ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5 เอาอกเอาใจ

ชื่อตอน : ตอนที่5 เอาอกเอาใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 105

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 เอาอกเอาใจ
แบบอักษร

เมฆเงียบชั่วครู่ รอฟังคำตอบจากเธอแต่ทว่าก็ไม่ได้ยินเธอโต้ตอบ  

“มายด์ มายด์” เขาเรียกชื่อเธอซ้ำๆ แล้วค่อยๆ ผงกศีรษะขึ้น นัยน์ตาแดงก่ำมองดวงหน้าหวานที่ตอนนี้หลับตาสนิท ผิวแก้มสุกแดงดั่งลูกตำลึงอย่างแปลกใจ เมฆขยับกายออกห่าง แล้วนั่งชิดเรือนกายบอบบางมองร่างเล็กหลับสนิทเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขากลั้นรอยยิ้มเอาไว้ 

“หึ!! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่เด็กน้อย” เมฆยื่นปลายนิ้วแตะไปที่ปลายคางมน นิ้วโป้งใหญ่ลูบไล้ที่ริมฝีปากเล็กสีสวยช้าๆ และมองเธอด้วยแววตากรุ้มกริ่ม หัวใจเต็นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาให้ได้ เรือนกายร้อนวูบวาบ ทันใดนั้นเมฆก็ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งเกือบชิดพวงแก้มนุ่ม เขาได้กลิ่นหอมละมุนจากร่างเล็กที่นอนหลับสนิท ปลุกเร้าความปรารถนาของบุรุษ แต่ทว่าภาพของมารดาที่นอนร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ภาพการถูกทอดทิ้ง และการจากไปของมารดามันตอกย้ำความโกรธ ความแค้นที่สะสมมานานและกัดกินใจ เลยทำให้เมฆรังเกียจ และขยะแขยงร่างบอบบางขึ้นมากะทันหัน ทันใดนั้นเขาก็ลุกออกจากเตียง แววตาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ ทอดมองร่างอรชรด้วยความเกลียดชัง เมฆยกยิ้มมุมปาก เขาคว้าผ้าห่ม ห่มให้เธออย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกไปจากห้องทันที เมฆเดินลงมาชั้นล่าง เขาเดินไปคว้าบรั่นดีรินใส่แก้วมากระแทกก้นลงนั่งบนโซฟาอย่างหัวเสีย ขณะที่กำลังดื่มและเริ่มคิดแผนต่างๆนาๆเสียงสมาร์ทโฟนดังอยู่ในกระเป๋าสะพายของมายด์ก็ดังขึ้น เมฆหยิบออกมาดูเห็นชื่อก็เผยยิ้มออกมาด้วยความพอใจ 

“นี่มันพึ่งเริ่มต้นเท่านั้นคุณมุกดา ผมจะทำให้คุณรู้ว่าการถูกทำลาย ถูกทอดทิ้งและสูญเสียคนที่รักมันเป็นยังไง ” เมฆมองสมาร์ทโฟนของมายด์ที่มีสายเรียกเข้าด้วยแววตาสะท้อนเล่ห์เหลี่ยม เลศน์นัย จนกระทั้งหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา 

      

                                                  ••เอาอกเอาใจ•• 

คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นในตอนสายด้วยความรู้สึกปวดศีรษะ แต่ทว่าเธอก็ลืมตาและลุกจากเตียงจนได้ ดวงตาคู่สวยกวาดมองภายในห้อง แล้วเธอก็ค่อยๆ นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นจนกระทั่งภาพของเขากับเธอแนบชิดกันและไม่รู้สึกตัวหลังจากนั้น แต่ทว่ามายด์ก็ยังเขินอายและรู้สึกสับสนจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ในขณะที่เธอกำลังหาคำตอบให้กับตัวเอง เสียงทุ้มก็ดังขึ้นอยู่ด้านหลัง 

“ตื่นแล้วเหรอ” เมฆยิ้มให้อย่างอบอุ่น แต่เธอกลับมีสีหน้ากังวลและอยากกลับบ้านทันที 

“ค่ะ มายด์กลับก่อนนะคะพี่เมฆ” คนตัวเล็กรีบเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว โดยมีร่างสูงเดินตามไปติดๆ และคอยมองเธอทุกการเคลื่อนไหว มายด์ตรงไปที่กระเป๋าแล้วกำลังจะหยิบสมาร์ทโฟนออกมาดูกดโทรหามารดา แต่ทว่าเมฆก็คว้ามือเล็กไว้พร้อมส่งยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น 

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง เมื่อคืนมายด์เมาใช่มั้ย แล้วยังจะฝืนอีก พี่ผิดเองที่บังคับให้มายด์มาด้วย เอาเป็นว่าพี่ขอโทษที่เอาแต่ใจ มายด์คงปวดหัวเพราะดื่มคอกเทลเมื่อคืน เอาอย่างงี้ พี่ว่ามายด์อาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวเรามากินข้าวกัน แล้วพี่จะรีบขับรถไปส่งมายด์ให้ถึงหน้าประตูบ้านเลย พี่จะอธิบายให้น้ามุกเข้าใจเอง ว่ามายด์อยู่กับพี่ทั้งคืน” 

“ไม่ต้องค่ะ มายด์ไม่หิว ไม่ปวดหัว มายด์กลับแท็กซี่ได้ค่ะ มายด์กลับก่อนนะคะ” เธอรีบคว้ากระเป๋า แล้วเดินออกจากบ้าน แต่ทว่าก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าว หัวของเธอก็เหมือนจะระเบิด เมฆได้จังหวะก็รีบเดินไปประชิดตัวร่างบอบบาง แล้วสอดแขนใต้ร่างอุ้มเธอลอยขึ้นเดินดุ่มๆ ขึ้นชั้นสองโดยไม่ฟังเสียงท้วงติง 

“พี่เมฆ! ปล่อยมายด์ค่ะ มายด์จะกลับบ้าน มายด์ไม่เป็นอะไร ปล่อยมายด์ค่ะ” 

“ปล่อยได้ยังไง เห็นอยู่ว่ามายด์ปวดหัว ยังจะดื้ออีก ถ้าเป็นเด็กเหมือนเมื่อก่อนแล้วดื้อแบบนี้พี่ตีก้นแน่ๆ” คำพูดของเขาทำให้ร่างเล็กเงียบกริบ มายด์มองใบหน้าหล่อคมคายระยะประชิดด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงตาสองคู่ประสาน พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีเลือดทันที มายด์เบี่ยงสายตาไปทางอื่น และเขาก็อุ้มเธอกลับเข้ามาในห้องนอน เดินไปหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ 

“ใส่เสื้อผ้าของพี่กลับไปก่อน ขืนมายด์กลับบ้านไปในสภาพแบบนี้ คุณน้ามุกคงถามไม่หยุดแน่ๆ” เมฆปล่อยร่างอรชรเป็นอิสระ  

มายด์ได้แต่ยืนนิ่งเหม่อลอยงุนงงกับสถานะการณ์ถูกยัดเยียดแบบเอาอกเอาใจ ไม่นานเมฆก็เดินมาหยุดที่เธออีกครั้งพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโต กับผ้าขนหนูกลิ่นหอมสะอาด มายด์รับไว้ด้วยท่าทางเสมือนหุ่นยนต์ 

“พี่รอข้างล่าง” เขายื่นมือดันแผ่นหลังบอบบางจนเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างปฏิเสธไม่ได้ แล้วเมฆก็เดินออกจากห้องพร้อมรอยยิ้ม แฝงความเจ้าเล่ห์เพทุบาย 

สามสิบนาทีผ่านไป มายด์เดินลงมาชั้นล่างด้วยแววตาสดใส ใบหน้าสดชื่นไร้เครื่องสำอางค์ ยิ่งตอกย้ำความน่ารัก อีกทั้งรูปร่างยังอรชรน่าทะนุถนอม ผิวพรรณขาวอมชมพูกระจ่างใส จนคนมองไม่อาจปฏิเสธได้ เมฆเผลอมองไม่ละสายตาไปจากร่างอรชรได้สักวินาทีเดียว ขณะที่มายด์เดินมาหาและยืนใกล้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของมวลดอกไม้ทำให้ร่างสูงอยากกดปลายจมูกไว้บนเรือนกายบอบบางทุกสัดส่วน 

“พี่เมฆ! พี่เมฆ! พี่เมฆคะ!” มายด์เรียกชื่อเขาซ้ำๆ 

“อะอืม..” เขาเบี่ยงหน้ามองไปทางอื่น แล้วสูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ 

“มีอะไรติดที่หน้ามาย์เหรอคะ หรือว่า ตัวมายด์ยังเหม็นกลิ่นเหล้าอยู่” 

“ไม่มี รีบมากินข้าวเถอะ พี่จะขับไปส่งที่บ้าน ป่านนี้คุณน้าคงเป็นห่วงมายด์แย่แล้ว” 

“ค่ะ” 

คนตัวเล็กกวาดสายตาไปบนโต๊ะที่มีข้าวต้มหมูร้อนๆ ของโปรด กับยอดคะน้าผัดใส่น้ำมันหอย และอีกสองเมนูตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา แถมยังแปลกใจที่เขารู้ว่าเธอชอบกินทั้งๆ ที่ก่อนหน้าตอนอยู่ใต้ชายคาเดียวกันไม่เคยร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วยกันสักครั้ง เมฆกินข้าวคนเดียวในครัวเสมอหลังจากสูญเสียแม่ของเขาไป 

“พี่เมฆทำเองเหรอคะ” 

“อืม อร่อยสู้ฝีมือพี่แอ๋วได้หรือเปล่าไม่รู้นะ ลองดู” เขาขยับเก้าอี้ให้เธอนั่ง แล้วรีบคว้าช้อนตักผัดผักคะน้ายื่นจ่อปากให้เธอชิม 

“ขอบคุณค่ะ” มายด์อ้าปากแล้วงับผัดผักชิมอาหารที่เขาทำ ในขณะเดียวกัน คนตัวสูงก็แสดงท่าทีลุ้นตัวโก่ง 

“เป็นไง” 

“อร่อยค่ะ” 

“พี่ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ งั้นมายด์ต้องกินเยอะๆ พี่ว่ามายด์ผอมไปหน่อย ต้องเพิ่มน้ำหนักอีกสักนิด” เมฆยิ้ม แล้วจัดแจงตักอาหารตรงหน้าทุกอย่างให้เธอ อีกทั้งยังคอยแทคแคร์ดูแล จนได้เวลาที่เขาต้องขับรถพาเธอไปส่งที่บ้าน 

ตลอดเส้นทาง มายด์นั่งเงียบกริบ และทอดสายตามองด้านข้าง ไม่มีการพูดคุยอย่างสนิทสนมเหมือนตอนอยู่ในบ้าน เมฆมีสีหน้าเคร่งขรึมจนกระทั่งถึงรั้วบ้านของมายด์ เขาจอดรถชิดขอบทางแล้วหันหน้ามาที่เธอ แล้วยื่นมือเกาะกุมมือเล็กนุ่มไว้ 

“เมื่อคืนมายด์สนุกมั้ย” 

“ไม่ค่ะ มายด์ไม่ชอบสถานที่แบบนั้น” 

“แล้วมายด์ชอบเที่ยวแบบไหน” 

“ชอบทะเลค่ะแต่มายด์ไม่ชอบลงทะเล พี่เมฆถามทำไมเหรอคะ” 

“งั้นครั้งหน้า พี่จะพามายด์ไปเที่ยวทะเล อืม เราสองคนไม่ได้ไปด้วยกันนานเท่าไหร่แล้วนะ อืม…ช่างเถอะ” แววตาคมเข้มประสานนัยน์ตากลมโดดำขลับอย่างมีความหมาย จนเธอเริ่มเขิน พวงแก้มแดงระเรื่อ มายด์พยามดึงมือออกจากมือใหญ่ แต่แล้วเมฆก็ยกมือเธอมาทาบที่ข้างแก้ม 

“พี่เมฆส่งมายด์ตรงนี้ก็พอค่ะ” คนตัวเล็กรีบดึงมือออกจากข้างแก้มสากระคาย เธอเปิดประตูลงจากรถอย่างว่องไว แล้วเดินอย่างเร็วรี่เข้าไปในรั้วบ้าน จากนั้นเธอก็หันกลับมามองร่างสูงแล้วยิ้มให้เขาอีกครั้ง กระทั่งเมฆขับรถออกไปจนพ้นสายตา มายด์จึงรีบเดินเข้าบ้านพร้อมกล่องเสื้อผ้าสวยๆ เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่โดยไม่ทันได้สังเกตุมารดาที่นั่งรออยูบนโซฟาด้วยแววตาและสีหน้าวิตกกังวลตลอดทั้งคืน 

“หายไปไหนมาทั้งคืน” คุณมุกดาถามเสียงเข้ม นางลุกยืนแล้วเดินมาใกล้ สายตาคาดคั้นคำตอบ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว