email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ขอจูบได้มั้ย

ชื่อตอน : พี่ขอจูบได้มั้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 968

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ขอจูบได้มั้ย
แบบอักษร

“อร่อยมากเลยค่ะ ทำไมพี่ธนนท์กินน้อยจัง” เธอดินอย่างอร่อย แต่เขาสิ หน้าเซ็งจนดูออก

“พี่ไม่ค่อยหิว” เขาตอบแบบนิ่มๆ

“เป็นอะไรคะ”

“พี่ว่าน้องมิลินรู้นะ ว่าพี่เป็นอะไร”

“ไม่รู้ค่ะ มิลินไม่รู้” เธอทำทีเป็นไม่สนใจและออกไปจากตรงนั้น

“แสบนักนะ” เขาได้แต่บ่นพึมพำ

คืนนี้คงต้องช่วยตัวเองอีกแล้วสินะ น่าสมเพชตัวเองจริงๆ

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

“พี่ธนนท์คะ ไปเดินเล่นที่ชายหาดกันมั้ยคะ”

“ครับ” เขานั่งจิบชาอยู่ ตอบรับเธอแต่โดยดีแต่ไม่มองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย

“ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปนะคะ มิลินไปเองได้”

เขาเดินนำเธอออกไปโดยที่ไม่พูดอะไร

“จะเอาแบบนี้หรอ ก็ได้!” เธอบ่นหงุดหงิดกับตัวเอง

เธอเดินตามเขาไป ถ่ายรูปไปด้วยตลอดทาง นานแล้วที่เธอไม่ได้มาพักผ่อนแบบนี้ สงบดี นี่สินะนั่งโง่ๆอยู่ริมทะเล กลิ่นทะเลบำบัดได้ทุกอย่างจริงๆ

มิลินแต่งตัวเหมือน(จะ)มิดชิด แต่เปล่าเลย ภายใต้เสื้อตัวโคร่งและกางเกงขายาวมีทูพีชสีดำอยู่ด้วย

เธอไม่ได้ตั้งใจจะใส่มาอ่อย เพราะปกติเธอก็แต่งตัวแบบนี้ แต่วันนี้คงถอดแค่เสื้อก็พอแล้ว อยู่กับผู้ชายยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง แต่มาทะเลทั้งทีมันต้องใส่แบบนี้ นิดหน่อยก็ยังดี ก็บอกแล้วไง เธอคือสาวแซ่บ

เธอถอดเสื้อออก ทำให้คนที่ทำเป็นไม่สนใจ กลับหันมามองเธออย่างไว

ให้ตายเถอะ แบบนี้มันยั่วกันชัดๆ

“มองอะไรคะ ไม่สนใจไม่ใช่หรอ”

“ใส่มายั่วพี่หรอ เมื่อคืนนี้ไม่พอหรือไง”

“ยั่วอะไรคะ ปกติมิลินก็แต่งแบบนี้”

เออว่ะ หรือว่าเขาเองที่เกิดอารมณ์

“มันโป๊ไป พี่ว่ามันไม่เหมาะ”

“มาทะเลนะคะ ไม่ได้มาวัด” เธอหงุดหงิดก่อนจะเดินหนีเขา แต่เขากับจับแขนของเธอไว้

“แต่พี่จะทนไม่ไหว”

“...”

“พี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ แล้วเมื่อคืนพี่ก็ค้างมากด้วย ใส่เสื้อซะก่อนที่พี่จะห้ามตัวเองไม่ไหว”

“ทำไมละคะ พี่กลัวว่า พี่จะรักมิลินหรอ”

ตึก ตัก ตึก ตัก

เขาจับเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม คราแรกเธอก็ตกใจแต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ยอมรับรสจูบแต่โดยดี ทำไงได้ เธอชอบมันนี่นา

มิลินหลับตาพริ้มก่อนที่เขาจะผละตัวเองออก

“ใส่เสื้อซะ” เขาพูดกับเธอเบาๆ ก้อนจะเดินหนีออกมา

มิลินทำตามที่เขาบอก เธอทำหน้าไม่ถูกก่อนจะเดินตามเขาไป และไปนั่งข้างๆเขาที่ชายหาด

“โกรธ โกรธมิลินหรอคะ”

“ป่าว พี่แค่โกรธตัวเอง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”

“ทะเลที่นี่สวยเนอะ ที่อเมริกาไม่สวยอย่างนี้หรอก ที่ออสเตรเลียสวยมั้ยคะ”

“ไม่สวยเท่าไหร่” เขาหลับตาลง

“เรื่องเมื่อคืน มิลินขอโทษ”

“...”

“พี่ธนนท์”

“นานแล้วที่พี่ไม่ได้มาทะเล ผ่อนคลายเนอะ ว่ามั้ย”

เขายังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น

“ใช่ค่ะ ไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีงาน ไม่มีลูกค้า”

“มีแค่เรา” เขาพูดและลืมตามามองเธอ

“...”

“ไม่มีการเดิมพันด้วยได้มั้ย”เขามองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง

“...”

“ไม่มีธนนท์ ไม่มีมิลินที่เป็นนักธุรกิจ ไม่มีเงิน30 ล้าน มีแค่ผู้หญิงและผู้ชายสองคนนั่งโง่ๆอยู่ริมทะเล”

เธอยิ้มและก้มหน้าลง ก่อนจะไล่สายตาไปที่ทะเลกว้าง

“ทำไมพี่ต้องมาทำหน้าที่ตรงนี้คนเดียวละคะ”

“พ่อพี่เสียแล้ว พี่อยู่กับแม่แค่สองคนอะ ไม่มีพี่ ไม่มีเสาหลัก ครอบครัวพี่จะอยู่ยังไง ว่าแต่เราเถอะ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ทำไมมาเป็นนักธุรกิจแบบนี้ได้”

“ดิ้นรนมาน่ะค่ะ มิลินก็มีแค่แม่เหมือนกัน ถ้ามิลินไม่ทำ แม่ก็คงไม่ไหว ส่วนพ่อน่ะหรอ หนีไปมีความสุข ความสบายใหม่ ทิ้งแม่มิลินให้เผชิญชะตากรรมกันเอาเอง”

เธอมองไปที่ทะเลสวยที่ไกลสุดลับหูลับตา

“เก่งนะ แต่คงไม่มีใครถามน่ะสิ ว่าไหวมั้ย ใช่มั้ย” เขาถามเธอ

“มิลินไหวค่ะ สบายมาก” เธอหันมายิ้มให้เขา

“พี่ขอจูบมิลินได้มั้ย แค่จูบเท่านั้น” เขาขอเธอ

เธออึ้งกับคำพูดของเขา

“พี่ทำได้มั้ย” เขาโน้มตัวเข้ามาหาเธอ เพื่อรอเธออนุญาตเขาก็พร้อมจะมอบสัมผัสนั้นให้เธอ

“จูบที่มาจากใจใช่มั้ย ไม่ใช่จูบที่มาจากการเกมการเดิมพันใช่มั้ยคะ” เธอถามเขา

เขาไม่ตอบ แต่กลับจูบเธอทันทีที่เธอถาม จูบนี้มันช่างอ่อนโยน ปลอบประโลมเธอเหลือเกิน ริมฝีปากของเขากัดริมฝีปากล่างของเธอ ทั้งสองประคองหน้าของกันเพื่อให้รับรสสัมผัสอันหอมหวาน

จ๊วบ จ๊วบ

กว่า3 นาที แต่เขาก็ดึงตัวเองกลับมา เขาผละออกจากเธอ ทั้งคู่เหนื่อยหอบ มองตากัน

และเป็นเธอเองที่ดึงเขาเข้ามาจูบอีกครา ทั้งสองต่างลืมทุกสิ่งที่เป็นอยู่ ลืมทุกอย่าง ตอนนี้มีแต่เขาแบะเธอ ทั้งสองจูบกันเนิ่นนาน นานจนทะเลเป็นสีชมพู

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว