ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : คิดถึง

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : คิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2564 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : คิดถึง
แบบอักษร

เริ่มถ่ายกันด้วยชุดนักศึกษาเป็นชุดแรก ชุดที่ใส่ก็จะเรียบร้อยมากๆ เพราะชุดนี้จะเป็นกระโปรงทรงเอที่เลยเข่ามานิดเดียว เสื้อพอดีตัว แต่เมื่อเทียบกับที่ฉันใส่ จะแตกต่างกันมาก ฉันจะใส่พลีทยาว ยาวเท่าตาตุ่มเลยที่เดียว เสื้อก็ทรงใหญ่หน่อย เน้นสบาย ไม่เน้นสวย อิอิ 

“เป็นอะไรคะ” ฉันเดินเข้ามาหาพี่หมอ หลังจากที่ถ่ายชุดนักศึกษาเสร็จแล้ว และกำลังไปเปลี่ยนชุด เพื่อถ่ายรอบต่อไป 

“ป่าวครับ” ป่าวจริงค่ะ ป่าวแบบหน้านิ่ง นิ่งแบบที่คุณพี่เขาน่าจะไม่พอใจกับอะไรสักอย่าง ที่มองก็รู้ว่าไม่พอใจเรื่องอะไร 

“จริงหรอคะ” ฉันเอียงหน้า ยักคิ้วแซวพี่หมอออกไป รู้ว่าพี่หมอเป็นอะไร หึๆ แค่กระโปรงที่ใส่ถ่าย มันสั้นนิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อยนะ แต่เวลาที่นั่ง มันก็จะดูสั้นไงแค่นั้นเอ๊ง ! 

“ชุดต่อไป เป็นชุดอะไรครับ” เปลี่ยนเรื่องค่ะเปลี่ยนเรื่อง น่ารักจริงๆ  

“เสื้อช็อปกับกระโปรงค่ะ” ฉันตอบออกไปแบบยิ้มๆ  

“กระโปรงอีกแล้วหรอ” เอาล่ะ เหมือนจะเจอคนงอแง 1 อัตราค่ะ ฮ่าๆ 

“ช่ายยยยย สั้นกว่านี้อีกนะ” หึๆ  คนอะไรนะ น่าแกล้งจัง ดูสิ ตาโตเชียว 

“หรอครับ” โอ้ยยยย เอ็นดูเขานะคะทุกคน เสียงหงอยเชียวคุณพี่ อย่าน่ารักมากสิค่ะ แค่นี้น้องก็หลงไม่ไหวแล้วนะ 

“ใส่ถ่ายแปปเดียวค่ะ นะ” ฉันยกมือไปประคองหน้าพี่หมอ แล้วส่งยิ้มตาหยีน่ารักๆไปให้  

“ครับ” พี่หมอเอียงหน้าเข้าหามือ แล้วส่งยิ้มกลับมา  

“เอ้าๆ มาเปลี่ยนชุด เลิกหวานก่อน มดเต็มแล้วโว้ยยยย” จากที่ยิ้มก็ขอมองบนแปป คือมึงจะอยู่สงบๆกับเขาบ้างไม่ได้เลยใช่ป่ะไอ่ที  

“ปากซีดเนอะ อยากได้สีเพิ่มหรอ” ฉันหันไปตอบมัน แบบพร้อมบวกอ่ะ แซวจริงๆ แซวไม่เลิก ไอ่เพื่อนเวร 

“ใช่สิ๊ กูไม่ใช่คุณหมอนิ ชิ ได้ใหม่แล้วลืมของเก่า” อ่ะ เอาที่มึงสบายใจเนอะ ตามสบายเลยเพื่อนนนน  

“ก็รู้ตัว หึๆ ผิงไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” ฉันตอบมัน แล้วหันมาพูดกับพี่หมอ แล้วเดินไปเปลี่ยนชุด 

“ไอ่ผิง ไอ่สองมาตรฐาน !!” เสียงไอ่ทีตะโกนตามหลังฉันมา จะบอกว่ามันตะโกนดังมาก  

“ :) ” ฉันหยุดเดิน หันไปส่งยิ้มนางมารให้มัน  

“เชี้ยผิง มึงอย่ายิ้มแบบนี้ ขนลุกไอ่สัส” มันทำท่าขนลุก แล้วลูบแขนไปมา   

 “หึ” ฉันขำมัน แล้วหันหลังเดินต่อไปแบบสวยๆ  

  

20.15 น. 

ณ ตอนนี้ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ่ายทุกอย่างเสร็จแล้ว ไม่ว่าจะถ่ายที่คณะหรือรวมทุกคณะ กว่าจะถ่ายเสร็จก็กินเวลาไปสองทุ่มกว่าแล้วแม่ ไม่เข้าใจว่าจะเรื่องมากอะไรกัน อันนี้ไม่ได้ อันนี้ไม่สวย คือแบบ เห้อ ! เข้าใจว่าอยากให้ตัวเองสวย แต่เข้าใจบ้างว่าคนอื่นเหนื่อยเพราะนางคนเดียว เนี้ย ! เพราะสิ่งนี้เลย ฉันเลยไม่ค่อยอยากมายุ่งกับอะไรแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนนะ อย่าหวัง น่าเบื่อ  

ทุกคนที่มาถ่ายด้วยกันคือแบบ โอเค เอาที่สบายใจ ยิ่งไอ่ซีนนะ จะกลับตั้งแต่ทุ่มแล้ว ถ้าไม่ติดคำว่าเพื่อนเหมือนกัน มันคงกลับไปแล้วแน่นๆ  == 

และอีกอย่าง พี่หมอนะของฉัน อย่ามาทำกิริยาแบบนี้ อย่าได้คิดมายุ่ง เรื่องอื่นไม่เท่าไหร่ เรื่องนี้ไม่ยอมนะจ่ะ บอกเลย คือจะมองอะไรขนาดนั้น นั่งดีๆสิ จะเดินมาอ่อยเพื่อ หัวร้อนค่ะ หัวร้อนนนนน นี่ดีเท่าไรที่พี่หมอต้องไปเข้าเวรก่อน ไม่งั้น หึๆ ไม่ใช่คนดีนะบอกไว้ก่อน 

  

ครืดดดด ครืดดดด ครืดดด 

“ค่ะ” ฉันกดรับโทรศัพท์ แล้วเปิดลำโพง เพราะตอนนี้ฉันกำลังขับรถอยู่ รถที่ขับอยู่คือรถของพี่หมอ พี่หมอทิ้งรถไว้ให้ แล้วตัวเองก็ขึ้นแท็กซี่ไปค่ะ  

“คิดถึง” ห้ะ เมื่อกี่พี่หมอว่าอะไรนะ  

“คะ? พี่หมอว่าไงนะ” ฉันถามย้ำไปอีกที เพราะเมื่อกี้มองหาแต่ที่จอดรถ เลยไม่ทันได้ตั้งใจฟัง 

“คิดถึงครับ แล้วอยู่ไหนเอ่ย” อ่า แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร งื้อออ  

“ผิงกำลังจอดรถอยู่ค่ะ ถึงเวลาพักแล้วหรอคะ” ฉันกำลังจอดรถ เพราะเจอช่องวางพอดี    

“ไม่คิดถึงพี่หรอ น่าน้อยใจจัง” หืมมม ? นี้ใช่พี่หมอหรอ 

“หึๆ ใครคะเนี้ย เอาพี่หมอของผิงคืนมานะ” ฉันแซวพี่หมอกลับไป นับวันพี่หมอยิ่งน่ารัก  

“ไม่คิดถึงพี่จริงหรอ” ถามกลับมาเสียงเบาเชียว ฮ่าๆ  

“คิดถึงค่ะ” คิดถึงจริงๆ ถึงจะพึ่งเจอกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก็เถอะ  

“หึๆ อยู่ไหนครับ ถึงคอนโดหรือยัง” อารมณ์ดีเลยนะคะ เมื่อได้คำตอบที่พอใจเนี้ย 

“ผิงกำลังจะลงไปหาอะไรกินที่ตลาดค่ะ” ฉันจอดรถเสร็จแล้ว กำลังเตรียมกระเป๋าลงรถ เพราะตอนนี้หิวมาก 

“ตลาดหรอ” เสียงพี่หมอพูดออกมา แบบคนกำลังนึกว่าตลาดนั้น คือตลาดตรงไหน 

“ช่ายยยยยยยย” ฉันตอบแบบลากเสียงยาว  

“ข้างหลังโรงบาล” โอ๊ะ เดาถูกด้วยแฮะ 

“ถูกต้อง” ตลาดนี้คือของกินเยอะมาก และอร่อยมากเช่นกัน 

“รอพี่อยู่รถนะ เดี๋ยวพี่ลงไปหา” ห้ะ ! เดี๋ยวนะ พี่หมอจะมาหรอ 

“พี่จะม…” ยังไม่ทันพูดจบ พี่หมอตัดสายไปแล้ว ได้พี่หมอได้ รอก็รอค่ะ >< 

  

 ห้านาที่ต่อมา…. 

“รอพี่นานมั้ยครับ” ดูจากท่าทางแล้ว คงรีบมาน่าดู ดูสิ เหงื่อออกเชียว 

“ทำไมไม่พักคะ ลงมาหาผิงทำไม” ฉันหยิบทิชชู แล้วยกมือขึ้นไปเช็คเหงื่อตรงกรอบหน้าให้พี่หมอ 

“คิดถึง อยากเจอนี้ครับ ไม่ได้หรอ” ไม่ต้องมายิ้มอ้อนเลยนะคะ  

“ได้สิค่ะ แต่กลัวพี่หมอจะเหนื่อย ผิงเลยอยากให้พัก” ฉันยิ้มตอบกลับ แต่ก็บอกเหตุผลของตัวเองออกไป 

“แค่มาเจอเรา ก็หายเหนื่อยแล้ว” รู้สึกแก้มมันจะร้อนๆแหะ  

“พี่หมอหิวไหมคะ ไปหาอะไรกินกัน” ฉันเปลี่ยนเรื่อง ทำหน้านิ่งถามออกไป เก็บอาการก่อน   

“หึๆ” ยังมีมาขำอีก ไอ่พี่หมอบ้า  >//< ตึก ตึก ตึก 

 

--------- 

เจอกันตอนหน้านะคะ 

:) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว