ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
กลมกลืน

“ฮัลโหล”

“ว่าไงครับน้องมิลิน” ธนนท์พูดเสียงหวาน

“วันนี้เพื่อนมิลินจัดปาร์ตี้ให้น่ะค่ะ เปลี่ยนจากทานข้าวไปปาร์ตี้กันมั้ยคะ”

“ได้สิครับ”

“งั้นเจอกันที่โรงแรมเอนะคะ”

“ไม่ให้ผมไปรับหรอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ มิลอสไปได้”

“ครับ”

นี่ฉันกำลังแกล้งเป็นแฟนปลอมๆของธนนท์จริงๆหรอเนี่ย คิดแล้วเลี่ยน แล้วเดิมพันนี้ให้ใครรู้ไม่ได้ด้วย แต่ไม่เป็นไร ถือว่าเปลี่ยนการใช้ชีิวิตไปบ้าง คิดเสียว่าเติมความหวานให้กับชีวิตพร้อมเงิน 30 ล้าน ที่ไม่ต้องลงทุนอะไรเลย ถือว่าคุ้ม

มิลินไปปาร์ตี้ของเพื่อนที่จัดให้เธอสละคานทอง ซึ่งมันไม่ใช่ปาร์ตี้ผับบาร์อะไรหรอกนะ เพราะกลุ่มเพื่อนซี้ของเธอเป็นนักธุรกิจกันหมด มันไม่ใช่โลกของผู้หญิงที่มาเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกในผับบาร์เสียอย่างใด แต่ทุกคนก็สวย เซ็กซี่และแพงมากๆ

“มิลินนนน” เพนนีเพื่อนของมิลินร้องเรียกก่อนจะเข้ามาโอบกอดเพื่อนสนิท

“ยินดีด้วยนะ แกสละโสดแล้ว”

“ยังๆ ยังไม่ได้ถึงขนาดนั้น แค่คบกันเอง”

“นั่นแหละ แฟนคนแรกที่แกเปิดตัว ฉันเลยจัดให้เลย ปิด1 ห้องของโรงแรมฉลองให้แกเลย”

“ส่วนฉันก็เอาทีมแสงสีเสียงมาจัดงานให้ ฉันยอมให้แกอีเว้นท์นึงเลยนะ” แพรวาเพื่อนสนิทอีกคน

“โอโห สุดๆไปเลย นี่แกตื่นเต้นมากกว่าฉันอีกนะ”

“ว้ายยย ฉันลืมชมชัดแซ่บมาก หลังขาวเนียนมากแก สีชมพูอ่อน เข้ากับแกมากแม่นางฟ้า” เพนนีกอดเพื่อนอีกครั้ง

“ว่าแต่ ไหนแฟนแกอะ”

“กำลังมาอะ ฉันถึงบ้านก่อนเลยมาก่อน”

“นู่นไง พูดถึงก็มาเลย”

มิลินหันไปตามสายตาของเพื่อน

วันนี้เขาหล่อจัง

วันนี้เธอสวยมากอีกแล้วนะมิลิน

ทั้งคู่ต่างคิดในใจ ก่อนที่ธนนท์จะเดินเข้ามาโอบไหล่มิลิน

“พี่ขอโทษนะที่มาช้า พอดีติดประชุมครับ จุ๊บ” เขาจุ๊บที่หน้าผากของเธอ เธออึ้งกับการกระทำของเขา

“ว้าววว อิจฉาอะ ไม่ไหวๆ” เพนนีกล่าวแซว

“ไม่เป็นไรค่ะ นานแค่ไหนมิลินก็รอได้”

“พบคนคลั่งรัก1 อัตรา” แพรวาเบ้ปากอย่างหมั่นไส้

“สวัสดีนะครับ พี่ชื่อธนนท์นะครับ”

“สวัสดีค่ะ แพรวานะคะ ส่วนคนนี้เพนนีค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขายิ้มให้

“ไปแก ในงานเพื่อนรออยู่เยอะมาก ทุกคนดีใจมากที่แกมีแฟน”

“ถ้าฉันแต่งงานจะขนาดไหนเนี่ย”

“ปิดโรงแรมเลยแก ฉันยอม ฮ่าๆ” เพนนีหัวเราะ

“ไปกันค่ะ” มิลินจับมือของเขาให้เดินตามไป เขามองมือเล็กที่จูงมือของเขาไปด้วยกัน จะเป็นไปได้ไหม ถ้ามือนี้ที่จูงเขาคือความจริง มิใช่เกมเดิมพัน...

“มิลิน นี่เอริค เจ้าพ่อสินค้านำเข้าจากอเมริกา”

“สวัสดีครับ” เอริคยื่นมือมาให้เธอ

“สวัสดีค่ะ” เธอจึงตอบรับกลับไป แต่มีมืออีกคนที่มาซ้อนทับมือของเธอ

“สวัสดีครับ ผมธนนท์ แฟนของมิลิน” เขายิ้มและมองหน้ากับเอริค

“ได้ข่าวว่าคุณหาตัวยากมาก วันนี้ได้มาเจอยินดีมากครับ หวังว่าเราจะได้มีโอกาสร่วมงานกัน”

“เช่นกันค่ะ”

“ที่รักครับ ไปทางนู้นกัน พี่อยากหาอะไรดื่ม” ธนนท์ดอบไหล่ของเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“แต่ว่ามิลินคุยงานอยู่นะคะ”

“แต่พี่หิวนี่นา”

“ไปเถอะครับ ผมจะไปหาเพื่อนพอดี ไว้มีโอกาสเจอกันใหม่นะครับ” เอริคยิ้ม

“เช่นกันค่ะ”

“ไปสิคะ หิวไม่ใช่หรอ” เธอกัดฟันพูดกับเขาและยิ้มอย่างเสแสร้ง

เขาและเธอเดินมาตรงที่ลับตา

“เป็นอะไรเนี่ย”เธอถามเขาอย่างหงุดหงิด

“เขาจ้องจนจะกินคุณไปทั้งตัวแล้ว ผมปกป้องคุณนะ”

“เอริคเขาเป็นต่างชาติ มันคือวัฒนธรรมมั้ยละ”

“ไม่รู้อะ ผมไม่ผิดแล้วผมก็มองออกด้วยว่ามันชอบคุณ”

“ชอบก็ดีสิคะ สเปคมิลินเลย”

“ไม่ว่าจะยังไง ให้ครบสัญญาก่อน ก่อนที่จะไปมีคนอื่น อย่าลืมนะถ้าใครไปมีใหม่ก่อนครบสัญญา 30 ล้านคุณเสียแน่”

“รู้แล้วน่า ฉันรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร ไม่งั้นฉันไม่มายืนตรงนี้หรอก”

“ครับ”

“ชิ.”

“โป๊ไปมั้ย”

“อะไรโป๊”

“ชุดอะ หลังคุณมันเนียนจนแสบตาเลย คว้านลึกไปป่าว”

“ก็คว้านมาให้คุณดูไงคะ” เธอใช้มือทั้งสองคล้องคอเขาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ และยิ้มยียวน

ยั่งหรอมิลิน จัดให้ครับบบบ

มือหน้าเลื่อนไปทั่วแผ่นหลังช้าๆ

“พี่ชอบมากเลย ข้างนอกยังนุ่มมือขนาดนี้ ข้างในจะขนาดไหน หืม?”

เขาโน้มหน้าลงไปจะจูบเธอ แต่โดนนิ้วชี้ของเธอกั้นไว้ก่อน

“จุ๊ๆ อย่าใจร้อนสิคะ ยังไงอะมิลินก็อยู่กับคุณอีก 5 เดือนและ 29 วันแหน่ะ”

เขาทำหน้าเซ็งก่อนที่เธอจะยิ้มและตบแก้มเขาเบา

“เข้าข้างในกันค่ะ เพืือนเรียกแล้ว”

กรี๊ดดดดดดด

“สวัสดีค่ะทุกคน เพนนีเอ๊งงง” เสียงเพนนีประกาศออกไมค์

“วันนี้พวกเรามาจัดงานสละคานทองให้แก่มิลิน เพื่อนสาวของเราเองงง ขอเชิญมิลินค่า”

แปะ แปะ กรี๊ดดด

มิลินเดินขึ้นเวทีเล็กๆ ก่อนจะรับไมค์มา

“เพื่อนมิลินสตอเบอร์รี่ค่ะ วันนี้เขาจ้างนางมาจัดคืนสู่เหย้าคณะบริหาร แต่แอ๊บบอกว่าจัดให้มิลิน ฮ่่าๆ แบบนี้ไงเลยไม่มีใครอ่า”

“ฮื่ออออเจ็บนะ เจ็บจี๊ดดด” เพนนีทำท่าเจ็บ

ธนนท์มองมิลินด้วยรอยยิ้ม เขาไม่เคยเห็นมัมนี้ของเธอเลย มุมที่เวลาอยู่กับเพื่อนเธอเหมือนเด็กคนนึง ผู้หญิงคนนี้น่าค้นหาจริงๆ เวลาเธอยิ้มโลกทั้งหมดมันสดใสกว่าใบอื่นๆเสียอีก

มิลินหัวเราะจนหันไปเจอเขายืนยิ้มให้เธอ เธอจึงยิ้มตอบเขา

“วันนี้มิลินพาแฟนมาด้วยนะคะ นู่นไงคะคุณธนนท์”

ทุกคนหันไปมองเขาและยิ้มให้กับความหล่อโลกละลาย

“อย่ายุ่งกับแฟนฉันนะจ้ะ คนนี้มีเจ้าของแล้ว” เธอพูดออกไมค์ ทำให้ทุกคนได้แต่เขินให้กับความน่ารักของทั้งคู่ จนจบงาน

“กลับก่อนนะเพนนี แพรวา”

“บายจ้ะ ไว้เจอกันนะ” เพนนีกล่าว

“ฝากเพื่อนเราด้วยนะคะ พี่ธนนท์”

“ครับ”

ทั้งคู่เดินมาที่ลานจอดรถ ก่อนจะหันซ้ายขวาเพื่อมองว่ามีใครหรือไม่ เมื่อรู้ว่าไม่มีใคร ทั้งคู่จึงแยกออกจากกัน

“ทำมะ อึดอัดขนาดนั้นเชียว” เขาถามเธอ

“ก็ใช่น่ะสิ”

“ทนหน่อยนะครับน้องมิลิน”

“ได้ค่ะ พี่ธนนท์”

“ให้พี่ไปส่งแล้วกันนะ รถจอดไว้นี่บะ พี่จะให้คนรถที่บ้านมาขับไปส่งที่บ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“น้องดื่ม อย่าขับเลย พี่พาไปเอง”

“ก็ได้ค่ะ”

“เวลาพูดง่ายๆน่ารักกว่าตั้งเยอะ”

“อะไรนะ” เธอหันขวับมามองเขา

“ป่าวครับ ไปครับกลับบ้าน”

“ชิ”

 

เขาและเธอเริ่มกลมกลืนในบทของแฟน จนหารู้ตัวไม่ว่ามันจะถลำลึกลงไปจนทำให้ใจเจ็บ เขาหรือเธอกันนะที่จะเจ็บ สุดท้ายคงวัดได้จาก ใครรักมากกว่า คนนั้นย่อมเจ็บกว่า....ก็เท่านั้น

 

 

คือต้องเข้าใจนะว่าทั้งคู่แม่งก็ทำตามแผนของตัวเอง ทำไปทำมาเริ่มจะชินจนรู้สึกว่าวันนึงไม่มีไม่ได้ ในใจยังคิดว่าไม่มีทางรัก มันคือการเดิมพันที่ไม่ต้องลงทุนอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น