ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต้องการคำตอบ

ชื่อตอน : ต้องการคำตอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2564 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องการคำตอบ
แบบอักษร

กล้าตะวันตื่นนอน แล้วปั่นจักรยานมาดักรอเหมือนฟ้าตั้งแต่เช้าตรู่ ท่ามกลางอากาศเย็นอุณหภูมิแค่เลขหลักเดียว ชายหนุ่มเดินถูมือวนไปเวียนมาหน้าบ้านอยู่แบบนั้นตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว จนกระทั่งประตูบ้านพักเปิดออก เด็กหญิงตัวเล็กมองเขาด้วยแววตางุนงงปนสงสัย

“มาหาไผจ้า” เสียงเล็กๆเอ่ยถามขึ้น

“พี่มาหาคุณหมอน่ะ”

“คือบ่ไปหาที่โรงพยาบาล มาหาอยู่นี่เฮ็ดหยัง” เด็กหญิงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เอ่อ คือ...”

“มีอะไรหรือเปล่าผิง ทำไมยังไม่รีบกลับบ้านไปแต่งตัวอีก” เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากภายในบ้าน

“มีคนมาหาคุณหมอค่า งั้นหนูไปก่อนนะคะ” เด็กหญิงที่ชื่อผิงหันไปบอกคนในบ้าน ก่อนจะเปิดประตูออกกว้าง แล้วเดินออกจากบ้านไปทันที

“ใครมาแต่เช้า” เหมือนฟ้าเอ่ยขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกมายืนตรงหน้าประตูบ้าน “ตะวัน”

“พี่ฟ้า ผมหนาว” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนสีและสั่นระริก

“มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย” เพราะความตกใจและเป็นห่วงเขา เธอจึงรีบเดินออกไป แล้วจับมือเขากุมไว้ ส่งผ่านความอบอุ่นให้กับคนตรงหน้า

“ผมหนาว” เพราะกรุงเทพอากาศไม่เคยเย็นขนาดนี้ เขาจึงไม่ชิน และลืมเตรียมเสื้อผ้าหนาๆมาอีก พอมาเจออากาศหนาวช่วงเช้าของที่นี่จึงทำให้ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“แล้วมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร อยากหนาวตายหรือไง” ทั้งที่ปากด่าแต่มือบางจับมือของเขา แล้วพาเข้าไปในบ้านพักของตน

เหมือนฟ้าสาละวนในการชงโอวัลตินร้อนให้คนที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ โกรธเขาก็โกรธ แต่เหนืออื่นใดคือเป็นห่วงเขามากกว่า

“ขอบคุณครับ พี่ฟ้าของผมก็ยังน่ารักเหมือนเดิม”

เหมือนฟ้าทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มรุ่นน้องพูด เธอหันกลับไปหยิบแก้วโอวัลตินของตนเอง “แล้วสรุปมาหาพี่ทำไมตั้งแต่เช้า”

“เมื่อคืนผมไปรอพี่ที่หน้าโรงพยาบาลตั้งหลายชั่วโมง แต่พี่ก็ไม่ยอมมาเจอ วันนี้เลยตื่นมาดักรอพี่แต่เช้า”

“มีธุระอะไร” เธอเอ่ยถามขึ้น ทั้งที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้วว่าเขาต้องการอะไร

“ผมต้องการความจริง ว่าพี่หนีผมทำไม ในเมื่อเรามองเห็นพระจันทร์สวยเหมือนกัน แล้วทำไมพี่ถึงหนีผมมาไกลขนาดนี้”

“พี่ไม่ได้หนี” เธอทำทียกแก้วโอวัลตินขึ้นเป่า

“อย่าโกหก”

“พี่ไม่ได้โกหก”

“ถ้าไม่ได้หนี แล้วพี่หลบหน้าผมทำไม”

“พี่มะ...” เธอกำลังจะบอกว่าไม่ได้หลบหน้าเขา แต่ก็ต้องนั่งนิ่ง เพราะจู่ๆ คนตรงหน้าก็ยื่นริมฝีปากเย็นเฉียบจุมพิตเธออย่างรวดเร็ว

“พี่โกหก และผมต้องรู้ความจริงให้ได้” เขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง ในขณะที่เธอยังตะลึงงันตาโตอยู่เลย

“จูบพี่ทำไม” ยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วเอ่ยถามขึ้นราวกับคนกำลังละเมอ

“ไม่อยากฟังคำโกหกจากพี่อีก แล้วถ้าต่อไปพี่พูดโกหกอีก ผมก็จะจูบพี่อีก” เขาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“นายไม่มีสิทธิ์”

“หึหึ เดี๋ยวก็รู้ว่าผมมีสิทธิ์ไหม” เขาดื่มโอวัลตินจนหมดแก้ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เกือบ 180 เซนติเมตร “เอาละ เย็นนี้ผมจะไปเอาคำตอบที่เดิม เตรียมคำตอบดีๆไว้ด้วยละ” แล้วเขาก็เดินออกจากบ้านพักของเธอ ราวกับว่าไม่ใช่คนเดียวกันกับที่นั่งตัวสั่นเพราะความหนาวก่อนหน้านี้

“เด็กบ้า” เหมือนฟ้ายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตนเองที่เพิ่งโดนเขาขโมยจูบไปเมื่อครู่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว