแล้ว ว่าแต่แกเถอะ ไปชอบมันตั้งแต่ตอนไหน”

“ฉัน...” บัวบูรพาคลายอ้อมกอดจากเพื่อน แล้วยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดก

“ยังไง”

“ตั้งแต่เข้าคลาสเชียร์มหาลัย อยู่กลุ่มเดียวกัน”

“เฮ่ย! เกือบห้าปีแล้วนะบัว ทำไมแกไม่เคยบอกฉัน นี่ถ้าฉันไม่สังเกตเองก็คงไม่รู้ใช่ไหม”

“ถ้าฉันบอกแกแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรละเหมือน ในเมื่อพสุธเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว”

“เฮ่อ” สองสาวถอนหายใจพร้อมกัน ก่อนจะต่างคนต่างเงียบ คิดเรื่องราวความรักที่ไม่มีวันสมหวังของตัวเอง

และจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เธอกับบัวบูรพาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องของสองพี่น้องนั้นอีกเลย เธอกับผืนพสุธาก็ยังคบกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม และบัวบูรพาก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกมา เธอเองก็เลือกที่จะไม่พูด ไม่แซ็วเพื่อน เพราะเธอรู้ดีถึงความรู้สึกของคนแอบรักว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ถ้าอีกฝ่ายรู้ แล้วไม่ได้คิดในแบบเดียวกัน ความเป็นเพื่อนก็คงจะไม่เหลือเช่นกัน

ส่วนเรื่องของเธอกับกล้าตะวันก็เลือนรางไปตามกาลเวลา หลังจากเธอเรียนจบก็ขึ้นมาเป็นหมออยู่ที่นี่ทันที ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของเขาอีกเลย จนกระทั่งได้เจอกันในครั้งนี้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว