email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2564 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

[ พาร์ทเลม่อน ]

 

 

 

 

 

" อาการมึงอย่างกับคนท้อง " ไอ้ติณพูดขึ้นขณะขับรถไปมหาลัย โดยที่ผมนั่งหลับตาฟังมันพูด

 

" ท้องบ้านมึงสิ " ผมเหลือบตาไปมองมัน ตาขวาง

 

 

" ก็จริงไหมล่ะ อ้วกเหม็นอาหารเหมือนคนเเพ้ท้องชัดๆ ขนาดม๊ายังพูดเลย " ก็จริงของมันเเหละ เมื่อเช้าผมลุกขึ้นมาอ้วกเเต่เช้า เรียกว่าอ้วกจนหมดไส้หมดพุง เเถมเหม็นอาหารที่ม๊าทำให้อีก เลยได้ทานแซนวิชไปหนึ่งชิ้น ม๊ากับม๊านุชเเทบจะให้ไอ้ติณอุ้มผมไปโรงพยาบาลเเหนะ เเต่วันนี้ผมมีสอบย่อยเลยขอมามหาลัยก่อน ม๊าเลยยอม

 

 

" ไอ้ติณ กูไม่ได้ท้องโว้ยย กูเป็นผู้ชายกูท้องไม่ได้ " ไอ้ติณมันยักไหล่ เเล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

 

 

" เออนั่นดิ เเต่ถ้าท้องได้ก็ดีสิ " เเละมันก็ยังไม่หยุดพูดพร่ำเพ้ออีก อยากกรอกตาแล้วมองบนนะ เเต่กลัวเวียนหัวอีก เศร้าจังชีวิตกู

 

 

" เพ้อเจ้อนะมึงน่ะ "

 

" ก็เพ้อเจ้อได้มึงนั่นเเหละ " วกมาเเซะกูอีกเเละ

 

" ไอ้สัด ขับรถไปมึง "

 

เเล้วพวกเราก็เดินทางมาถึงมหาลัยจนได้ กว่าจะมาถึงต่อล้อต่อเถียงกับไอ้ติณหลายยกอยู่ กูล่ะอยากจะบ้าตาย เเละตอนนี้มันกำลังพูดมากเเละเริ่มพูดไม่หยุดอีกล่ะ

 

" ถ้าไม่ไหวโทรมานะ "

 

" เออ ถ้าไม่โอเคจะโทรไป "

 

" เเต่หน้ามึงยังซีดๆอยู่เลย มึงไหวเเน่นะ "

 

" กูไหวก็โอเคดี ถ้าไม่ไหวกูจะรีบโทรหามึงนะ กูไปล่ะ " ผมรีบพูดตัดจบ ก่อนที่มันจะพูดมากไปกว่านี้ เเต่ขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูรถออกไปไอ้ติณมันก็เรียกผมไว้ซะก่อน

 

" เดี๋ยว ตอนเที่ยงกูไปกินข้าวด้วยนะ "

 

 

" เออๆ จะทำอะไรก็เเล้วเเต่มึง โทรมาบอกด้วย " ผมพูดเเค่นั้นก็รีบลงจากรถ เเล้วเดินเข้าไปในคณะ เพราะตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนเเล้ว เเละก็เจอเพื่อนไปผมนั่งจับกลุ่มกันอยู่ ผมเลยเดินเข้าไป

 

" ว่าไงจ้ะม่อน " เป็นเเพทที่เอ่ยทักหน้าระรื่น อะไรจะมีความสุขขนาดนั้น

 

" เออ นั่งด้วย " ผมว่าเเล้วนั่งลงข้างมัน

 

" มึงโอเคป่ะเนี่ย หน้าซีดเซียวเชียว "

 

" ไอ้ม่อน ไม่ไหวบอกพวกกูนะเว้ย " ปาล์มมันพูดขึ้นอีกคน นี่หน้าตาผมเเย่ขนาดนั้นหรอว่ะ

 

" หน้าตากูมันเเย่มากหรอว่ะ " ผมพูดถามเพื่อนออกไป เเละได้คำตอบที่ได้ก็พร้อมเพรียงกันเหมือน นัดกันไว้

 

 

" เเย่มาก!!! " พูดกระเเทกหน้า ซะกูสะดุ้งเลยห่า

 

" เเล้วตกลงเป็นไร " ไอ้คุณพูดเเต่ก็ไม่เลิกจ้องหน้าผม จ้องจนหน้ากูจะทะลุเเล้วไอ้สัด

 

" ไม่สบายนิดหน่อย "

 

" ไอ้ไม่สบายนิดหน่อยของมึงนี้คืออะไร มันเเปลได้หลายอย่าง พูดให้เเน่ชัด เป็นไข้ ท้องเสีย หรืออะไร " มึงเป็นหมอหรอว่ะกัน ซักประวัติกูเหมือนหมอเชียว เเต่เป็นหมอที่ใช้อารมณ์นิดหน่อย

 

" อ้วก "

 

" อาหารเป็นพิษ? " กัน

 

" ไม่รู้ ยังไม่ได้ไปหาหมอ "

 

" ให้ตายก่อนรึไงถึงจะไปไอ้ห่า " บ่นเป็นไอ้ติณเลยนะมึงไอ้กัน บ่นจนกูเวียนหัวอีกเเล้ว

 

" ไอ้กัน ถ้าตายเเล้วจะไปหาหมอทำไมว่ะ " เป็นไอ้ปาล์มที่ถามเเล้วจ้องหน้าไอ้กันด้วยความสงสัย

 

" ไอ้สัด กูประชดมันไอ้ควาย "

 

 

" ขึ้นเรียนกันเถอะ ใกล้เวลาเเล้ว " เป็นผมที่พูดขึ้น ไม่ได้กลัวสาย เเต่กลัวได้ยินมันสองตัวเถียงกันเเล้วอ้วกเเตก

 

" เออๆ "

 

 

 

ตลอดเวลาในการเรียนเเละการสอบย่อยของผม มันช่างผ่านไปด้วยความยากลำบาก ไหนจะเพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่ข้างหน้าผม ที่เธอฉีดน้ำหอมที่โคตรฉุน เเต่เรียกว่าเหม็นจะดีกว่า คุณเธอฉีดหรืออาบขอถามก่อน กว่าจะถึงพักเที่ยงผมก็เกือบอ้วกออกมาเเล้ว

 

 

" ไหวป่ะเนี่ยไอ้ม่อน หน้ามึงซีดกว่าเมื่อเช้าอีกนะ " ไอ้คุณมันทักผมขึ้นด้วยความเป็นห่วง ทำให้คนอื่นๆก็หันมามองผม

 

 

" จริง ไปหาหมอมั้ยกูพาไปบ่ายไม่มีเรียนเเล้ว " เเพทที่เดินนำหน้าหันกลับมาถามผม เเล้วเอามืออังหน้าผาก

 

 

" ไหวๆ รีบไปเถอะเดี๋ยวโต๊ะเต็ม " ผมบอกปัดไปเพื่อจะไม่ให้เพื่อนเป็นห่วง

 

" ไม่ไหวรีบบอกพวกกูนะเว้ย " นิ

 

เเล้วพวกเราก็เดินไปโรงอาหารของคณะกัน เเต่ทำไมระยะทางเเม่งไกลกว่าปกติวะ เเดดก็เเม่งเเรง ผมรู้สึกว่าเหงื่อผมเริ่มออกเยอะ ออกตามไรผม มือผมนี่ชื้นเหงื่อไปหมด เเถมมึนหัวเพิ่มขึ้นอีก

 

" ไอ้ม่อน ไหวมั้ยเนี่ย " ไอ้กันที่เดินตามหลังผมมาพูดถามเเล้วเอามือมาวางไว้ที่ไหล่ผมเเล้วตบเบาๆ เเต่เเม่งสะเทือนถึงหัวเลยสัด เเต่รู้สึกหน้ามืดหน่อยๆเเล้วสิ

 

" ไม่ไหว~ ฟรุบ "

 

" เห้ยย พวกมึงไอ้ม่อนเป็นลม " เป็นกันที่คว้าตัวม่อนไว้ได้ ก่อนที่ม่อนจะล้มลงกระเเทกพื้น เเละในจังหวะเดี๋ยวกันก็มีสายโทรเข้าโทรศัพท์ของม่อนพอดี

 

" เชี้ยๆ ไอ้กันอุ้มมันไปที่รถเลย ไปโรงบาลเผื่อมันเป็นหนัก! " นิพูดขึ้นอย่างร้อนรน เเล้วเธอก็ก้มหยิบโทรศัพท์ของม่อนที่หล่นออกจากกระเป๋ากางเกงของม่อน เเล้วพบว่าเป็นสายของติณที่โทรเข้ามา

 

( ฮัลโหลม่อน กูกำละ... )

 

 

" ติณ! ตอนนี้ม่อนมันเป็นลม พวกกูจะพามันไปโรงบาล " นิทั้งพูด ทั้งรีบวิ่งให้ทันเพื่อน ที่วิ่งออกไปก่อนเเล้ว

 

( ห้ะ! ส่งโลมา จะรีบไปเดี๋ยวนี้ )

 

 

" เออๆ เดี๋ยวส่งให้ "

 

 

 

 

 

 

[ พาร์ทติณ ]

 

 

 

ผมรีบลุกออกจากห้องทันที ที่รู้ว่าม่อนเป็นลม ไอ้นี่รู้ว่าไม่ไหวก็เเม่งไม่โทรบอก

 

" เห้ย ไอ้ติณจะรีบไปไหน " ก็อตร้องทักขึ้น ที่เห็นท่าทางที่รีบร้อนของผม

 

" ไอ้ม่อนเป็นลม เพื่อนมันกำลังพาโรงบาล กูไปก่อนนะ "

 

" จริงหรอ พวกกูไปด้วย มันก็เพื่อนกูเหมือนกัน " เจนพูดขึ้น เเล้วรีบลุกขึ้น ผมพยักหน้าให้ เเล้วรีบวิ่งออกมา เเต่ก็ตะโกนบอกพวกมันไว้ก่อน

 

" ตามกูมาเเล้วกัน เดี๋ยวส่งโลให้ "

 

" เออๆ พวกกูรีบตามไป "

 

 

 

 

โรงพยาบาล

 

 

 

กว่าผมจะมาถึงโรงบาลได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร เพราะรถที่ค่อนข้างติด เพราะเป็นตอนเที่ยง เเล้วเข้าไปในโรงพยาบาลที่เพื่อนไอ้ม่อนบอกว่าตอนนี้มันตรวจอยู่ที่ไหน

 

 

" ติณ! ทางนี้ " เเพทร้องเรียก ห้องฉุกเฉินเลยหรอว่ะ

 

" ยังไม่ออกมาหรอ " ผมถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างร้อนรน

 

" อืม เข้าไปตั้งนานเเล้วนะ เป็นลมเฉยๆคงไม่นานขนาดนี้ " เเพทพูดเสียงอ่อยๆ คงห่วงเพื่อนไม่เเพ้ผม

 

" ไอ้ติณ! เเฮ่กๆ วิ่งเร็วชิบหาย " ผมหันไปตามเสียงเรียกก็เจอเพื่อนผมที่วิ่งมา หอบเเดกมาเชียว

 

" อ้าว เจนมาด้วยหรอ "

 

" อื้อเเพท ม่อนก็เพื่อนพวกเราเหมื่อนกัน " เจนพูดเเล้วยิ้มให้เเพท พวกผมคุยกันซักพักประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก เป็นคุณหมอท่านนึงเดินออกมา

 

" ญาติคุณ ธนกร ใช่มั้ยครับ "

 

" ใช่ครับ เเล้วเป็นยังไงบ้าง " ผมพูดถามหมออกไป

 

" อาการไม่น่าเป็นห่วงครับ คนไข้เเค่เป็นลมเฉยๆ ไม่มีอะไรมาก หมอให้อยู่ในห้องพักฟื้นก่อนนะครับ หมอให้น้ำเกลือไปเพราะร่ายกายค่อนข้างอ่อนเพลีย " คุณหมอร่ายยาวออกมา หมอพูดเเบบนี้ผมค่อยสบายใจหน่อย นึกว่ามันจะเป็นอะไรร้ายเเรงซะอีก

 

 

" เเต่มีอย่างหนึ่ง ที่หมอขอตรวจอีกหน่อยนะครับ เดี๋ยวผลเป็นยังไงหมอจะเเจ้งอีกที " คำว่าเเต่ของหมอ ทำใจผมกระตุกทันที นี่มันป่วยจริงๆสินะ

 

" เเต่อะไรค่ะหมอ เพื่อนหนูป่วยร้ายเเรงหรอ " นิถามด้วยความร้อนรน พวกผมนี่หน้านิ่วคิ้วขมวดทุกคน ที่หมอพูดว่าเเต่

 

 

" เปล่าหรอกครับ เเต่น่าจะเป็นเรื่องน่ายินดีมากกว่า " คำพูดของหมอทำผมสงสัยเข้าไปใหญ่ ไอ้ม่อนเข้าโรงบาลนี่นะเป็นเรื่องน่ายินดี

 

" ยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวหมอเเจ้งอีกที "

 

" น่ายินดีอะไรว่ะ ไอ้ม่อนมันเข้าโรงบาลนี่นะเป็นเรื่องน่ายินดี " เพื่อนของม่อนที่ชื่อคุณ พูดถามออกมาด้วยความสงสัย ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

 

" ขอให้เป็นเรื่องน่ายินดีที่หมอว่าจริงไปเถอะ " ผมพูดพึมพำออกมาเบาๆ เห้ออ มึงอย่าเป็นอะไรร้ายเเรงเลยนะม่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................

 

 

 

เรื่องน่ายินดีอะไรหว่า เเต่รับรองว่าติณจะยิ้มไม่หุบเเน่นอนเลยค่ะ เเต่ขอเเอบกระซิบเพื่อนๆ ของติณเเละม่อนก่อนนะคะ เตรียมรำรอบคณะรึยังค่ะทุกคน~

 

 

 

 

ปล. ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำดีๆนะคะ ไรท์จะนำไปปรับปรุง เเก้ไขให้ดีขึ้นค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆของทุกคนนะคะ หวังว่าจะสนุกกับเนื้อเรื่องนะคะ ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอีกซักเรื่องนะคะ รักทุกคนค่ะ จุ๊บๆ 😘🥰

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว