email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝันหวาน - 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 642

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝันหวาน - 04
แบบอักษร

ฝันหวาน – 04 

           การรอคอยดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์ คนที่ออกจากที่นี่ไปตั้งแต่ช่วงบ่ายไม่ได้กลับมา อาหารที่ผมเตรียมไว้ถูกวางไว้ที่เดิมแม้ผมจะออกไปข้างนอกก็ตาม โดยหวังว่าถ้าเขากลับมาอย่างน้อยเขาก็รับรู้ว่าผมได้เตรียมมันเพื่อเขา ไม่รู้ว่าผมจะได้เจอเขาอีกวันไหน หรือบางทีมันอาจจะจบเพียงเท่านี้อย่างที่ผมกลัวมาตลอด

           ไม่ ยังไม่จบหรอกน่า...

           ผมโบกวินมอเตอร์ไซค์เพื่อเดินทางไปที่ร้านชาบูที่ปรางนัดไว้ มันไม่ได้ไกลจากมหาวิทยาลัย รวมถึงห้องของเฮียไนน์ด้วย เมื่อมาถึงก็พบว่าคนที่นัดไว้วันนี้อยู่กันครบแล้ว

           “ไง กว่าจะมาได้นะมึง เขากินจนจะอิ่มละ” คำทักทายแรกจากปรางทำให้ผมส่งยิ้มหวานให้ ซึ่งมันเป็นแบบนั้นจริงๆ กว่าผมจะตัดสินใจทิ้งมื้ออาหารที่เตรียมไว้และออกมาที่นี่ก็นานพอสมควร

           “ภารกิจเยอะ โทษที”

           “เหอะๆ”

           ปรางที่มองมาอย่างรู้ทันทำให้ผมยู่ปาก อีกคนเลยหลุดหัวเราะ ก่อนที่ผมจะหันไปทางเจ้ามือที่ไม่ว่าจะกี่ครั้งเจ้าตัวก็ไม่เคยลืมผม

           “ขอบใจมึงด้วยภูมิ เลี้ยงหมูกระทะชาบูพวกกูทุกอาทิตย์เลยนะ”

           “ก็กูไม่ชอบกินข้าวคนเดียว ชวนพวกมึงก็ถูกแล้วไหม”

           “เออ ถูกและดีด้วย”

           ผมหัวเราะกับเหตุผลเดิมๆ ของมันที่คอยบอกเสมอ ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันจะใจปล้ำเลี้ยงผมกับไอ้ปรางทุกอาทิตย์เพื่ออะไร แม้จำนวนเงินมันจะไม่ได้มายมาก แต่รวมๆ เกือบพันบาทก็ถือว่าแพงแล้วสำหรับผม

           เงินไม่ได้หาง่ายๆ นี่หว่า

           แต่ถ้ามันไม่เดือดร้อนผมก็ไม่เดือดร้อนนั่นแหละ

           “ผอมลงป่ะวะ ทำงานหน้าดำคร่ำเครียดหมดละ กินเยอะๆ เลยมึง” เจ้ามือมื้อนี้ที่ดูจะเห็นใจผมเป็นพิเศษก็คีบหมูสไลด์ที่สุกแล้วมาให้ ส่วนผมก็รับมาแบบไม่เล่นตัวเท่าไหร่นัก

           ของอร่อยใครจะเกี่ยงกันล่ะ

           มื้ออาหารมื้อใหญ่อีกมื้อของผมดำเนินไปสักพัก ทุกอย่างไม่ได้น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ถ้าไม่รวมเรื่องกิน เมื่อท้องอิ่มพวกเราก็พากันออกมาจากร้าน เจ้ามือจัดการจ่ายค่าอาหารแล้วตามออกมาติดๆ และก็ใกล้จะถึงเวลาที่พวกเราต้องแยกกัน

           “จะกลับเลยหรือเปล่า” ภูมิเอ่ยถามทำให้ผมกับปรางมองหน้ากัน

           “กลับเลย ก็ไม่มีที่ไหนให้ไปต่อแล้วไม่ใช่เหรอ”

           “ถ้าอยากต่อก็มี” ภูมิที่เล่นหูเล่นตาตอบผมทำให้ผมยู่หน้า ก่อนจะส่ายหัว “โถ่...”

            “กลับละนะ ขอบคุณที่เลี้ยง”  ผมที่ตัดสินใจได้แล้วก็บอกกับทั้งคู่ ปรางพยักหน้าส่วนภูมิก็ทำหน้าเสียดายเต็มขั้น

           “ให้ไปส่งเปล่า”

           “ไม่เป็นไร ไว้เจอกันนะ”

           ผมโบกมือลาทั้งคู่ก่อนจะเดินแยกออกมา ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว อาหารมื้อดึกทำเอาผมหนักท้องพอสมควร และตอนนี้ผมก็กำลังลังเลว่าจะกลับไปที่บ้านหรือกลับไปที่ห้องเฮียไนน์ดี

           เฮ้อ คิดหนักจัง

           ลังเลได้ไม่ทันไรผมก็โบกวินมอเตอร์ไซค์หลังจากตัดสินใจได้ว่าจะกลับที่ๆ เพิ่งออกมา ต่อให้คุณเจ้าของห้องเขาอาจจะไม่ชอบใจที่เจอผม แต่ถ้าเขายังไม่เอ่ยปากไล่ผมก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

           แต่ก็กลัวอยู่นะ การโดนไล่เนี่ย...

           นั่งรถได้ไม่นานก็มาถึง ผมจ่ายค่าโดยสารและเดินขึ้นไปด้านบน เมื่อถึงห้องก็ต้องขจัดความตื่นเต้นออกไป บางทีเฮียไนน์อาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่ก็ได้

           ผมถอนหายใจก่อนจะเปิดประตู และมันก็เป็นไปตามคาดเมื่อตอนนี้ภายในห้องยังมืดสนิท แน่นอนว่าเจ้าของห้องที่แท้จริงนั้นยังไม่กลับมา แม้จะโล่งใจแต่ผมก็แอบเสียใจนิดหน่อย เพราะคิดว่าการได้เจอเขามันเป็นอะไรที่ดีกว่า

           ไฟในห้องสว่าง ผมมองกับข้าวที่เตรียมไว้ มันยังคงวางอยู่ที่เดิม และเมื่อคิดว่ายังไงคืนนี้ก็คงไม่มีใครทาน ผมจึงเก็บมันโดยตั้งใจว่าไว้อุ่นเป็นมื้อเช้าแทน

           ไว้คราวหน้าก็ได้...

           ผมเดินคอตกเข้าห้องนอน ภารกิจต่อไปคือการอาบน้ำและเข้านอน พรุ่งนี้ผมมีเรียนตอนเช้า และวันนี้เฮียไนน์ก็ไม่อยู่ด้วย มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรให้ผมนอนดึกกว่านี้ และผมก็หวังว่าตัวเองจะหลับได้ง่ายๆ ล่ะนะ

           ให้ตายสิ...

           พออยู่คนเดียวแล้วก็เหงาเหมือนกันแฮะ

           โอ๊ย ไอ้จิณณ์ อยู่คนเดียวมาตั้งนาน อยู่ๆ มาเหงาเพราะเจอเฮียไนน์แค่ไม่กี่วันได้ยังไงกันล่ะ!

           ผมสะบัดหัวไล่สิ่งที่คิด ก่อนจะรีบจัดการตัวเอง เมื่อสวมใส่ชุดพร้อมนอนเสร็จก็พาตัวเองมากระโดดลงเตียงนุ่ม แม้วันนี้จะมีเรื่องให้เซ็งยังไง แต่พอเจอที่นอนอุ่นๆ สบายๆ แล้วก็ทำให้ผมสามารถลืมทุกอย่างไปได้เลย

           ถ้าเฮียไม่อยู่ งั้นผมก็ขอมีความสุขกับที่นอนแทนแล้วกัน

           ผมคว้าหมอนข้างมากอดอย่างมีความสุข การนอนสงบๆ แบบไร้เสียงกวนใจนี่มันดีจริงๆ

           แกร่ก...

           มีความสุขกับที่นอนนุ่มๆ ได้ไม่ทันไรผมก็ต้องชะโงกหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู แสงไฟในห้องที่ดับสนิทไปแล้วทำให้ผมต้องหรี่ตามอง และมันก็ทำให้เห็นร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู ทำให้ผมต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที

           “ฮะ...เฮียไนน์...”

           ผมตาสว่างทันทีหลังจากเห็นว่าทูนหัวของผมตอนนี้ได้เข้ามาบุกห้องชั่วคราวผมเรียบร้อย ร่างสูงเดินไปเปิดไฟทำให้ทั้งห้องสว่าง และมันก็ทำให้ผมรู้สึกเขินๆ ขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกคนตอนนี้หน้าแดงก่ำ แผงอกขาวสะท้อนไฟที่วับๆ แวมๆ นั่นยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่

           ให้ตายเถอะ!

           ร่างกายที่ตอนแรกพร้อมนอนตอนนี้ร้อนผ่าว ผมปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอัตโนมัติ โดยที่สายตาก็จับจ้องไปที่ผู้ชายตัวโตตรงหน้า โดยตอนนี้เขากำลังเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

           มาเลย มาสิ...

           เฮียไนน์ขึ้นมาบนเตียงแล้ว ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าเขาใกล้ๆ ทั้งกลิ่นเหล้าที่ปะปนกับกลิ่นหอมจากตัวเขายิ่งทำให้ผมรุ่มร้อน ก่อนที่ผมจะเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับใบหน้าของเขาจนเจ้าตัวชะงักนิ่ง

           “ดื่มมาเหรอครับ”

           “...”

           “ดูเฮียไม่ค่อยมีสติ...”

           ผมแสร้งหรี่ตามองหน้าเขา ซึ่งคนตรงหน้าก็ขมวดคิ้วโดยที่ไม่มีท่าทีว่าจะตอบคำถามผมสักนิด และไม่ต้องรอให้บทสนทนาเกิดขึ้นใหม่ เฮียไนน์จู่โจมเข้ามาหาผมทันที เสื้อตัวบางถูกกระชากออกจากตัว แน่นอนว่าผมก็ไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว เมื่อตัวเองดึงเสื้อของเขาจนกระดุมหายไปทั้งแทบ

           อุ้ย...ขอโทษครับ รีบไปหน่อย...

           ร่างเปลือยเปล่าของคนตรงหน้าทำผมตาพร่ามัว ความขาวเนียนของเขาทำเอาผมกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่ร่างหนักๆ จะโถมตัวเข้าหาผม เฮียไนน์จับใบหน้าผมเงยขึ้น พร้อมกับปากอุ่นร้อนที่แนบเข้ามาทันที ขาของผมทั้งสองข้างก็กอดเกี่ยวเอวคนตรงหน้าไว้ราวกับกลัวเขาหายไปไหน

           ให้ตายเถอะ เขาดุ!

           เอวผมถูกรั้งดึงโดยคนตรงหน้า ทำให้ตอนนี้ร่างกายเราแนบสนิทกัน ริมฝีปากร้อนยังคงรุกล้ำริมฝีปากผมไม่ห่าง ทั้งรสจูบ ทั้งความนิ่มลื่นอุ่นร้อนมันดีทั้งหมด

           ผมยกแขนขึ้นคล้องคอคนตรงหน้า หากเขาจะถอยหนีมันก็คงก็ยากแล้วในตอนนี้ เพราะทั้งแขนทั้งขาผมล็อกเกี่ยวร่างกายเขาไว้ไม่ปล่อย ยังไงซะคืนนี้ทูนหัวของผมก็ต้องอยู่กับผมไปทั้งคืน ไม่ว่าใครก็ห้ามมาแย่งไปทั้งนั้น

           ไม่ให้ไปไหนหรอก...

           การกระทำเร่าร้อนระหว่างเราเกิดขึ้นสักพักใหญ่ๆ ก่อนที่เขาจะดันผมออกห่าง และมันก็ทำให้ผมเสียดายไม่น้อย เพราะเมื่อสักครู่มันถูกใจผมสุดๆ เรามองหน้ากันโดยที่หอบหายใจไปด้วย ใบหน้าแดงก่ำของเขามันยังคงทำให้ผม ‘รู้สึก’ จนต้องกัดปากแสดงความเรียกร้องว่าต้องการอีก

           “มึงว่าใครไม่มีสติ”

           คำถามที่เกิดขึ้นหลังจากเราจูบกันอย่างดูดดื่มไปแล้วทำให้ผมหลุดขำออกมา และมันก็ทำให้เฮียไนน์ขมวดคิ้วแน่นอีกหน ดูเหมือนสติเขาน่าจะเริ่มกลับมาแล้วจริงๆ

           “ว่าเฮียแหละครับ”

           “กล้า”

           “ถ้าเฮียไม่ตีก็กล้านะ” ผมยิ้มก่อนจะขยับตัวนั่งดีๆ โดยที่แขนก็ยังคล้องคอเขาไม่ปล่อย ใบหน้าดุยังคงจับจ้องผมไม่เลิก และแม้สายตาเจ้าตัวจะน่ากลัวแค่ไหน แต่ผมก็รู้ความจริงว่าเขาไม่ดุหรอก

           ออกจะใจดี...

           “งั้นกูจะตีมึง”

           ละมั้งนะ

           “โหย อย่าทำผมเลยนะครับ” ผมว่าอ้อนๆ ทั้งทางสายตาและน้ำเสียง แน่นอนว่ามันใช้กับคนตรงหน้าไม่ได้ผล เพราะไม่ว่าผมจะทำอะไร เขาก็จะมีเพียงสีหน้านิ่งๆ กลับมาเท่านั้น “ว่าแต่เฮียจะต่อไหมครับ”

           ผมว่าเขินๆ โดยที่ไม่เก็บอาการ ‘อยาก’ ของตัวเองไว้สักนิด

           ทำไงได้ ก็คนตรงหน้าน่ากินนี่หว่า...

           “ไม่...”

           คนที่ตอบสวนทางกับการกระทำทำให้ผมยิ้มกริ่มเมื่อเขาดึงร่างผมให้ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือทั้งสองข้างเอื้อมมาจับที่บั้นท้ายของผมพร้อมกับบีบเค้นมัน ผมที่โดนกระทำทางร่างกายก็ไม่คิดขัดขืน ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ แม้จะแอบเจ็บนิดๆ จากแรงเค้น แต่มันกลับทำให้ผมชอบใจอย่างบอกไม่ถูก

           ต้องแบบนี้สิ...

           ผมที่มีความสุขกับเวลานี้สุดๆ ก็ก้มเข้าไปหวังสูดกลิ่นจากร่างกายคนตรงหน้าบ้าง กลิ่นหอมๆ ของเฮียไนน์ยังไม่จางไปไหน และมันก็เป็นอะไรที่ผมชอบ

           ร่างของผมขยับตามแรงคนตรงหน้า เมื่ออยู่ๆ เขาก็อุ้มผมลงจากเตียง ผมไม่ได้ทักท้วงแม้จะเกิดความสงสัย และไม่ต้องเอ่ยปากถามเขาก็เฉลยสิ่งที่ผมข้องใจออกมา

           “อาบน้ำเป็นเพื่อนหน่อย”

           “เป็นอย่างอื่นก็ยินดีนะครับ”

           “หึ...”

           รอยยิ้มของเขาที่กระตุกใจผมไปด้วยทำเอาตัวเองแทบยกมือขึ้นกุมอก โดยตอนนี้เฮียไนน์ได้อุ้มผมมาปล่อยในห้องน้ำแล้ว และเมื่อเรามีเป้าหมาย ทั้งผมและเขาก็ไม่รอช้า จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เหลือของตัวเองทั้งหมด โดยคุณเจ้าของห้องก็จัดการเปิดน้ำอุ่นลงอ่างทันที

           อ่า...น่าตื่นเต้นชะมัด

           ไอร้อนคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง แต่คงไม่เท่าผู้ชายตัวโตที่ฮอตไม่ต่างจากบรรยากาศภายในห้องน้ำ กล้ามเนื้อสวยดึงดูดให้ผมอยากจะเข้าไปกัดมันสักที แต่ติดตรงที่ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะโดนเขาตีเข้าจริงๆ

           ให้ตายเถอะ มันน่านัก...

           ผมมองเฮียไนน์ที่ก้าวขาลงไปในอ่าง เขาดูผ่อนคลายเมื่อทิ้งตัวลงนั่ง ส่วนผมยังยืนเหนียมอายอยู่ที่เดิม แต่เมื่ออีกคนมองมาผมก็รีบเดินเข้าไปหาเขาทันที

           น้ำอุ่นร้อนสัมผัสร่างกาย ส่วนตัวผมไม่ค่อยชินกับอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่เมื่อแช่ลงไปทั้งตัวก็อดยอมรับไม่ได้ว่ามันสบายจริงๆ นั่นล่ะ

           “ว้าว...”

           ผมที่ดูตื่นตาตื่นใจกับอ่างกุหลาบและน้ำอุ่นๆ ก็ลืมเฮียไนน์ไปชั่วขณะ เมื่อนึกได้ผมก็มองไปที่คนตรงหน้า โดยเขาก็มองมาที่ผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ จนผมต้องเก็บท่าทีตื่นเต้นไว้แล้วหันมาสนใจเขาอย่างที่ควรจะเป็น

           ว่าแต่จะไม่ต่อจริงเหรอ...

           “มองอะไร”

           “อ้าว ก็เฮียมองผม...” ผมขมวดคิ้วเมื่ออยู่ๆ ทูนหัวก็ถามขึ้นมา แน่นอนว่าผมก็ยังไม่เข้าใจเขาอยู่ดี “ไม่อนุญาตให้มองเหรอครับ”

           “...”

           เมื่อไม่ได้คำตอบผมก็พองแก้มเพื่อแสดงออกว่าไม่ชอบใจ ก่อนจะตีน้ำเล่นโดย ‘แสร้ง’ ทำว่าเลิกสนใจเขาแล้ว

           ส่วนเขาก็ดันเลิกสนใจผมจริงๆ นี่สิ

           เฮ้อ!

           ผมที่อยากจะถอนหายใจออกมาหลังจากที่คนที่ชวนผมมาอาบน้ำกลางดึกนั้นไร้ความรู้สึกไปแล้ว ตอนนี้เจ้าตัวได้นั่งแช่น้ำด้วยท่าทีสบายใจโดยไม่สนใจผมสักนิด จนผมอยากจะเรียกร้องความสนใจจากเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

           อยากอ่า...

           ผมที่ก้มหน้ารับกรรมจากคนเข้ามาปลุกทุกอย่างในตัวผมแล้วเมินกันดื้อๆ ก็เซ็งสุดๆ และการเมินเขาก็เกิดขึ้นได้เพียงแป๊บเดียว เพราะตอนนี้ผมหันกลับมาสนใจเฮียไนน์อีกครั้ง

           ทำยังไงดี...

           ใช้เวลาในการครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่สักพักก็กัดปากตัวเองกับความคิดชั่วครู่ที่เข้ามา ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้อย่างที่ใจอยากไหม แต่มันก็ดูน่าลองกว่าการอยู่เฉยๆ แบบนี้

           เอาล่ะไอ้จิณณ์ คืนนี้ต้องได้!!

           ให้กำลังใจตัวเองเรียบร้อยแล้วผมก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้อีกคน ซึ่งเฮียไนน์ก็ยังไม่สนใจผมเหมือนเดิม เขาหลับตาด้วยท่าทีสบายๆ และความจริงผมอยากจะเอาไปโทรศัพท์มาเก็บภาพเขาตอนนี้ไว้มากๆ เพียงแต่ก็อยากสนองความต้องการตัวเองก่อน

           ผมเข้ามาใกล้เฮียไนน์ขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดคนตรงหน้าก็ลืมตาขึ้นมา โดยเขามองมาที่ผม และมันก็ทำให้ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสบตากับเขา แต่จะถอยตอนนี้ไม่ได้แล้ว

           ถอยไม่ได้แล้วไอ้จิณณ์!

           ผมที่ทำใจสู้เสือก็พยายามควบคุมสติตัวเองสุดๆ ยิ่งโดนดวงตาคู่สวยมองมามันก็ทำให้ผมแทบล้มลง และตอนนี้ผมก็อยู่ใกล้กับเฮียไนน์มาก โชคดีที่เขาไม่ได้ผลักผมออกหรือถอยหนี มันเลยทำให้ผมสามารถทำตามใจอยากได้

           ปลายนิ้วสัมผัสกับส่วนกลางลำตัวของคนตรงหน้า มันสั่นไหวเบาๆ จนผมเองก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าความร้อนที่รู้สึกตอนนี้เป็นเพราะน้ำอุ่นหรือความเป็นเขากันแน่ เฮียไนน์ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเหมือนอย่างเคย และเมื่อผมจับมันเข้าเต็มๆ ก็ทำให้ผมรู้ว่าเขาเองก็ ‘มีอารมณ์’ ไม่ต่างกัน

           “เล่นตัวเหรอครับ...โอ๊ย!” ผมร้องหลังจากที่โดนคนใจร้ายดีดเข้าที่หน้าผากไปหนึ่งที จนตัวเองต้องถอยออกจากเข้าแล้วคว่ำปากมองอีกคนอย่างไม่ชอบใจ “เฮียอ่า...”

           “จะทำก็ทำ ลีลา”

           เฮียไนน์ส่ายหัวเบาๆ แม้ท่าทีเขาจะเหมือนรำคาญผมเต็มทีแต่คำพูดเชิญชวนนั้นก็ทำให้ผมมองข้ามมันไปแล้วยิ้มกว้างทันที ก่อนจะเข้าไปหาเขาอีกครั้งโดยที่คราวนี้ผมขึ้นคร่อมแล้วยกแขนขึ้นคล้องคอ

           “งั้นจะทำแล้วนะครับ” อีกคนไม่ได้ตอบรับได้แต่มองมาเท่านั้น ก่อนที่ผมจะจับส่วนกลางลำตัวของเฮียไนน์อีกครั้ง ซึ่งมันยังแข็งตัวและอุ่นร้อนเหมือนเดิม เมื่อไร้ท่าทีขัดขืน ผมจึงไม่รีรอที่จะกดตัวเองลงไป “อะ...อืม...”

           ความคับแน่นทำให้ผมนิ่วหน้า ดูเหมือนผมจะคิดตื้นเกินไปเมื่อมันไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิดที่จะให้ผมเป็นฝ่ายรุกเขาแบบนี้ แต่ก็ถอยไม่ได้แล้ว สิ่งที่ผมทำตอนนี้คือพยายามกลืนกินเขาทั้งหมด

           ให้ตาย...แน่นชะมัด...

           การขยับตัวเชื่องช้าดูจะไม่ถูกใจคนตรงหน้าเท่าไหร่เมื่อเฮียไนน์เริ่มขมวดคิ้วหลังจากที่ผมยังไม่สามารถใส่ของเขาเข้ามาทั้งหมด ก่อนที่มือแกร่งจะจับเข้าที่เอวของผม และจับผมกดลงจนตัวเองนิ่วหน้าตาเหลือกลานด้วยความเจ็บจุก

           “อ๊า!!”

           “ตั้งใจหน่อย”

           “ฮะ...เฮียไนน์...อื้อ!” ผมครางเสียงหลงเมื่อคนตรงหน้าเริ่มเป็นฝ่ายขับเคลื่อนผมเอง ผมจิกไหล่เขาแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดและเสียวซ่าน ก่อนที่ลำคอจะโดนขบกัด และมันก็ทำให้ผมรู้สึกพอใจเมื่อสามารถปลุกความเป็นเสือในตัวเขาได้ “สะ...สุดยอดครับ”

           “หึ...”

           “ผมชอบ...”

           ผมยิ้มออกมาหลังจากที่โดนกระทำ ‘รุนแรง’ ขึ้น ร่างกายตอบสนองอย่างดีเยี่ยม หลังจากที่โดนเฮียไนน์ช่วยขับเคลื่อนได้เพียงครู่เดียวร่างกายของผมก็ขยับไปเองอัตโนมัติ ผมสามารถกลืนกินเขาได้ทั้งหมดหลายต่อหลายครั้ง จนผมก็รู้สึกว่าตัวเองก็เก่งเหมือนกัน

           ดี...ดีชะมัด...

           ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องมาที่ผมทุกครั้งที่ขยับร่างกาย ผมเอื้อมมือไปจับใบหน้าเขาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ถอยหลบ สิ่งต่อไปที่ผมคิดจะทำคือการจูบเขา

           ได้ไหมนะ

           ผมขยับเอวและก็มุ่งเป้าหมายไปที่ริมฝีปากสวยไปด้วย ยิ่งมองมันยิ่งทำให้ผมอยากจะกัดปากตรงหน้าแรงๆ แต่ความคิดนั้นก็ต้องหยุดไปก่อนเมื่อเฮียไนน์นั้นก้มเข้ามาซุกที่หน้าอกของผม มือข้างหนึ่งเขาบีบคลึงเนื้อหน้าอกที่มีอยู่น้อยนิด ส่วนอีกข้างก็ประคองเอวของให้ขยับตามใจเขาต้องการ

           “เฮียไนน์...อืม...”

           ผมมองกลุ่มเส้นผมดำที่อยู่ตรงหน้าอย่างรักใคร่ ก่อนจะก้มลงไปหอมมันหนึ่งที แม้จะไม่ได้ตามที่ใจอยาก แต่ได้เท่านี้ก็ดีมากๆ แล้ว

           “อย่าหยุด” ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมามองค้อนผม เมื่อผมกำลังแสดงความรักกับหัวของเขาอย่างลุ่มหลง และมันก็ทำให้ผมหลุดขำออกมาทันที “หัวเราะอะไร”

           “น่ารัก”

           ดูเหมือนคำชมของผมจะไม่เข้าหูอีกคนเท่าไหร่ เมื่อตอนนี้เฮียไนน์ได้จัดการบีบเค้นก้นผมแรงๆ จนตัวเองแอบนิ่วหน้า สุดท้ายเลยยอมขยับตามอีกคนต้องการ แรงรักอีกระรอกเริ่มขึ้น ก่อนที่ผมจะต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ คนเอาใจยากก็ลุกขึ้นโดยที่มีร่างผมติดสอยไปด้วย

           เอะ...

           ร่างกายของเรายังเชื่อมต่อกัน เฮียไนน์เดินออกจากอ่างน้ำและตรงไปที่เคาน์เตอร์อ่างล้างมือ เขาวางร่างของผมลงก่อนจะจับให้ผมหันเข้าหากระจกกว้าง และมันก็ทำให้ผมเลือดสูบฉีดอย่างดีกับความน่าอายครั้งนี้

           ให้ตายเถอะ!

           ริมฝีปากผมโดนบดขยี้ด้วยนิ้วของคนด้านหลัง เฮียไนน์มองมาที่ผมผ่านกระจก ส่วนผมก็ได้แค่ทำใจสู้มองกลับไป ก่อนจะต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเขาตบเข้าที่ก้นผมแรงๆ

           “อ๊า!!”

           “ชอบแบบไหน”

           “คะ...ครับ?”

           “แบบนี้ หรือจะหันมาหากู” คำถามที่เกิดขึ้นของเขาทำให้ผมเม้มปากแน่น จะบอกว่าอยากได้ทุกอย่างก็คงไม่ได้...

           “ทั้งหมดเลย”

           ได้แหละ แหะ...

           ผมที่ตอบไปตามต้องการแล้วก็อยากจะหนีหายไปจากตรงนี้หลังจากเห็นว่าเฮียไนน์นิ่งไปชั่วขณะกับคำตอบเก่งกล้าของผม ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเผยรอยยิ้มออกมา

           “มึงนี่เก่งให้เหมือนปากนะ”

           “แน่นอนครับ อ๊าาา~!”

           รับปากดิบดีไม่ทันไรก็ต้องร้องเสียงหลง เมื่อผู้ชาย ‘ใจดี’ ที่จัดให้ผมตามคำขอ ของอุ่นร้อนแทรกเข้ามาในร่างกายผมอีกครั้ง และไม่รู้ทำไมมันถึงได้เด็ดถึงใจกว่าตอนอยู่ในอ่างเสียอีก

           ไม่สิ ถ้าเป็นเฮียไนน์ผมชอบหมดเลย มันดีทั้งหมดเลย!

           ผมเกาะขอบอ่างแอ่นบั้นท้ายให้เขา ใบหน้านิ่งที่มองผมผ่านกระจกเงายังทำให้ผมอายไม่หาย ยิ่งเห็นว่าเขาไม่ละสายตาไปไหนยิ่งทำให้ผมทำตัวไม่ถูก

           แรงรักระรอกใหม่เกิดขึ้นได้ไม่ทันไร ร่างกายผมก็ถูกจับพลิกเปลี่ยนเป็นหันเข้าหาอีกคน เฮียไนน์อุ้มผมขึ้นนั่งด้านบน และในที่สุดความต้องการของผมก็ถูกตอบสนองเมื่อเฮียไนน์ขยับเข้ามาจูบผมพร้อมกับของอุ่นร้อนที่เข้ามาเติมเต็มอีกครั้ง

           ให้ตายเถอะ ให้ตาย...

           ผมที่รู้สึกดีจนอยากจะร้องออกมาให้สุดเสียง แต่ติดตรงที่ริมฝีปากไม่ได้ว่างให้ทำแบบนั้น เมื่อจูบจนพอใจเฮียไนน์ก็ถอยออก เขาดันร่างผมให้หลังแนบติดกระจก ขาทั้งสองข้างถูกรั้งขึ้น ก่อนที่คนตรงหน้าจะเร่งช่วงเอวจนร่างกายผมสั่นคลอน

           “อ่า...”

           “เฮียไนน์...อะ...อืม...”

           “อย่าเรียก”

           “เฮียไนน์ครับ ฮ๊า!”

           ผมที่ไม่ได้ฟังคำสั่งเขาเท่าไหร่ก็ร้องลั่น เมื่ออยู่ๆ ทูนหัวของผมก็ส่งแรงรักมาเต็มแรง จนผมต้องส่งสายตาอ้อนวอนให้เขา แน่นอนว่ามันไม่ใช่การอ้อนวอนให้หยุด แต่มันหมายถึงว่า ‘กรุณาทำผมต่อไป’ ต่างหาก

           “มึงนี่มัน...”

           “เฮีย...อื้อ!”

           หลังจากเรียกพร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆ ได้ไม่ทันไรปากผมก็โดนปิดโดยริมฝีปากของเขาอีกครั้ง และมันก็ไม่สามารถทำให้ผมส่งเสียงได้อีกนอกจากครางในลำคอเท่านั้น แม้จะถูกขัดใจ แต่ก็ถูกใจผมเช่นกัน ยิ่งเสียงที่เกิดจากกิจกรรมรักที่ดังลั่นห้องน้ำมันช่างไพเราะเสนาะหูเสียจริง

           เฮียครับ ได้โปรดปล่อยให้ผมได้พูดเถอะ

           อยากจะบอกทูนหัวของผมเหลือเกิน ว่าเขาน่ะ ‘สุดยอด’ ที่สุดในใจผมแล้ว

 

           “สามวัน”

           “ครับ?” ผมที่กำลังสวมชุดนอนชุดใหม่ด้วยท่าทีอ่อนแรงต้องหันไปทางคนที่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

           “จะไม่อยู่สามวัน”

           “อ่า...”

           “ไม่ต้องรอ”

           “แล้วหลังจากสามวันผมขอรอเหมือนเดิมได้ไหมครับ” ผมที่ไม่ขัดคำสั่งเขา แต่ก็ขอสิ่งที่ต้องการไปด้วย แน่นอนว่าผมไม่ได้รับคำตอบกลับมา มีเพียงสีหน้านิ่งๆ ของเฮียไนน์เท่านั้นที่ไม่รู้เป็นคำตอบได้หรือเปล่า

           งั้นผมถือว่าได้แล้วกัน

           หลังจากเสร็จภารกิจในห้องน้ำพวกเราก็กลับออกมาด้วยอุณหภูมิร่างกายที่ร้องผ่าว จนผมแอบกังวลว่าตัวเองจะไม่สบาย แต่เมื่อออกมาเจอแอร์เย็นๆ มันก็ทำให้ผมรู้สึกสบายตัวขึ้น ส่วนเฮียไนน์ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา เพราะเจ้าตัวดูไม่ได้เดือดร้อนอะไร แถมยังสร่างเมาเป็นปลิดทิ้งด้วย

           แต่เมื่อกี๊เหมือนฝันเลย...

           ผมยกมือตีแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเตือนสติ และก็พบว่าทุกอย่างมันคือความจริง และผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็เป็นคนจริงๆ

           คนที่เพิ่งมีอะไรกับผมไปนั่นล่ะ

           “เฮียง่วงหรือยังครับ”

           “อืม”

           “งั้นคืนนี้เฮียนอนกับผมได้ไหม” ผมถามพลางส่งสายตาอ้อนๆ ไปให้อีกคน “เดี๋ยวไม่ได้เจอกันตั้งสามวันแหนะ...”

           “ไม่ล่ะ” คำปฏิเสธแบบไม่ลังเลของเขาทำให้ผมที่คาดหวังตอนแรกไหล่ตกด้วยความผิดหวังจนต้องล้มเลิกความคิดนั้น และทำได้แค่พยักหน้ารับเท่านั้น

           “งั้นฝันดีนะครับ”

           เฮียไนน์ไม่ได้ตอบ เขาเดินออกจากห้องไปโดยเหลือแค่ผมเท่านั้น เมื่อขจัดความรู้สึกผิดหวังของตัวเองออกไปหมดแล้ว ผมก็ลุกไปปิดไฟและเตรียมจะจบคืนนี้สักที

           เอาน่า...ถามร้อยครั้ง มันต้องมีสักครั้งที่เขาตกลงบ้างแหละ

           วันนี้ไม่ได้ อีกสามวันข้างหน้าอาจจะได้ก็ได้

           ตอนนี้ยังไม่รัก แต่อนาคตอาจจะรักก็ได้...

           สู้ต่อไปไอ้จิณณ์!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว