ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 478

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 17:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

[ซีฮัน]

 

"เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะเป็นเพื่อนกันน่ะ" คนตัวเล็กท้วง ทีตอนผมจูบไม่เห็นจะขัดเลย

"ฮันไม่ได้ตกลง พายตกลงกับพี่ซิงอีไม่ใช่หรอ"

"อาว ทำไมพูดแบบนี้ละ"

"ไม่รู้แหละ ตกลงจะเป็นไม่เป็น" ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้

"ฮันไม่เล่น"

"ไม่ได้เล่น จริงจัง... พายก็รู้ความรู้สึกของเราทั้งคู่ที่มีต่อกันนิ แล้วทำไมไม่เป็นแฟนกันสักทีละ"

ผมลุกออกจากตัวพายมานั่งคุยดีๆ วันนี้ต้องได้คุยให้จบ ผมจะไม่ปล่อยให้ค้างคาแล้ว

"พาย....กลัว"

"กลัวอะไร" ผมจับมือพายไว้

"พายกลัวว่าถ้าเราคบกัน แล้วต้องทะเลาะกันเหมือนครั้งที่ผ่านมา เราจะไม่มีกันและกันอีกเลยนะ แต่ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน เราจะมีกันตลอดไป... พายไม่อยากให้ฮันหายไป"

นี่สินะความคิดของพาย

"พาย....ฮันก็อยากมีพายอยู่ในชีวิตตลอดไปนะ ครั้งนี้ฮันรู้ว่าฮันผิด ฮันขอโทษ ต่อไปฮันจะพยายามใจเย็น จะฟังที่พายพูดก่อนทุกครั้ง เราจะได้ไม่ต้องทะเลาะกันไงครับ"

ผมก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตเราจะทะเลาะกันอีกไหม แต่ตอนนี้ผมอยากทำทุกวันให้มันดีที่สุดก็พอ

"เราจะเข้ากันได้จริงๆ หรอฮัน บางครั้งพายก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เข้ากันเลย"

"ทำไมพายคิดอย่างนั้นละ"

"พายก็ไม่รู้"

"เราเพิ่งจะคุยกันไม่นานเองนะพาย ก็อาจจะมีบ้างที่ไม่ได้เข้าใจกัน แต่ถ้าเรารักกัน เราจะค่อยๆปรับเข้าหากันได้เอง พายอย่าเพิ่งกลัวไปสะหมด" ผมจับมือพายไว้แน่นกว่าเดิม และจะจับไว้ให้นานที่สุด

"....." พายจ้องหน้าผม

"พาย ฮันขอถามคำถามเดิมนะ"

"ถาม...ถามอะไร"

"ความรู้สึกของวันนี้พายยังอยากมีเราอยู่ด้วยไหม"

 

"ก็ไม่ได้อยากให้หายไปสะหน่อย"

ทำผมยิ้มอีกแล้วคนตัวเล็กของผม ผมดึงพายเข้ามากอด หัวใจพายยังคงเต้นแรงเสมอเวลาอยู่ใกล้ผม แต่ผมไม่แซวหรอก เดี๋ยวแฟนผมจะเขิน ว่าแต่....

"พาย"

"หื้ม"

"พายยังไม่ได้ตอบเลยนะ ว่าจะเป็นแฟนกับเราไหม"

"กลับมาคำถามนี้ได้ไงอ่ะ" พายเริ่มทำหน้างอแง ค่อยรู้สึกเหมือนเดิมหน่อย

"ไม่ต้องเลย... ตกลงว่าไงครับ"

"ลองไปขอแม่ดูดิ"

"งั้นก็ได้แต่งเลยอ่ะดิ สินสอดพร้อม... โอ๊ย พายตีเราทำไม"

"หยุดพูดเลย ไปตกลงกันตอนไหน ทำไมพายไม่รู้"

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ชายไปคุยอะไรกับแม่พายไว้บ้าง ได้แต่นึกขอบคุณในใจซ้ำๆ

"ฮันก็ไม่รู้ว่าพี่ซิงอีพูดอะไรบ้าง แต่พอมันเป็นแบบนี้ฮันว่าก็ดีแล้วนะ" ผมยิ้มกว้างให้กับพระพาย

"ยิ้มหน้าบานเลยนะ"

"ก็เรากำลังกลับมามีความสุขแล้วไง ก็ต้องยิ้มดิ พายครับ"

"ว่าไง" พายตั้งใจฟังผม

"ฮันไม่อยากทะเลาะกับพายอีกแล้ว"

"ทำไมอ่ะ"

"เวลาที่ไม่มีพายมันแย่มากเลยนะ ยิ่งเวลาที่พายเมินเรา เราเหมือนตัวคนเดียวบนโลกเลย"

"มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ"

"สำหรับเรา พายแทบจะเป็นทุกอย่างเลยนะ เรากลัวจะเสียพายไปมาก ก็เลยทำอะไรไปไม่ค่อยคิด แต่ตอนนี้ก็รู้แล้ว ว่าผลของมันเป็นยังไง เราจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก"

"เราต่างต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดไง"

"....."

"เราเข้าใจฮันนะ...ต่อไปนี้แค่ฮันเชื่อใจเรา เราว่าแค่นั้นมันก็พอแล้วละ ฮันไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย"

"....."

"พายไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตเราจะทะเลาะกันอีกไหม แต่ตอนนี้ถ้าเราเข้าใจกันแล้ว เราก็อย่าไปคิดถึงเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้นเลยเน๊าะ เสียดายเวลาของความสุขป่าวๆ"

พระพายยิ้มให้กับผม ผมก็ดึงพระพายเข้ามากอดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พระพายกอดตอบผมด้วยนะ ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีของการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เมื่อเรามีโอกาส...เราก็ไม่ควรปล่อยให้มันผิดพลาดอีก!

สุดท้ายวันนี้... พระพายก็ยังไม่ได้ตอบว่าจะตกลงเป็นแฟนกับผมไหม แต่ไม่เป็นไร ผมจะขอจนกว่าพายจะตกลง

 

[ฝุ่น]

 

เช้านี้ผมกำลังจะออกไปเรียนก็หยุดมองประตูของคนข้างห้องที่ผมคิดไม่ซื่อด้วย ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้หรอก แต่สักวันผมจะกลับไปเป็นเพื่อนกับมันให้ได้

การแอบรักเพื่อน มันก็ไม่ได้สมหวังเสมอไป ผมคนหนึ่งละ ผมอาจจะเตรียมใจไว้ตั้งแต่แรกว่าจะต้องผิดหวัง ผมก็เลยไม่จ่มอยู่กับมันนานยังไงละ สักวันผมคงได้เจอคนที่รักผมบ้างแหละ

วันนี้ผมก็จะเอามอเตอร์ไซร์ไปเรียนเหมือนเดิม ก็มันสะดวกสบาย และหาที่จอดรถง่ายนี่น่า ผมกำลังจะขี่รถแต่มีเสียงเรียกชื่อผม เป็นเสียงที่คุ้นเคย และไม่ได้ยินมาหลายวันแล้ว

 

"ฝุ่น" ผมหันกลับไปมองคนที่เดินมาข้างหลัง

"....."

"ไปเรียนด้วยดิ"

"อื้ม ขึ้นดิ" เมฆขึ้นซ้อนท้ายรถผมเหมือนทุกครั้ง

ในเมื่อเราเป็นอะไรกันไม่ได้ ผมก็จะทำกับเมฆให้เหมือนเพื่อนคนหนึ่งให้ได้

 

พอถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซร์เราก็เดินข้างกันเหมือนเดิม โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะกลับไปเหมือนเดิม

พอเข้าห้องเรียนไปก็เจอกับพายและซีฮัน

"ฮันแน่ มาด้วยกันแบบนี้แสดงว่า..." ผมยิ้มกรุ้มกริ่มให้ทั้งคู่

"ไม่ต้องมาแซวเลย แล้วทำไมวันนี้มาด้วยกันได้อ่ะ" พายถามผม

"เพื่อนกัน มาด้วยกันไม่แปลกนะ" ผมตอบพาย

พายก็ยิ้มให้ผม พายคงเข้าใจในความหมายที่ผมจะสื่อ ครั้งนี้เมฆเว้นที่นั่งข้างพายไว้ ซึ่งเมื่อก่อนเมฆจะนั่งข้างพายตลอด เมฆต้องทำใจเรื่องพาย ผมก็ต้องทำใจเรื่องเมฆ เพราะเราต่างเป็นคนที่ไม่ถูกเลือกเหมือนกัน....

 

[พระพาย]

 

ถ้าเราทั้งสี่คนกลับมาเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิมก็คงจะดี แค่เห็นเมฆมาเรียนกับฝุ่น ก็ดีมากแล้ว เรื่องของความรู้สึก ทุกคนต่างต้องใช้เวลาสินะ

 

"ฮัน คิดอะไรอยู่" ผมเห็นฮันคิ้วขมวดมาตั้งแต่เช้าละ ตอนกลางวันจะถามทีก็ลืม

"คือ อีกสองวันวันเกิดพี่เรา มันทำอะไรให้เราเยอะแล้ว เราอยากให้อะไรมันบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะให้อะไร เพราะที่บ้านก็มีหมดแล้วอ่ะ"

"โถ่ว เรื่องแค่นี้เอง"

"เรื่องแค่นี้หรอ"

"อื้ม ไม่เห็นยากเลย ไปเซอร์ไพร์ที่ฮ่องกงเลยสิ แค่ถือเค้กไปให้เป่าแค่นี้ง่ายๆ ผู้ชายไม่ต้องอะไรเยอะหรอก"

"แต่เราไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะ"

"มันไม่ยากหรอกน่า หันมีโมเม้นกับพี่ชายตัวเองบ้าง" ซีฮันทำหน้าไม่เข้าใจ "เฮ้ย"

"พายถอนหายใจทำไม"

"บางทีเราก็เหนื่อยกับฮันนะ หันเข้าใจอะไรง่ายๆ หน่อยสิ"

"งั้นพายไปกับเรานะ"

"ห๊ะ!" ทำไมผลมันมาตกที่ตัวเองได้ละ

"ก็พายเป็นคนคิดแผน พายก็ต้องร่วมกันทำให้สำเร็จสิ"

"แล้วทำไมพายต้องไปอ่ะ"

"ไม่รู้แหละ ยังไงพายก็ต้องไปด้วย"

"ฮัน ฮ่องกงนะ ไม่ใช่หน้าปากซอย ถึงจะไปด้วยง่ายๆ นะ"

"เดี๋ยวฮันไปขอแม่พายให้นะ ถือโอกาสจะได้พาพายไปรู้จักกับครอบครับครัวของฮันด้วยยังไงละ"

"ฮันเดี๋ยว โว๊ย ไม่ฟังกันเลย" ฮันเดินทิ้งผมเข้าร้านไปนู้นแล้ว จะให้ผมไปด้วยจริงๆ หรอ แล้วไปไหนฐานะอะไรเล่า แฟนก็ไม่ใช่ ชั่งมันก่อนเถอะ ผมรีบเดินตามฮันเข้าไปในร้านก่อนดีกว่า

 

[ซีฮัน]

 

"คุณน้าครับ"

"ว่าไงครับ"

"ผมขออนุญาติพาพายไปเที่ยวฮ่องกงสองวันนะครับ เสาร์-อาทิตย์นี้" ผมยิ้มให้กับแม่ของพาย

"ไปฮ่องกงเลยหรอลูก" แม่พายทำหน้าตกใจ

"ใช่ครับ พอดีเป็นวันเกิดพี่ซิงอีนะครับ ผมจะได้พาพายไปให้ครอบครัวผมรู้จักด้วย"

"....."

"แม่ปฏิเสธสิครับ"

พายเดินเขามายืนขว้างตรงหน้าแม่ แล้วทำหน้างอนใส่ผม คนอะไรงอนยังน่ารัก แล้วมันใช่เวลาที่ผมจะมาชมพายไหมละ

"อ่ะ จะเอายังไงกันสองคนนี้ ไปเคลียร์กันก่อนไหม"

"ไม่ แม่ตอบฮันไปเลยว่าไม่ให้ไป"

"เอ้า แล้วทำไมไม่อยากไปกับฮันละลูก"

"ก็...ก็"

"ตอบไม่ได้ งั้นผมสรุปให้นะครับ ว่าคุณน้าอนุญาติแล้ว คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะดูแลพายให้ดีที่สุด" ผมตัดจบง่ายๆ แบบนี้เลย

"ฮัน" พายทำหน้าดุใส่ผม แต่โทษทีนะ ผมไม่กลัวหรอก

"งั้นฮันกลับก่อนนะพาย คุณน้าสวัสดีครับ พรุ่งนี้จะมารับไปเรียนเหมือนเดิมนะ"

"ฮัน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ พายยังพูดไม่จบเลย"

ผมไม่ได้รอฟังที่พายจะพูดต่อ ผมเดินออกมาเลย ผมไม่ยอมให้ปฏิเสธหรอก ผมมีโอกาสมัดมือชกแล้วนิ

 

จะกลับฮ่องกงคราวนี้ผมบอกพี่ซิงอีไม่ได้ เพราะเดี๋ยวจะไม่เซอร์ไพร์ ว่าไปผมก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้พี่ชายตัวเองเลยสักครั้ง

ส่วนเรื่องของพาย ซิงอีน่าจะพอเล่าให้พ่อกับแม่ฟังอยู่บ้าง ตอนไปเจอท่านจะได้ไม่ต้องตกใจ แล้วหลังจากนั้นผมจะได้เป็นคนเล่าเรื่องพายให้พวกท่านฟังเอง....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

##########

 

ตอนหน้าไรท์จะพาน้องพายไปเที่ยวอาณาจักรของซีฮันก่อนนะ เรื่องจะวุ่นวายขนาดไหน มาลุ้นกัน 🤭🤭

 

ขอบคุณคนที่คอยติดตามมาตลอด ทุกเรื่องเลยนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ 🙏🙏

 

ความคิดเห็น