email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่56 The and

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 132

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่56 The and
แบบอักษร

@บ้านLOMA

 

"สวัสดีค่ะท่านนายพล ไปรับของขวัญมาต้อนรับค่ะ!" โลมาเอ่ยบอกกับคนที่นั่งกินเลี้ยงอยู่หน้าบ้านพร้อมกับอุ้มเด็กทารกตัวเล็กๆ ที่ยังคงนอนหลับอยู่เดินเข้าไปหาจางเหว่ยกับคุณบุษบา ที่เมื่อเห็นต่างก็รีบลุกขึ้นยืน คุณบุษบาเป็นคนเดินมารับเด็กทารกจากมือของโลมาไปอุ้ม

 

วันนี้ที่นอกจากจะกินเลี้ยงวันจบโลมา ก็ยังกินเลี้ยงต้อนรับคุณจาง ที่ปีหนึ่งถึงจะเข้าประเทศไทยสักสองถึงสามครั้งเพราะงานทางบ้านเขาค่อนข้างหนักและเยอะอยู่พอสมควร ทุกคนเลยออกความเห็นว่าควรจะกินเลี้ยงต้อนรับคุณจางสักหน่อย เพราะเขาไม่ได้มีเวลามาพักผ่อน ส่วนมากที่เข้าไทยก็มาทำงาน ทำเสร็จก็กลับ

 

แต่ครั้งนี้เพราะจางเหว่ยตั้งใจมารับบุตรบุญธรรมและจัดการกับเกริกชัยที่เป็นเรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไรสำหรับเขา เขาจึงถือโอกาสมาพักผ่อนซะเลย

 

"ชื่อทางสถานสงเคราะห์ให้อาจารย์กับท่านนายพลตั้งเอง เป็นคนไทย เชื้อชาติไทย สัญชาติไทย ศาสนาพุทธ เกิดวันที่ยี่สิบ เดือนสิงหาคมค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกกับทั้งคู่แล้วก็เดินไปนั่งลงใกล้ๆ กับปานรวี ฉลามก็เดินไปนั่งข้างๆ เธอ

 

"อืม มีโรคประจำตัวหรือเป็นอะไรหรือเปล่า!?"

 

"ไม่ค่ะ สมบูรณ์ทุกอย่าง" เธอตอบจางเหว่ยพร้อมกับหันมาสนใจอาหารตรงหน้า ทุกคนต่างก็มาทำขวัญเด็กหญิงนาริณ ที่คุณบุษบาตั้งตั้งชื่ิอให้สดๆ ใหม่ๆ แล้วก็มานั่งกินเลี้ยงคุยกันเรื่องทั่วไป

 

"ทำไมไม่ชวนภรรยามาด้วยล่ะ?" คุณศิลาหันไปถามคุณชัยวัฒน์อย่างทีเล่นที เพราะรู้ว่าคุณปราณีไม่ชอบงานสังสรรค์กับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนของหล่อน

 

"รู้ๆ กันอยู่ ทุกวันนี้ไม่ด่าผมกับฉลามก็บุญหูแล้ว"

 

"ฮ่าๆ แล้วพอรู้เรื่องของหมวยหลินมีอาการเป็นไงบ้างล่ะ เห็นน้องมาร์บอกว่าคลั่งไคล้หนูหมวยกับมัลลิกามากไม่ใช่หรอ?"

 

"ก็คงจะคิดได้แหละมั้ง แต่เรื่องน้องมาร์..อันนี้ถ้าอยากได้ใจคุณปราณีก็ต้องเอาใจท่านเองนะ ป๊าช่วยไม่ได้ ฮ่าๆ!" คุณชัยวัฒน์พูดอย่างทีเล่นที แต่ทำให้คนฟังอย่างโลมาถึงกับคิดหนัก แต่เธอก็ไหวไหล่ให้พ่อตัวเองกับพ่อสามีก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ

 

"พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปคุยกับเกริกชัย มันคงไม่มีอะไรยุ่งยาก..แค่ฟ้องล้มละลายและเสียค่าปรับพร้อมกับคิดคุก!" จางเหว่ยที่ล่ะสายตาจากบุตรบุญธรรมของเขาแล้วก็หันมาบอกกับทุกคนที่ต่างก็พยักหน้าให้ เพราะถ้าถึงมือนายพลพวกเขาก็ไม่ต้องออกแรงทำอะไรแค่อยู่เฉยๆ รอดูความล้มเหลวของคนขี้โกง!

 

"น้องมาร์ นี่ของขวัญ..อันนี้ลุงสั่งทำให้โดยเฉพาะ" จางเหว่ยว่าพลางยื่นถุงหอมถุงเล็กๆ สีม่วงลาเวนเดอร์ให้โลมา หญิงสาวก็ยกมือไหว้พร้อมกับรับมันมา จางเหว่ยเป็นคนที่ชอบพกถุงหอมมากถึงถุงหอมจะเป็นของที่ใช้มาแต่โบราณและปัจจุบันจะเปลี่ยนเป็นน้ำหอมแทนแล้วก็เถอะ

 

"หนูคิดว่าจะเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่ซะอีก.."

 

"อืม ลุงก็ซื้อมานะ หวัง!..ไปหยิบตุ๊กตาหมีมา" โลมาที่กำลังยิ้มหวานให้กับจางเหว่ยก็ถึงกับรีบหุบยิ้มเมื่อได้ยินคำว่าตุ๊กตาหมี! แล้วคนของจางเหว่ยก็เดินไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีชมพูดหวานแหววมาให้คนตัวเล็ก โลมาก็รับมันมาวางไว้ข้างๆ

 

"ตัวเท่ากันเลย.." ภีมว่าพลางกลั้นหัวเราะ ซึ่งไม่ต่างจากทุกคนที่มองไปที่โลมาที่นั่งกอดอกตัวเองทำหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ และมีตุ๊กตาตัวเท่าเธอวางอยู่บนพื้น

 

"ไม่ต้องพูด!!"

 

"เกรี้ยวกราด! ที่ตริงเก้าอี้มันเตี้ยกว่าตุ๊กตาหรอก มันเลยทำให้ตุ๊กตาดูสูงเท่าน้องมาร์ฮ่าๆ!" ชนาเบลว่าพลางหัวเราะออกมาซึ่งทุกคนต่างก็หัวเราะออกมาตามเมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มจะหงุดหงิดกับการที่ชอบโดนล้อว่าเตี้ยแบบทางอ้อมๆ แล้ว

 

"ทำไม มีงานเลี้ยงเล็กๆ แบบนี้ไม่คิดจะชวนฉันมาบ้างเหรอ!!?" ควับ! ทุกสายตาก็หันไปตามเสียง ก็เห็นคุณปราณีเดินเข้ามาพร้อมกับแม่บ้านคนสนิทอย่างป้าเถา คุณชัยวัฒน์ก็รีบเดินไปรับคุณปราณีให้มานั่งที่ของเขา แล้วลุงพจน์ก็นำเก้าอี้มาให้คุณชัยวัฒน์ใหม่

 

"อ่ะ! ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร เห็นมันเหมาะกับเธอก็เลยซื้อมา!!" พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแล้วก็ยื่นถุงเสื้อผ้าให้โลมา เธอก็ยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมรับมันมาและหยิบชุดข้างในมาดู ชุดนอน..ลายตุ๊กตาหมีน่ารักๆ สี่ห้าชุด

 

"อุ้บส์! น่ารักจัง.." และทุกคนต่างก็อมยิ้มกันบ้าง กันหัวเราะกันบ้างเมื่อเห็นคนตัวเล็กที่มีสีหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง เธอก็วางถุงเสื้อผ้าลงแล้วยกแขนขึ้นมากอดอกอีกครั้ง

 

"หนูจบมอหกนะ ไม่ใช่ปกหกสักหน่อย!!"

 

"จริงด้วย ถ้างั้นเอาของพี่กับของเชนล่ะกัน น่าจะถูกใจน้องมาร์สุด" ชนาเบลว่าพลางรับกล่องของขวัญจากราเชนทร์มายื่นให้โลมา เมื่อคนตัวเล็กได้ยินดังนั้นก็ถึงกับยิ้มหวานๆ ออกมาแล้วก็รับกล่องของขวัญมาเปิดแล้วจึงรีบหุบยิ้มทันที

 

"หนูจะโกรธทุกคนจริงๆ แล้วนะ!!!" หญิงสาวตัวเล็กโวยวาย เมื่อสิ่งที่ชนาเบลกับราเชนทร์ให้เธอ คือเสื้อซับกับกางเกงซับใน ลายตัวการ์ตูนดิสนีย์เกือบสิบกว่าตัว

 

"ก็น้องมาร์มีสิ่งที่พวกเราอยากซื้อให้หมดแล้วนี่ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นของที่ระลึกไง" คุณศิลาเอ่ยบอกกับบุตรสาว เพราะรองเท้าที่เขาซื้อให้เจ้าตัวก็มีแล้ว กระเป๋าที่คุณศรีจันทร์ให้อีก นั่นเธอก็มีแล้ว หรือจะเป็นนาฬิกา เข็มขัด ต่างหู ที่สามหนุ่มเพื่อนของฉลามซื้อให้หญิงสาวต่างก็มีหมดแล้ว

 

"ก็เป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ของเด็กๆ แบบนี้ไม่ได้หรอ.."

 

"ถ้าไม่เอาฉันขอคืนก็ได้นะ! ฉันจะได้เอาไปบริจาคให้เด็ก!" คุณปราณีเอ่ยบอกพลางแบมือให้โลมา แต่คนตัวเล็กกับส่ายหน้าให้ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มหวานให้หล่อน

 

"คุณแม่ปราณีให้ทั้งที มีหรือหนูจะกล้าปฏิเสธไม่รับ"

 

"เหอะ! ทำตัวเด็กแล้วยังจะบอกว่าตัวเองโตแล้วงั้นหรอ?"

 

"ไม่กล้าคิดอย่างนั้นหรอกค่ะ คุณแม่จะทานอะไรดีคะ เดี๋ยวหนูตักให้ค่ะ" โลมาหันไปยักคิ้วให้ฉลามแล้วหันไปทำเสียงสองใส่คุณปราณี

 

"อย่ามาเสแสร้ง!!" อืม..เกินคาดแหะ! ตอนแรกคิดว่าจะบอกว่า 'ตอแหล' สักหน่อย อาจจะเป็นเพราะมีคนอยู่เยอะจึงต้องลดแรงลงหน่อย ฮ่าๆ

 

"คุณพี่หมวยหลินก็ทำแบบนี้ คุณแม่ยังชอบเลยนี่คะ.."

 

"หยุดพูดถึงชื่อนั้นเลยนะ! ฉันไม่อยากได้ยิน!!" คุณปราณีหันไปชักสีหน้าให้โลมาทันที คนตัวเล็กจึงรับยกมือมาปิดปากตัวเองเหมือนรู้สึกผิด แต่กับมีเสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาซะงั้น ฉลามที่เห็นดังนั้นก็เอื้อมมือไปหยิกเสื้อของโลมาเพื่อปรามเจ้าตัวเล็กของเขาไว้

 

"เดี๋ยวองค์ลงแม่กูแล้วมึงจะซวย!"

 

แล้วต่างก็พากันนั่งกินไปคุยกันไป ส่วนโลมาก็ตักนู่นตักนี่เอาใจแม่สามีไม่หยุดหย่อย และหลังจากกินเลี้ยงกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนโลมาก็ขึ้นมาอาบน้ำนอนพร้อมกับฉลาม

 

@ตอนเช้าวันต่อมา

 

"หาวววว!..เช้าแล้วเหรอเนี่ย หาวววว..โว้ยย! จะหาวอะไรนักหนา!" โลมาหยัดกายลุกขึ้นยืนบิดตัวแล้วปิดปากหาวออกมาสองสามรอบ แล้วก็มองคนข้างๆ กายที่ยังคงนอนหลับอยู่ อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนดื่มไปเยอะเขาเลยอาจจะแฮงค์ไปหน่อย

 

โลมาก็ลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในห้องน้ำ แล้วก็มาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงสีขาว เหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก็ถักเปียแกละเดินเปิดประตูเพื่อจะลงไปข้างล่าง

 

"จบแล้ว ต่อไปวางแผนจะทำอะไรล่ะ!?" เมื่อเดินลงมายังข้างล่างก็เห็นภีมกับปานรวีนั่งคุยกันอยู่ และเมื่อปานรวีเห็นโลมาเดินลงมาเธอก็หันมาถาม โลมาจึงเดินไปนั่งลงข้างๆ หล่อน

 

"เกาะพี่ใช้ชีวิตไปวันๆ"

 

"หวังไปเถอะ! สมองมี เรียนเกรดก็ดี ความสามารถก็เยอะ! ไม่เรียนต่อก็ไปหางานทำสิ!!"

 

"แม่หนูอยากให้หนูเรียนให้จบปอตรี ก่อนหน้านี้ปรึกษาพ่อแล้วว่าจะย้ายไปเรียนต่างประเทศ ไปอยู่ที่นู่นกับพี่ฉลาม"

 

"...."

 

"แต่ก็ยังไม่ใช่เดี๋ยวนี้หรอก อยู่เที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่นี่ก่อน เรียนจบถ้าทางนี้แม่พี่ดูแลงานของแม่หนูได้อยู่ตัว ก็กะจะไม่กลับมาแล้ว"

 

"...."

 

"รีบๆ ไปเคลียร์งานนะ อาทิตย์หน้าไปกางเต็นท์เที่ยวภูทับเบิกกัน" โลมาบอกพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วก็ลุกขึ้นยืนบิดตัวเองครั้งแล้วทำท่าจะก้าวเดินออกไป แต่ปานรวีเรียกเธอไว้ก่อนจึงหันกลับไปมอง

 

"จะไปต่างประเทศเมื่อไหร่?"

 

"งานแต่งพี่ต้นเดือนหน้าใช่มั้ย ก็ประมาณสิ้นเดือนแหละ"

 

"ไหนบอกจะอยู่เที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อน ทำไมถึงรีบไปล่ะ!?" ปานรวีถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ทำให้โลมาที่ทำท่าจะเดินไปก่อนหน้านี้เดินกลับมานั่งลงที่เดิม

 

"ทำไม? ไม่อยากให้หนูไปหรอ!?"

 

"เปล่า! นี่กลางเดือนแล้ว ต้นเดือนฉันก็แต่งงาน..เหลืออีกไม่ถึงเดือนเธอก็จะไปแล้วนิ"

 

"อืม เรียนจบแล้ว อยู่นี่ก็ไม่มีไรให้ทำนิ ทำไม?..กลัวคิดถึงหนูใช่มั้ยล้า"

 

"ฉันกลัวว่าไม่มีใครมาคอยเถียงฉันแล้วบ้านมันจะดูเงียบเหงาซะมากกว่า!" พูดพลางเบือนหนีหนีคนตัวเล็กที่พยายามจ้องหน้าเธอแล้วยิ้มหวานให้ โลมาก็ได้แต่ส่ายหัวให้หล่อนแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

 

"เผื่อไปอยู่ห่างไกลบ้านเกิดตัวเองแล้วจะดูโตขึ้นบ้าง"

 

"ก็ดี.."

 

"เฮ้ออ! พี่ภีมนี่ช่วงนี้พูดน้อยๆ นะ..ไม่สิ ปกติก็พูดน้อยๆ อยู่แล้ว" โลมาหันไปมองภีมที่นั่งจิบกาแฟฟังพวกเธอคุยกันอยู่ เขาจึงส่งยิ้มอ่อนๆ ให้เธอก่อนจะเอ่ยตอบ

 

"ไม่รู้จะพูดอะไร เลยปล่อยให้พี่น้องได้คุยกัน"

 

"อืม ไม่มีไรแล้ว หนูไม่กวนล่ะ" พูดแล้วโลมาก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง ก็ไม่เห็นฉลามนอนอยู่บนที่นอน ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลกระทบพื้นในห้องน้ำ เธอเดาว่าเขาคงกำลังจะอาบน้ำอยู่ จึงหยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปเข้าห้องทำงานของเธอ

 

"เหลืออีกนิดเดียวเอาวันนี้ให้จบเลยล่ะกัน" มาถึงห้องทำงานโลมาก็เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเข้าไปดูนิยายของตัวเองที่แต่งค้างไว้อยู่ ก่อนจะจัดการแต่งมันต่อให้จบเพราะวันนี้เธอตั้งใจจะอยู่บ้านเพื่อแต่งนิยายให้จบ

 

แอ๊ดด~ ประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงในชุดกีฬา โลมาก็ปรายตาไปมองเขาแว่บหนึ่งแล้วก็หันมาสนใจงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ

 

"หนูส่งงานไปให้เพื่อนพี่ทำแล้ว พวกเขาก็รับปากบอกจะทำให้แล้วด้วย"

 

"งานอะไรหรอ!?"

 

"รูปเล่มนิยาย เรียบเรียงเนื้อหา จัดฟอนต์ จัดหน้า วาดปก วาดโปสการ์ด ที่คั่นหนังสือ ให้ทำให้หมดเลย หนูแค่ส่งเนื้อหานิยายกับร่างแบบรูปภาพไปให้"

 

"ทำไมพวกมันใจดี!?" ถามพลางไปหยิบเก้าอี้มานั่งข้างๆ โลมา

 

"อ้อ หนูบอกว่าให้มาเก็บเงินที่พี่นะ...เท่าไหร่ไม่รู้แล้วแต่พวกเขาจะเรียก" กึก! มือที่กำลังจะเอื้อมไปกอดเอวหญิงสาวตัวเล็กถึงกับหยุดชะงักแล้วเขาก็จับเก้าอี้ของโลมาให้ตัวเธอหันหน้ามาทางเขา

 

"แสบนักนะ พี่ก็คิดว่าทำไมพวกมันจะใจดีทำให้ฟรี!"

 

ปัง!

 

"แหม! กูทำให้น้องมาร์ฟรี แต่มาเก็บเงินจากมึงเองต่างหาก!" ประตูห้องทำงานของโลมาถูกผลักเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับร่างของสามหนุ่มและสามสาวที่ก็อยู่ในชุดที่เหมือนจะไปเที่ยวไหนสักที่

 

"มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เหมือนกูจ่ายค่าจ้างให้มึงทำงานให้เมียกูหรอก แล้วนี่แต่งตัวจะไปไหนกัน!?" ฉลามหยัดกายลุกขึ้นยืนพูดแล้วถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งหกคนอยู่ในชุดที่คล่องตัวเหมือนจะไปเที่ยวภูเขา หรือกางเต็นท์นอนอะไรประมาณนั้น

 

"คุณป๊าพี่บอกว่างานที่อเมริการอพี่กลับไปทำด่วน คนของคุณป๊าพี่เขาวางมือกะทันหันไม่มีใครกล้ามาดูแลงานต่อเพราะกลัวทำได้ไม่ดีเท่าประธานคนก่อนกับพี่ คุณปราณีจึงเลื่อนเวลาการเดินทางของพี่กับตัวเล็กเป็นอาทิตย์หน้า" มิรินตอบคำถามของฉลามด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ แล้วก็ดึงมือสองสาวออกไปเข้าห้องของโลมาเพื่อจัดแจงเสื้อผ้าให้คนตัวเล็ก เช่นเดียวกับสามหนุ่มที่ก็เข้าไปเก็บผ้าของฉลามจากบ้านเขามาแล้ว

 

"อาทิตย์หน้าเลยเหรอ!!?" คนตัวเล็กหันไปถามฉลาม เธออุตส่าห์คิดว่าเดือนหน้าเป็นเดือนที่เร็วแล้ว แต่พอมาบอกว่าอาทิตย์หน้ามันยิ่งทำให้เธอดูมึน ทำอะไรไม่ถูก

 

"นิยายน้องมาร์ ถ้าไม่ทันเดี๋ยวพี่จัดการต่อให้เอง เสร็จแล้วจะส่งไปให้สักเล่ม ส่วนที่เหลือก็จะให้ทางบริษัทเพื่อนพี่ส่งออกขายให้อีกที" วาฬเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูกังวลของคนตัวเล็ก โลมาจึงพยักหน้าให้ก่อนจะไปนั่งที่หน้าจอคอมส่งงานจากในคอมพิวเตอร์ไปไว้ในโน้ตบุ๊คแล้วก็ถือโน้ตบุ๊คกับโทรศัพท์เดินกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของเตรียมตัวจะไปเที่ยว

 

@ภูทับเบิก

 

"บรรยากาศดีชะมัด! พวกพี่ๆ เอากระเป๋าไปเก็บนะ เดี๋ยวพวกหนูจะไปเดินเล่นกัน ป่ะพวกมึง พี่วี พี่เบลไปเดินเล่นกัน!" การ์ตูนที่เมื่อลงจากรถแล้วก็หันไปบอกหนุ่มๆ ก่อนจะหันมาชวนสาวๆ แล้วพากันออกไปเดินเล่น

 

"เฮ้ออ..ได้พักผ่อนแค่สามวัน มึงก็จะไปแล้วสินะ" ลลิซเอ่ยขึ้นหลังจากมายืนบนสะพานไม้ ที่ข้างล่างเป็นลำธารเล็กๆ และรอบๆ เต็มไปด้วยป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์

 

"คุณปราณีก็นะ น่าจะให้อยู่ร่วมงานปานรวีก่อน" ชนาเบลพูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์มายื่นให้มิรินถ่ายรูปให้ ส่วนคนอื่นก็สลับกันถ่ายรูป มีเพียงโลมาที่ยังคงยืนมองชมวิวรอบๆ

 

"นี่! จะไปแล้ว..แล้วจะกลับมาหากันบ้างมั้ย!?" ปานรวีเดินมายืนข้างๆ ของคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยถาม โลมาก็หันไปมองหล่อนพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ ให้ก็หันกลับไปมองวิวรอบๆ ต่อ

 

"ถ้าพี่ฉลามว่างจากงานก็น่าจะได้กลับมา แต่แม่พี่ฉลามบอกว่างานที่นู่นเยอะ รัดตัวคงจะไม่มีเวลาว่าง อาจจะไม่ได้กลับมาอีก..แถมพวกท่านทั้งสองยังบอกว่าไหนๆ ก็ไปอยู่นู่นแล้ว ถ้าจะแต่งงานหรืออะไรก็ให้ทำปักหลักอยู่นู่นเลย"

 

"อ่อ.."

 

"พี่.."

 

"หือ?"

 

"หนูอาจจะยังเด็กสำหรับพี่จริงๆ แต่หนูก็คาดการณ์ไว้แล้วเพราะรู้เรื่องกิจการธุรกิจของป๊าพี่ฉลามว่ามีอยู่ที่อเมริกาเยอะ เเละคุณปราณีจะต้องเลื่อนกำหนดไปแน่นอน.." โลมาพูดแล้วก็เปิดกระเป๋าสะพายตัวเองหยิบกล่องสีขาวกล่องเล็กออกมายื่นให้ปานรวี

 

"ป้ายหยก?"

 

"อืม หนูไม่รู้ว่าของขวัญที่เขาให้กันเวลาที่แต่งงานต้องเป็นอะไร หนูเลยทำมันมาให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของพี่กับพี่ภีม อาจจะไม่ค่อยสวยเพราะหนูเป็นคนทำเอง.."

 

"ขอบใจนะ..น้องมาร์" ปานรวีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานที่จริงใจให้กับโลมา ป้ายหยกสีชมพูอ่อนรูปหัวใจ ด้านหน้าเป็นชื่อของปานรวีกับภีมเป็นภาษาจีนสลักอยู่ ด้านหลังเป็นชื่อของเธอกับฉลามที่เป็นผู้มอบให้สลักไว้เป็นตัวเล็กๆ เป็นภาษาจีนด้านหลัง

 

"ค่ะ ไปเถอะ ทุกคนรอแล้ว" โลมาพูดแล้วก็เดินนำปานรวีออกไป หญิงสาวร่างสูงก็วิ่งตามคนตัวเล็กไปใกล้ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดคอของโลมาไว้

 

"ทำไม? กอดไม่ได้หรอ?" หล่อนเอ่ยถามเมื่อโลมาหันมามองหน้าตัวเอง โลมาจึงส่ายหน้าให้เบาๆ พร้อมกับยิ้มหวานให้

.

.

 

@สามวันต่อมา

 

วันเวลาแห่งความสุขสำหรับโลมาแล้วมันมักจะผ่านไปไวเสมอ ตอนนี้เธอยืนอยู่ที่สนามบินพร้อมกับทุกคนที่มายืนส่งเธอเพื่อที่จะไปอยู่อเมริกาแล้ว โลมาก็เดินเข้าไปกอดทุกคนแล้วก็มาหยุดอยู่ที่พ่อกับแม่เลี้ยงของเธอ

 

"แม่.." ประโยคที่เธอเรียกคุณศรีจันทร์ทำเอาทุกคนที่คุยกันเกรียวกราวถึงกับเงียบกริบแล้วหันมามองทั้งคู่

 

"หนูฝากดูแลคุณพ่อและธุรกิจของแม่หนูด้วยนะคะ"

 

"อืม ไม่ต้องห่วง.." คุณศรีจันทร์ตอบรับแล้วก็ดึงคนตัวเล็กมากอดอีดครั้ง แล้วสักพักก็ผล่ะออกแล้วโลมาก็ไปยืนข้างๆ ฉลามที่คุยกับพ่อและแม่เขาอยู่

 

"หนูยังไม่รู้เลยว่าทุกวันนี้คุณแม่ปราณียอมรับหนูเป็นลูกสะใภ้ยัง..ถ้ารับแล้วเรียกหนูว่าน้องมาเหมือนที่ทุกคนเรียกได้มั้ยคะ?"

 

หลังจากจัดการกับครอบครัวของหมวยหลินเสร็จ ซึ่งแน่นอนว่าก็ล้มละลายทั้งครอบครัวรวมไปถึงสามีของหมวยหลินอย่างเจตที่เป็นคู่แข่งอีกคนของฉลามด้วย เธอก็เห็นว่าคุณปราณีไม่ได้ดุด่า หรือชักมีหน้าใส่เธอเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังคงความนิ่งขรึมสไตล์คุณหญิงไว้อยู่

 

"แต่จะรับไม่รับก็ช่าง ยังไงซะลูกชายของคุณแม่ก็เป็นสามีของหนูคนเดียว เอาล่ะ..ขอให้ทุกคนโชคดีนะคะ" หญิงสาวยกมือบ๊ายบายทุกคนเมื่อเห็นว่าใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว

 

"ฉลาม!?" คุณปราณีหันไปเรียกบุตรชายที่โอบเอวแฟนสาวตัวเล็กไว้อยู่ ฉลามก็หันไปมองหน้ามารดาของตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ

 

"ดูแลน้องมาร์ให้ดีล่ะ แม่ไม่อยากไปมีปัญหากับคุณศิลาและคุณศรีจันทร์ทีหลังถ้าหากลูกสาวเขาเป็นอะไร" พูดจบคุณปราณีก็เดินออกไป ท่ามกลางรอยยิ้มของทุกคนที่รับรู้ได้ว่าคุณปราณีได้ยอมรับโลมาเป็นลูกสะใภ้อย่างจริงจังและเต็มใจแล้ว

 

หลังจากนั้นโลมากับฉลามก็ลาทุกคนอีกครั้งแล้วก็พากันไปขึ้นเครื่องบินเพราะอีกไม่กี่นาทีเครื่องก็จะออกแล้ว

 

เธอไม่รู้ว่าการไปอเมริกาครั้งนี้ชีวิตที่นั่นจะเป็นอย่างไร แต่เพียงแค่เธอมีฉลาม ชายหนุ่มที่เธอสามารถฝากชีวิตไว้กับเขาได้ร่วมเดินทางไปด้วยกันกับเขา เธอก็คิดว่าชีวิตนี้ของเธอมันคุ้มและมีความสุขมากที่สุดแล้ว

 

"ง่วงก็นอนหลับนะครับ ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก" ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับหญิงสาวตัวเล็กแล้วจึงจัดการปรับเบาะจากที่นั่งให้เป็นที่นอน โลมาก็นอนลงแล้วฉลามก็หยิบผ้าขนหนูมาห่มให้

 

"พี่ฉลามคะ.."

 

"ครับ?"

 

"หนูรักพี่นะคะ รักมากที่สุดเลย"

 

"ครับ พี่ก็รักหนู รักมากที่สุดเหมือนกัน..หลับเถอะครับ ตื่นแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก"

 

"ค่ะ.."

 

 

รรินทร์xคุณาธร

 

[จบบริบูรณ์]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น