ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ค่าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 225

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ค่าย
แบบอักษร

"โฮก..." อัศวินยกดาบขึ้นฟาดลงมา

"จางเซียน (x2)" ปัง...ดาบขนาดใหญ่ฟันลงจุดที่จางเซียนอยู่ จนแผ่นดินแตกสลาย น่าเสียดายที่เป้าหมายของมันหายไปแล้ว พริบตานั้นเอง ร่างของจางเซียนก็ปรากฏด้านหลังของมัน พร้อมบอลเพลิงสีดำขนาดเล็กที่เข้าปะทะที่หลังคอมัน

"วังวนเปลวเพลิง" บึม โฮกก! พลังอนุภาพมหาศาลมาก ทำให้เกาะของมันทั้งตัวแตกออกมา เผยให้เห็นยักษาตัวขนาดใหญ่ สวมชุดเกาะอีกชั้นนึง และเมื่อเกาะดังกล่าวแตก ทำให้น้ำหนักของมันลดลงตาม เฟี้ยวว...ดาบขนาดใหญ่พุ่งตัดแนวนอนเร็วมาก ฉัวะ ฉูดดด...ร่างของจางเซียนขาดเป็นสองท่อน

"กรี๊ดดด" หญิงสาวทั้งสองตกตะลึง

"ว๊าา นึกว่าตายแล้ว" ชายหนุ่มโผล่มาอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวทั้งสอง ขณะที่ร่างที่ขาดครึ่งนั้น สลายหายไปราวกับอากาศ

"น้องชาย...นั้นร่างแยกงั้นเหรอ" จางเซียนพยักหน้า

"วังวนเปลวเพลิง" ฟูม ลูกบอลเพลิงสีดำนิวปรากฏที่มือจางเซียนอีกครั้ง

"ถอยไปก่อนนะครับ มันอันตรา" จางเซียนกล่าว แม้ทั้งสองก็ลังเล แต่ก็ยอมถอยโดยดี

'จะเปิดไพ่ในมือเยอะไม่ได้ ราชินีพวกนี้ดูเหมือนจะสนใจเวทย์มนต์เป็นพิเศษ ดังนั้นจะใช้พลังอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้' เขาคิดไปคิดว่า ก็คลายวังวนเปลวเพลิงออก ก่อนจะเสริมแกร่งร่างกายอย่างช้า ๆ แม้ตัวตนด้านหน้านั้น แข็งแกร่ง แต่เมื่อเขาปลดปลึกพลังชั้นนอก มันก็ไม่ต่างอะไรจากมดมากนัก แต่นั้นก็แลกมาด้วยอายุขัย ราวกับถ้าอยากได้พลังเมื่อก่อนของตัวเองคืน ก็ต้องเอาอายุขัยของตัวเองมาแลก นับว่าสาหัสเอาการ

"โฮกก...." ตึง ๆ ๆ อีกฝ่ายพุ่งมาอย่างรวดเร็ว แกร็ก ๆ ๆ ๆ พริบตานั้นเอง ดาบของมันก็ปรากฏเกร็ดน้ำแข็ง พร้อมทั่วบริเวณมีอากาศหนาว ส่งผลให้เขาเคลื่อนไหวช้าลง

'เขตแดนงั้นหรอ? ' ชายหนุ่มคิด

"ไร้สาระ" เขากระทืบเท้าอย่างแรง ปัง...ครืน ๆ ๆ ๆ น้ำแข็งที่ปกคลุมทั่วบริเวณหายไปในพริบตา

'ต้องจัดการให้ไว แต่ไม่เปิดเผยให้มากแล้ว ดูท่าสองคนนั้นจะเก็บข้อมูลเราอยู่' ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปดัง ปัง ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทำให้มันตวัดดาบน้ำแข็งใส่เขาจากระยะไกล ทันใดนั้นเกร็ดน้ำแข็งนับร้อยก็พุ่งออกจากดาบมุ่งมาหาเขา ทำให้ชายหนุ่มหน้าเสียเล็กน้อย

'แปลกดีแฮะ' พรึบ ฉึก ๆ ๆ ๆ แหลมน้ำแข็งจำนวนมากแทงจุดที่จางเซียนอยู่ พลันอัศวินรู้ว่าเป้าหมายมันนั้นปรากฏอยู่ข้างหลังแล้ว ตอนนั้นก็สายเกินไป

"วังวนเปลวเพลิง" บึม โฮกกก เพลิงสีดำปกคลุมทั่วร่างของมัน และผลาดเผาทุกอย่างจนสิ้น ไม่นานร่างของมันก็ทรุดตัวลง แน่นอนว่าเพลิงนี้ไม่มีวันดับ เว้นแต่ผู้ใช้จะสั่ง ซึ่งแน่นอนว่า เขาคงไม่อยากให้สองสาวรู้ว่า มันเป็นเปลวเพลิงที่จะเผาจนสิ่ง ๆ นั้นไม่เหลืออะไร ดังนั้นเขาจึงใช้จิตสั่งมันให้ดับไปเอง เหลือเพียงยักษาที่มีรอยแผลเต็มตัว แม้ไม่ตาย แต่ก็สาหัสจนลุกไม่ได้

"ว้าว น้องชาย น้องเก่งมาก" ไทหลิงเดินเข้ามาชม เพราะเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะสนมนั้นจ้องตาเป็นมันราวกับเจอขุมทรัพย์บาอย่าง จนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเสียวไส้ขึ้นมา

"หื้ม..." ทันใดนั้นเอง หญิงสาวทั้งสองก็มองหน้ากัน

"น้องชาย ดูเหมือนพี่สาวต้องไปแล้ว น่าเสียดายที่เราไม่ได้เอากัน" ไทหลิงกล่าว ก่อนจะหายไป

"อาจารย์ก็ต้องไปเหมือนกัน เอาละ...เธอไปยังค่ายทหารของตระกูลไทเถอะ ดูเหมือนฉันต้องไปแล้วเหมือนกัน" พรึบ สนมกล่าวจบก็หายไป ชายหนุ่มสงสัย แต่เขาก็ไม่รอช้าเปิดวงแหวนเวทย์ขึ้นมา ทำให้เห็นภาพที่ทั้งสองกำลังมุ่งหน้าไปที่แห่งเดียวกัน ก่อนที่วงแหวนนั้นจะแตกสลาย โดยเบื้องหน้าพวกหล่อนนั้น มีการฉีกขาดมิติเกิดขึ้น

"ดูเหมือนพวกหล่อนจะห่วงเราสินะ ถึงให้ไปค่ายไทหลิง แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ยอมจนจะฆ่ากันก็ตาม" ชายหนุ่มเข้าใจเลยว่า ด้วยความร่านของเขา ที่ในโลกนี้ มองว่าหญิงเป็นชาย ชายเป็นหญิง มันจึงไม่แปลก และบวกกับที่เขามีพลังเวทย์ที่พวกหล่อนไม่เข้าใจ ก็เหมือนกับดึงดูดตัวเมีย (ตามค่านิยมโลกนี้อะนะ) ให้เข้ามา

"ต้องรีบไปค่ายแล้ว" ชายหนุ่มมองร่างอัศวินพักนึง

"กลืนกิน" ฟูม พริบตานั้นเองก็ปรากฏแหล่งน้ำใต้ร่างอัศวินขนาดยักษ์ตนนั้น

กร็อบบ...อึก!! อยู่ ๆ ก็มีปากสีดำม่วงบางอย่างขนาดใหญ่กลืนร่างดังกล่าวไปทั้งร่าง

"อ่าห์ ดูเหมือนจะเพิ่มอายุขัยมาได้พอสมควรเลย ว้าว โลกนี้เหมือนขุมทรัพย์เลยแฮะ" ชายหนุ่มแสระยิ้ม เขาไม่รอช้าใช้กำลังกายพุ่งออกไปยังค่ายทันที

 

ขณะเดียวกันที่ค่ายไทหลินั้น

ได้ปรากฏคนบาดเจ็บมากมายจนพิษภัยอะไรสักอย่าง หลังจากที่จางเซียนเดินทางมาตลอดหลายวัน เขาก็มาถึง พลันคนพวกนี้เห็น แน่นอนว่าต้องขัดขวางเขาไว้ ทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เพราะดูเหมือนทั้งอาจารย์สนม และไทหลิงก็ไม่ได้ประสานงานอะไรเลย

"ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม เด็กอย่างเธอไม่ควรมาอยู่ที่นี้" พลันยามสาวกล่าวมองจางเซียน ที่หล่อราวกับเทพบุตร หล่อนก็กล่าวอย่างอ่อนโยน ซึ่งแน่นอนว่าจางเซียนเดาได้ง่าย ๆ เลยว่า หากเป็นโลกเก่าเขา อีกฝ่ายต้องเป็นผู้ชายมองฝ่ายหญิง และตกหลุมรักอย่างง่ายดายแน่นอน น่ายินดีที่โลกนี้กลับเป็นฝ่ายหญิงตกหลุมรักเขาแทน

"นี่...ไม่ได้หรอครับพี่สาว พี่ลองประสานงานกับคนในค่ายดูได้ไหมครับ เผื่ออาจารย์ และคนของผมบอกไว้อยู่แล้ว"

อีกฝ่ายถอนหายใจ

"ถ้าเป็นงั้นจริง เราก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดีนะ" ชายหนุ่มสงสัย ชี้ไปยังคนที่บาดเจ็บ

"หรือว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บพวกนั้นครับ" ยามสาวพยักหน้า อธิบาย

"พื้นที่ค่ายของเรา อยู่ติดกับโบราณสถานขึ้นชื่อของโลก ที่กลายเป็นแหล่งรกร้าง หลังจากเกิดการฉีกขาดของมิติ ดังนั้นทางค่ายจำเป็นต้องเข้มงวดอยู่เสมอ จนกระทั้งเมื่อวาน มีกองกำลังทีมหนึ่งติดอยู่ในโบราณสถานนั้นกว่า 3 วันยังไม่มีการติดต่อกลับมา และคนที่พยายามตามไป กลับถูกฆ่าไปจำนวนมาก จากสิ่งมีชีวิตอะไรสักอย่าง ที่รอดกลับมาได้ก็ลืมรูปร่างมัน และบาดเจ็บแบบนี้ไปหมดแล้ว"

จางเซียนมองพลางขมวดคิ้ว

'โลกนี้ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ'

 

ไรท์

เขียนเสร็จแล้วววว วะฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ วันนี้ไม่มีอะไรมาก มาซะ กำลังใจ (ไม่รำคาญบ้างรึไงฟะ ขออยู่ได้)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว