ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Hunt No.5 : สะอาด

คำค้น : Hunter ล่ารักร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2564 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hunt No.5 : สะอาด
แบบอักษร

กว่าจะจบกระบวนการบำรุงผิวก็ดึกมากแล้ว จากนั้นผมก็ทาแป้งเด็กบางๆไปตามตัวด้วยความเคยชินแล้วค่อยๆล้มตัวนอนลงบนเตียงข้างๆยู วันนี้เขาเอาหมอนมากั้นอาณาเขตเช่นเคย แหมๆหวงตัวมากเวอร์ 

ผมปิดโคมไฟที่หัวเตียงจนห้องมืดสนิท แต่ยังไม่ทันเคลิ้มหลับก็รู้สึกว่ายูพลิกตัวมานอนหงายเหมือนเก่า เหมือนเป็นท่ามาตรฐานของเขา นอนด้วยกันสองคืนก็พอจะจับได้ว่าเขาเป็นคนนอนเรียบร้อยมากและ'มัก'จะนอนหงาย

ผมพลิกตัวหันหน้าไปทางเขา แอบกดโทรศัพท์ให้มีแสงรางๆเพื่อมองหน้าเขาตอนหลับ...ซู้ด..น้ำลายไหล อยากกิน อยากได้ จริงๆนะ ยิ่งมาอยู่ใกล้ๆได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขายิ่งน้ำลายสอ แนวกรามกับลูกกระเดือกนั่นเห็นแล้วอยากกัดสักคำ ปากบางก็แสนจะน่าจูบ...

คิดไปคิดมาผมเลยทำการอุกอาจด้วยการค่อยๆโน้มตัวไปใกล้ๆ พิจารณาเครื่องหน้าที่แสนจะเพอร์เฟ็กของเขาอย่างใกล้ชิด สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวแอบขโมยจูบปากยูไปหนึ่งจุ๊บแบบเบาๆ แค่นั้นใจก็เต้นแรงจนหน้าอกแทบฉีก ทั้งมีความสุขทั้งตื่นเต้นกลัวยูตื่น โชคดีที่เขานอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรา...แต่ผมคงไม่ใช้เจ้าชายของเขาดังนั้นเขาจึงไม่ตื่น

ผมจะอุ๊บอิ๊บว่านี่เป็นจูบแรกของผมกับยูก็แล้วกันนะ....โอ๊ย..ดีอะ แค่ได้สัมผัสเบาๆ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว

ผมค่อยๆถอยตัวออกมา เอามือกุมอกไว้เพราะรู้สึกว่าเสียงหัวใจผมจะดังมากจนกลัวคนที่นอนข้างๆจะได้ยิน รีบกลับมานอนฝั่งผมแล้วพลิกตัวตะแคงหันหลังให้ยู ใบหน้ายิ้มแป้นจนปากแทบฉีกถึงหู อดเอามือแตะปากตัวเองอย่างเคลิ้มๆไม่ได้...โคตรจะมีความสุขเลย

ยูขยับตัวเบาๆอีกครั้งเล่นเอาผมนอนตัวแข็ง ไม่ใช่ว่าผมทำยูตื่นหรอกนะ...แต่จากนั้นยูก็นิ่งไปนานจนผมถูกความง่วงโจมตีแล้วเคลิ้มหลับไป 

 

 

วันนี้ผมมีแผนใหม่...หลังจากเฟลในการยั่วเยเอ๊ย!ยั่วยวนยูไปเมื่อวาน ผมก็ต้องรีบหาแผนเผด็จศึกยูอย่างเร็วจี๋ เพราะผมไม่รู้ว่าจะได้อยู่ห้องยูไปอีกนานเท่าไหร่ ดีไม่ดีแม่นายปรินซ์กับยูตกลงปลงใจเป็นแฟนกันขึ้นมางานผมเป็นอันจบ แล้วคงต้องอัปเปหิตัวเองกลับไปมองยูหงอยๆ จากที่ไกลๆ เหมือนเคย เฮ้อ คิดแล้วเป็นเศร้า

ผมตื่นมาเจ็ดโมงตามเคย รู้อยู่แล้วว่ายูไม่อยู่เพราะเขาน่าจะไปออกกำลังกายทุกวัน วันนี้ผมจะสอนเขาทำสลัดผักกับปลาแซลมอนย่างเกลือ เพราะสายผมบอกว่าวันนี้เขาจะไปซ้อมความสามารถพิเศษห้องพี่หมอเยล ถ้าเขามีสูตรน้ำสลัดเด็ดๆ แถมไปช่วยทำอาหารอะไรให้พี่เขากินได้ยูคงจะมีความสุขมาก 

เรื่องพี่หมอเยลผมไม่รู้สึกอะไรหรอกครับ เขาเป็นคนที่ยูชอบก็จริงแต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสมหวัง พี่เบตกับพี่หมอเยลเขารักกันแค่ไหนผมรู้ดีที่สุด ดังนั้นผมจะช่วยยูเรื่องนี้เต็มที่เพื่อเอาหน้าแถมได้ใกล้ชิดยูด้วยดีจะตาย แต่นั่นเป็นแผนที่สอง 

ผมเหลือบดูนาฬิกา...หลังจากเตรียมวัตถุดิบสำหรับสอนยูทำอาหารเสร็จแล้วผมก็เริ่มดำเนินการตามแผนแรกของตัวเองทันที 

ผมเปลี่ยนจากกางเกงบอกเซอร์เป็นกางเกงกีฬาทรงเหมือนกางเกงมวยขากว้างๆสั้นจุ๊ดจู๋กับเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง...นี่ชุดออกกำลังกายผมไง เอ้า ปกติผมออกกำลังกายจริงๆนะ ผมเล่นโยคะเกือบทุกวันเลยแหละ ไม่งั้นผมจะหุ่นดีแบบนี้ได้ไง แต่ที่พิเศษกว่าทุกวันก็เพราะปกติผมไม่ได้ใส่กางเกงแบบนี้เท่านั้นเอง กางเกงตัวนี้ผมใส่ด้วยเหตุผลบางอย่าง..

กึก...ตอนที่ยูเปิดประตูเข้ามาผมกำลังทำท่า Downward facing dog หรือท่าสุนัขก้มหน้าก้นโด่งหันไปทางประตูทางเข้า...เป๊ะ ยูเป็นคนตรงต่อเวลาจริงๆ ออกไปเวลาเดิม กลับมาเวลาเดิม ผมเลยกะได้ว่าเวลาที่เขาเปิดประเข้ามาจะเห็นผมอยู่ในท่าโยคะที่ยั่วเย เอ๊ย ยั่วยวนที่สุด เพราะท่านี้ทำให้กางเกงผมร่นขึ้นจนเห็นแก้มก้นขาวๆ และที่สำคัญ...ผมไม่ได้ใส่กางเกงใน

"อ้าว ยูกลับมาแล้วเหรอครับ ขอเวลาแป๊บนึงนะ"

ผมมองเขาลอดขาตัวเอง เห็นเขายืนนิ่งเหมือนงงๆกับภาพที่เห็น ผมค่อยๆเปลี่ยนเป็นท่ายืนก้มตัวมือแตะเท้าให้ก้นโผล่ออกมามากขึ้นแล้วค่อยๆยืดตัวขึ้นทำท่าต้นไม้ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยืนนิ่งปรับลมหายใจแล้วค่อยหันไปหาเขา 

เพราะผมเล่นขวางทางเขาอยู่ ยูเลยจำต้องยืนอึ้งมองผมค้างอยู่ที่เดิม รอจนผมเล่นจบแล้วเขาถึงจะผ่านไปได้

"โทษทีๆ ผมเล่นขวางทางใช่ไหม พอดีตรงนี้มันกว้างหน่อย" ผมหันไปพูดกับยูอย่างร่าเริงแล้วม้วนเก็บเสื่อโยคะอย่างคล่องแคล่ว

"ไม่เป็นไร คุณเล่นโยคะด้วยเหรอ" ยูทำหน้านิ่งๆไม่ได้ดูเสียอาการอะไรกับท่าทางยั่วยวนที่คล้ายจะไม่ได้ตั้งใจที่ผมทำสักนิด เซ็งเมิ่กกก

"ใช่ๆ อย่างอื่นไม่ชอบเลย แต่โยคะมันง่ายๆไม่ต้องมีอุปกรณ์หรือพื้นที่มากแถมเล่นแล้วสุขภาพแข็งแรงดีด้วย แต่เหนื่อยใช่ย่อยนะเนี่ย" เหนื่อยจริงๆอันนี้ไม่ได้พูดเล่น ขนาดห้องติดแอร์ผมยังเหงื่อชุ่มโชก ก็วันนี้ตั้งใจเล่นหนักๆให้เหงื่อออกเยอะๆด้วยแหละ เพราะเหงื่อออกเยอะมันเหนียวเหนอะหนะ ดังนั้นผมต้องถอดเสื้อนนะ มันจำเป็น

พอผมเก็บของเสร็จยูเลยเดินเข้ามาใกล้ เห็นยูไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนั้นผมเลยถลกเสื้อขึ้นต่อหน้าต่อตายูด้วยท่าทางแอ๊บแบบแมนๆเหมือนไม่ได้คิดอะไร ก็แหม ผู้ชายถอดเสื้อแปลกเหรอ ผู้ชายด้วยกันเขาไม่อายกันหรอก 

ตอนนี้ผิวผมเป็นสีชมพูเพราะการออกกำลังกาย เหงื่อบางๆฉาบลำตัวอย่างเซ็กซี่ รูปร่างผมไม่มีอะไรน่าอาย เพราะถ้าไม่นับว่าผมไม่มีหน้าอก รูปร่างผมก็เหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง แขนเฟิร์มกระชับไม่ถึงกับมีกล้าม เอวคอดหน้าท้องแบบราบ สะดือผมยังดูน่ารักเลย (แฟนเก่าทั้งหลายบอกมา) หน้าอกผมถึงจะแบนแต่ก็เป็นสีชมพูอ่อนใส ถึงจะผ่านการใช้งานมาเยอะแต่ผมก็บำรุงอย่างดี แถมตอนนี้ไม่ได้ถูกพวกผู้ชายแรงเยอะมากัดมาขย้ำเป็นครึ่งปีแล้ว สภาพมันเลยดูดีน่ารักสุดๆเลยแหละ

ผมเอาเสื้อพาดบ่าไว้แล้วหันไปหายูแบบแมนๆ ท่าทางยูดูอึ้งๆไปและเหมือนเขาจะหน้าแดง...โชคร้ายที่ผมไม่รู้ว่าเขาหน้าแดงจากการออกกำลังกายหรือหน้าแดงที่ผมยั่วเขากันแน่

"อะ..เอ่อ คุณอาบน้ำก่อนไหม ท่าทางคุณจะเหนื่อยมาก" งู้ยๆ มีตะกุกตะกักแฮะ

"ฮะ..ไม่เป็นไร ผมอาบน้ำนานคุณไปอาบก่อนเลย เออ วันนี้ผมเตรียมวัตถุดิบไว้สอนคุณทำน้ำสลัดกับแซลมอนย่างเกลือด้วย ง่ายๆ ทำแป๊บเดียวรับรองไปทันเรียนแน่นอน" ผมพูดกับยูยิ้มๆ เดินเข้าไปใกล้เขา แต่ยูรีบเดินเลี่ยงไปอีกทางทันที

"โอเค งั้นผมไปอาบน้ำก่อน" ยูเดินจ้ำเข้าห้องไปเหมือนกลัวโดนผมกระโจนใส่ ท่าทางเหมือนอยากจะวิ่งหนีแบบนั้นทำเอาผมหัวเราะคิกคักในใจ...ในที่สุดก็รู้สึกแล้วสินะ

หึ...คุณว่าถ้าคุณอยู่ในห้องกับเพื่อนผู้ชายสองคน เวลาอาบน้ำคุณจะล็อกประตูห้องน้ำไหม อืม ถ้าเป็นผม ผมคงล็อกแหละ ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แฟน แต่สำหรับยูผมคิดเอาเองว่าเขาคงไม่ได้ล็อกเพราะเขาชินกับการอยู่คนเดียว อีกอย่างเขาคงไม่คิดว่าผมจะเข้าไปปล้ำเขาหรอก...อิอิ ซึ่งเขาคิดผิด

ความจริงผมเดิมพันกับตัวเองไว้ว่าถ้ายูไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับการอ่อยขั้นสุดของผม ผมจะไม่'รุก'เขาหรอก เดี๋ยวหน้าแตกเปล่าๆ แต่ข่าวดีก็คือเรด้านักล่าชั้นสูงอย่างผมจับสัญญาณบางอย่างได้ว่ายูก็'รู้สึก' กับการอ่อยของผมเหมือนกัน ดังนั้นตอนนี้ผมจะทำตามแผนการขั้นต่อไป..

"แกร๊ก" ผมบิดลูกบิดห้องน้ำเบาๆ มันไม่ได้ล็อก เสียงซ่าๆดังมาจากฝั่งห้องชาวเวอร์ที่มีกระจกกั้น ตอนนี้มันเต็มไปด้วยไปน้ำเกาะจนมองเข้าไปไม่เห็นข้างใน เงารางๆบอกให้รู้ว่าเขากำลังสระผม...เสร็จโจร 

ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วจัดการถอดกางเกงตัวจิ๋วที่เหลืออยู่ออก แล้วเปิดประตูกระจกเข้าไป โอ้ววว หุ่นยูเวลาไม่มีเสื้อผ้ากระแทกตามาก ไหล่กว้าง หลังเฟิร์ม เอวสอบ กล้ามเนื้อตึงสวยสมกับที่ออกกำลังกายทุกวัน ก้นก็แน่น ผิวยูขาวด้วยมันเลยกระแทกตามาก คอแห้งเลย...อยากโดนกระแทก..อร๊ายย

กึก...ผมตั้งใจปิดประตูเสียงดังจนยูรู้สึกตัว เขาหันมาอย่างตกใจทั้งๆที่ยังไม่ได้ปิดน้ำ 

"เฮ้ย...คุณเข้ามาทำไม ผมจะเสร็จแล้ว คุณออกไปก่อน" ยูบอกผมแล้วรีบหันหลังให้ผมทันที

"ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ อาบด้วยกันก็ได้จะได้เร็วๆ ห้องน้ำตั้งกว้าง พอดีผมเหนียวตัวด้วย อ๊า ไม่ไหวแล้ว " ผมพูดแล้วไม่รอให้ยูอนุญาตแทรกตัวเข้าไปยืนหน้ายูทันทีจนผิวเปลือยด้านหลังของผมเบียดกับ'ทุกส่วน'ด้านหน้าของยูโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

"คุณ! อย่าเล่น ออกไปก่อน" ยูดูท่าทางตกใจมากรีบผงะตัวออก แล้วดุผมออกมาเสียงดัง ผมงี๊แอบกลัวเลย จริงจังมากพ่อ จิตก็แข็ง เป็นคนอื่นโดนเบียดขนาดนี้ เขาจับผมกดแล้วกระแทกๆ อู้ว อ้า โอวว แล้ว

"ไม่ได้เล่น ผมอยากอาบจริงๆ คุณเสร็จแล้วก็ออกไปก่อนสิ" ผมตีหน้าซื่อหันไปหาเขา แถมกดสบู่เหลวมาลูบไล้ร่างกายช้าๆ ทำตาปริบๆอย่างใสซื่อ 

ยูมองหน้าผมนิ่งคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน สายน้ำจากฝักบัวยังคงไหลลงมากระทบตัวเราทั้งสองคน เขามองผม ผมมองเขา สายตาของยูผมอ่านไม่ออก แต่ที่รู้ๆมันไม่ใช่สายตาหื่นกระหาย แต่เหมือนจะเต็มไปด้วยความคิดและเหมือนต้องการจะจับผิดจนผมเริ่มหายใจไม่สะดวก 

"เอ่อ...ยูมีอะไรหรือเปล่า หรือจะให้ผมล้างฟองให้" แต่มาขนาดนี้แล้วผมเลยตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่าจะบุก ผมตีหน้าซื่อแล้วยื่นมือจะไปถูตัวให้ แต่กลับโดนมือใหญ่คว้าข้อมือผมเอาไว้ก่อน

"คุณจะทำอะไร ต้องการอะไรกันแน่" สีหน้า น้ำเสียงยูจริงจัง ไม่มีท่าทีจะเคลิ้มง่ายๆ แถมยังออกแรงบีบแขนผมจนเจ็บ อ๋อยยย เวรรร จำเลยรักมากๆ หรือยูจะชอบความรุนแรง เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชา...

"โอ๊ยย! คุณปล่อยผม จับผมไว้ทำไม ผมเจ็บนะ" ผมแกล้งมารยาร้องเสียงดังเกินความเจ็บจริงไปสิบระดับ จนยูตกใจรีบปล่อยแขนผม

"ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ แต่ผมไม่ชอบโดนปั่นหัว" ยูบอกเสียงเครียด สายตาเขาจ้องมาที่หน้าผม ไม่ว่อกแว่กแม้แต่น้อย

"ปั่นหัวอะไร คุณมั่วแล้ว" แต่คนที่เอกการแสดงอย่างผมก็ฝืนทำท่านิ่งสงบแล้วอาบน้ำต่ออย่างใสซื่อ

"หึ แล้วที่ทำอยู่นี่เขาเรียกอะไร" 

"อาบน้ำไง.." ผมพูดแล้วแกล้งยื่นมือไปด้วยความเร็วแสงจนได้ลูบไล้ผิวเนื้อหน้าท้องแน่นๆจนยูต้องผงะตัวหนี

"ฮันเตอร์!" ยูยึดมือผมไว้แถมดุผมอีกครั้ง แต่ผมไม่สนใจหรอก 

"คร๊าบบบ" ผมรับคำแล้วยื่นหน้าไปใกล้อย่างยั่วๆ ตั้งใจจะยั่วยวนแต่ไหงกลายเป็นยั่วโมโหก็ไม่รู้ เพราะยูเหมือนไม่พอใจอย่างหนักจับตัวผมดันตัวออกไปจนชนผนังห้องน้ำ สองมือถูกตรึงไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว 

"อ๊า..รุนแรงจัง จะทำอะไรเนี่ย" แต่ท่าทางแบบนี้โคตรเร้าใจเลย เล่นเอาผมคึกคักมาก ผมแกล้งทำเสียงตกใจแต่ใบหน้ายั่วยวน เปล่งเสียงก็เซ็กซี่อย่างกับนางเอกเอวีที่กำลังจะถูกกระทำชำเรา มาเลย มามะ...ไม่ต้องตบแต่จูบเลยได้ไหม โศรยาพร้อมมาก

"ไม่ได้ทำอะไรครับ..." ยูพูดแล้วยื่นหน้ามาใกล้ จนผมที่ยั่วเขาอยู่ถึงกับตกใจเพราะเขินจริงๆจนต้องเบือนหน้าหนี ในใจกรีดร้องดีใจ นี่ยูจะรุกแล้วใช่ไหม ผมพร้อมพลีกายให้ยูย่ำยีมากๆ

ยูยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจผ่าวร้อนสัมผัสใบหูผมเล่นเอาผมใจเต้นแรงจนแทบระเบิด งื้อ ฝันที่เป็นจริง ฮือ เตอร์พร้อมแล้ว พร้อมมาก พร้อมสุดๆ อร๊ายยย...

"แค่....จะให้หลบ ผมอาบเสร็จแล้ว ขอตัวก่อน" ยูพูดกับผมด้วยท่าทางร้ายๆแบบโอ้วววว ใจกู๊ววว แต่...ก็แค่นั้นแล้วเขาก็ผละออกไปทันที ทิ้งให้ผมยืนฝันค้าง ยืนงงงวยอยู่คนเดียวในห้องน้ำ

นกบวกนกเป็นนกบวกนก นกบวกนกเป็นนกอะไร นกกูนี่แหละ นกทั้งฝูง นกเอี้ยงด้วย...ฮืออออ ยูนะยู ทำกันได้...

ผมปลุกปลอบให้กำลังใจตัวเองแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาสอนยูทำอาหาร เดินออกไปก็เจออยู่นั่งอ่านหนังสือรออยู่ข้างนอกแบบโคตรขยัน วันนี้ผมมีเรียนบ่าย เช้านี้ว่างก็เลยไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษา ผมเลือกใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นเท่านั้น ซึ่งเป็นชุดที่ปกติมากๆของผม ไม่ได้เป็นชุดที่ใช้ปฏิบัติการอ่อยแต่อย่างใด เพราะเช้านี้เจ็บช้ำมามากแล้วจากในห้องน้ำผมเลยตัดสินใจถอยทัพชั่วคราวไม่ยั่วเยแล้วแม่ง เพราะยั่วไปยั่วมากลายเป็นยั่วโมโหซะนี่ กลัวว่าทำมากไปเดี๋ยวยูโกรธผมขึ้นมาจริงๆจับผมโยนออกจากห้องทำไงล่ะ

"พร้อมไหมครับ มาเริ่มกันเลยเดี๋ยวจะสาย" ผมตีหน้าแอ๊บแบ๊วทำตัวเหมือนเรื่องที่เกิดในห้องน้ำไม่เคยเกิดขึ้นเดินตรงเข้าไปในครัวอย่างทะมัดทะแมง ยูเองก็ทำหน้านิ่งสนิทพร้อมกันแกล้งลืมเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย

"คุณเตรียมไว้หมดเลยเหรอ ค่าของเท่าไหร่เดี๋ยวผมจ่ายให้" ยูเดินตามมาที่เคาน์เตอร์ครัวมองของที่ผมเตรียมไว้อย่างทึ่งๆ

"ไม่ต้องๆ ผมอยากกินเองด้วยแหละ อีกอย่างผมมาอาศัยอยู่ฟรีๆก็อยากตอบแทนบ้าง มาครับเราจะทำน้ำสลัดก่อนนะ วันนี้ผมจะสอนทำน้ำสลัดงา ง่ายมากๆ"

"สลัดงา..แบบญี่ปุ่นหรือเปล่าครับ"

"ใช่ครับ คุณลองกิน สูตรของผมรับรองอร่อยมาก แล้วก็มีแซลมอนย่างเกลือด้วยนะ ทำง่ายทั้งคู่เลย กินคู่กันเข้ากันสุดๆ รับรองคนที่คุณไปทำให้กินต้องชมแน่ๆ"

ยูมองดูผมสอนทำอาหารอย่างสนใจ ผมเริ่มตวงส่วนผสมแล้วเทลงไปในชามผสมทีละอย่างด้วยท่าทางคล่องแคล่ว 

"เดี๋ยวส่วนผสมผมไลน์ไปให้นะ ขั้นตอนไม่ยากคุณน่าจะจำได้" 

 “ครับ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีส่วนผสมไม่กี่อย่าง”

"ใช่ ไม่เยอะหรอก มันอยู่ที่สูตรน่ะ สูตรนี้ผมก็ลองผิดลองถูกหลายครั้งแต่มั่นใจว่าอร่อยแหละ" ผมตีๆส่วนผสมให้เข้ากันแล้วใส่งาคั่วกับวาซาบิลงไป จากนั้นก็ใช้ช้อนคันใหม่ตักน้ำสลัดขึ้นมานิดหน่อยแล้วยกขึ้นไปทางยู

"ลองชิมดูสิ ขาดอะไรบอกผมนะ เผื่อชอบรสชาติแบบอื่นเดี๋ยวผมปรับในสูตรให้"

ยูอึ้งไปนิดหนึ่งตอนผมจ่อช้อนไปที่ปากเขา ผมเห็นยูทำท่าแบบนั้นเลยนึกได้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่เกินพอดีไปหน่อย แบบว่าผมชอบลืมตัวอยู่เรื่อย เพราะปกติทำอาหารให้ผู้ชายทีไรก็หลัง XXX กันทั้งนั้นอะ สนิทกันถึงเนื้อในดังนั้นเรื่องป้อนนี่ปกติมาก

"อ่า โทษที คุณลองตัก..." ผมยกช้อนลงเจื่อนๆ จะหยิบช้อนคันใหม่ให้แต่ต้องอึ้งไปเพราะยูมาจับมือผมไว้แล้วยกมาป้อนตัวเองหน้าตาเฉย แถมยังจ้องผมไม่วางตา...ตึก ตึก ตึก...อ๊ายยยย อย่ามามองแบบเน๊ ฮือ...แค่การกระทำเล็กๆน้อยๆของเขา เล่นเอาคนที่ผ่านมาแล้วหลายสมรภูมิอย่างผมถึงกับหน้าแดงก่ำ ฮือ เขินนนนน

"อืม...อร่อยครับ" ยูชิมแล้วยิ้มชมออกมาหน้าตาเฉย หน้าตาหล่อๆเวลายิ้มอ่อนโยนแบบนั้นมันอ่อยกันชัดๆ ช่วยด้วยโดนอ่อยกลับ งู้ยยย

งื้อ...ทำอย่างนี้ตั้งใจทำลายล้างหัวใจคนมองชัดๆ น้วยย เป็น น้วย เป็นย้วยยยยย เป็นผัวเหอะขอร้องงงงง

"อะ..อื้ม งั้นเอารสนี้นะ" ผมดึงมือออกมาจากการเกาะกุมของยูเบาๆ ถ้าปล่อยให้จับต่อไปผมได้กระโจนใส่ยูแน่ โง้ยย 

"คุณเก่งจัง ไปเรียนมาจากไหนครับ" ยูไม่ได้ดึงดันจะยึดมือผมไว้แต่ยอมปล่อยออกมาง่ายๆ

"อ๋อ..ผมชอบทำอาหารให้แฟ..แฟมิลี่นะครับ อิอิ แบบ แฟมิลี่เดย์ ทำกินกับพ่อแม่" อุแง เกือบแล้วไหมล่ะ เกือบโป๊ะแตก ก็ไม่รู้หรอกนะว่ายูจะเคยระแคะระคายไหมว่าผมเป็นนักล่า แต่ตอนนี้ผมแอ๊บใสแถไปก่อนแล้วกัน 

"อืม มิน่าล่ะทำอร่อย"

"แหะ..ใช่ครับ เอ้อ ต่อไปเป็นเเซลมอนย่างเกลือ ผมทำสองชิ้นนะ เดี๋ยวผมทำชิ้นนึงแล้วให้ยูทำตามชิ้นนึง" ผมรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วหยิบแซลมอนออกมาวางบนเขียง 2 ชิ้น

"ได้ครับ ดีเลยวันนี้ผมไปซ้อมความสามารถพิเศษห้องพี่รหัสจะได้ลองแสดงฝีมือให้เขาดู" ยูมองผมโรบเกลือบนแซลมอนอย่างสนใจ จริงๆมันง่ายสุดๆเลยแหละ

"อื้ม ทำได้เลยง่ายมาก เออ ผมมีคอนแท็กร้านออนไลน์ส่งแซลมอนกับผักออแกนิกด้วย เดี๋ยวผมแชร์ให้ในไลน์นะครับ ให้เขาไปส่งถึงที่ไม่ต้องเสียเวลาไปซื้อ"

"โห ดีจัง ขอบคุณมากเลย คุณนี่น่ารักกว่าที่คิดนะเนี่ย" อะไรนะ ..น่ารัก...น่ารัก...น่ารัก...อร๊ายย ยูชมผมอีกแล้ว อร๊ายย

"หา..บะบ้าเหรอ พูดอะไรเนี่ย" ผมว่ายูไปอย่างเขินๆ บอกเลยว่าเขินจริงไม่ได้แสดง

"หึ ชมจริงๆ ใครได้คุณเป็นแฟนคงโชคดีมาก" 

"แล้วคุณอยากโชคดีไหม" แหม พูดมาแบบนี้ผมเลยถือโอกาสแกล้งหยั่งเชิงสักนิด ไหนๆเขาก็พูดเหมือนหยอดผมหน่อยๆแล้ว

"หืม.." แต่ยูกลับทำท่างงๆ วืดเลย สรุปเขาไม่ได้หยอดผมเหรอวะ 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็อยากโชคดีก็หาแฟนทำอาหารเก่งๆไง สมัยนี้คนฮิตทำอาหารจะตาย" ผมรีบเลี้ยวกลับเปลี่ยนประเด็นอย่างแนบเนียน 

"อืม คนที่ผมชอบเขาก็ทำอาหารเก่ง แถมยังน่ารัก นิสัยดีมากๆด้วย" คราวนี้ยูตอบได้อย่างไหลลื่น 

เขาพูดถึงคนที่เขาชอบด้วยหน้าตาที่มีความสุขขนาดนั้น ผมนี่ก็ชอบมั่วไปเองว่าเขาหยอดผม เฮ้อ

"โห เขาดีขนาดนั้นอย่างนี้คู่แข่งคุณก็เยอะเลยสิ เอ่อ ใช้คนเมื่อวานหรือเปล่าที่ชื่อปรินซ์" ทั้งๆที่รู้ว่ายูหมายถึงพี่หมอเยล แต่ผมยังแกล้งถามออกไปเนียนๆ เรื่องปริ๊นซ์

"ปริ๊นซ์เหรอ เขาคงทำอาหารไม่เป็นหรอก เขาค่อนข้างบอบบางน่ะ ถ้าผมเป็นแฟนเขาผมคงต้องเป็นคนทำให้เขาทานอย่างเดียว"

"อ้าว นึกว่าเขาเป็นคนที่คุณชอบ เขาน่ารักดีนะ" ผมแกล้งชงอีกนิดหน่อย อยากรู้ว่ายูคิดยังไงกับปรินซ์กันแน่

"อืม เขาก็ดี แต่ตอนนี้ผมปักใจกับรักแรกของผมอยู่ แต่ก็ไม่แน่ ถ้าเกิดผมอกหักขึ้นมาผมอาจจะจีบเขาก็ได้ จริงๆเขาก็ตรงสเปคผมทุกอย่าง" อะโห จี๊ดเลย ตรงสเปคซะด้วย

"อืม นั่นสินะ เขาดูดีมากจริงๆ สเปคยูต้องแบบนี้เหรอ แบบขาวๆดูบอบบางหน้าสวยๆอะไรแบบนั้น" ผมแกล้งถามต่อเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับคำตอบเขา จริงๆผมอยากรู้ อย่างผมจะมีสิทธิ์บ้างไหม

"หึ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ยังไงดีละ ผมชอบคนที่ให้ความรู้สึกสะอาดน่ะ" 

"หา...สะ..อาดเหรอ" ฟังสเปคคนที่ยูชอบทำเอาผมโคตรอึ้ง...อะไรคือสะอาด..

"ใช่ แบบที่เห็นแล้วนึกถึงสีขาว หรืออะไรทำนองนั้น คุณเข้าใจไหม ผมก็บรรยายไม่ถูก" 

อืม...พอเขาบรรยายแบบนี้ผมก็พอนึกภาพออก แบบพี่หมอเยลก็คือแบบนั้นเป๊ะ คนที่มองแล้วให้ความรู้สึกสะอาด บริสุทธิ์ แม้แต่ปริ๊นซ์ก็ใช่ ชัดเจนมากว่าคำว่าสะอาดในความคิดเขาคือสิ่งที่ตรงข้ามกับผมทุกอย่าง...

"อืม เข้าใจสิ ผมเข้าใจดี....เอ้อ มาๆ ผมสอนต่อดีกว่าจะได้ไม่สาย" ผมฝืนข่มความเจ็บแปลบในใจ แสดง...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วชวนยูทำอาหารต่อ

"โอเคครับ คุณครู" ยูรับคำอย่างติดตลก 

"หึ อย่ามาล้อผมนะ ตั้งใจเรียนด้วย เดี๋ยวจะเอาตะหลิวฟาด" ผมแกล้งดุเขาเล็กน้อยทำเอายูหัวเราะออกมาเบาๆ

"โอ๊ย กลัวแล้วครับ ผมจะตั้งใจเรียนนะ" ยูพูดกับผมยิ้มๆ ผมเองก็ยิ้มตอบเขา บรรยากาศโคตรมิตรภาพความเป็นเพื่อนอะ 

จากนั้นผมก็สอนยูทำแซลมอนอย่างตั้งใจ พยายามโฟกัสกับการทำอาหารทั้งๆที่ใจนี่บอกเลย แหลกเป็นผงไปแล้ว

เจ็บนะ ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ดูจากการกระทำของเขา ฟังที่เขาพูด รู้สเปคเขาแล้วก็โคครเจ็บ เพราะผมมันตรงข้ามกับสเปคเขาทุกอย่าง...

น่าเจ็บใจที่คนแบบผมให้ดูดีกว่านี้ ทำกับข้าวเก่งกว่านี้ อ่อนหวานกว่านี้ หรือเก่งรอบด้านกว่านี้ผมทำได้ เพียงแค่เขาชอบ ไม่ว่าอะไรผมทำให้เขาได้หมด เพียงแค่เขามองผมบ้าง

แต่ต่อให้ผมทำทั้งหมดนั้น ต่อให้พยายามแทบตาย ผมก็เป็นคนแบบที่เขาชอบไม่ได้...

ผมไม่สะอาด ไม่ใช่สีขาว ผมสกปรกเกินกว่าจะแก้ไข ผมมันเปื้อนไปแล้วและไม่มีทางกลับมาสะอาดได้ เพราะอดีตมันฝังแน่นสลักลึกและเป็นส่วนหนึ่งของตัวผม มันเปลี่ยนไม่ได้ ถึงผมจะพยายามไม่ให้ตัวเองเปื้อนกว่าเดิม มันก็ได้แค่นั้น...

แต่ผมจะยังไม่ถอยตอนนี้...ถึงเขาจะไม่มีวันชอบผม แต่ผมก็จะทำต่อไป ทั้งเพื่อพี่เบตกับพี่หมอเยล และก็เพื่อตัวผมเอง ผมยังอยากหาข้ออ้างที่จะได้อยู่กับเขามากขึ้นอีกนิด

 

ผมยังไม่ถอยไม่ได้ ผมบอกตัวเองอย่างนั้น...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว