ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 รางวัลตอบแทนเมื่อคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 รางวัลตอบแทนเมื่อคืน

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 586

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2564 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 รางวัลตอบแทนเมื่อคืน
แบบอักษร

อัยย์ที่อยู่ในชุดเดรสสีฟ้าของแบรนด์ดังจากฝรั่งเศสก้าวลงจากรถหรูที่หน้าโรงแรมห้าดาวแล้วหันไปมองผู้ชายที่ลงจากรถมายืนอยู่ข้างๆ 

ตะวันที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วสวมทับด้วยสูทสีครีม ผมที่ถูกแต่งทรงมาอย่างดีส่งเสริมให้ตะวันดูหล่อและมีเสน่ห์มากขึ้น  

เขาเป็นคนอาสาจัดแจงเรื่องสถานที่ให้เธอแถมยังเสนอตัวมาส่งอีกด้วย 

แม้จะแอบสงสัยว่าเขาคิดจะทำอะไรแต่เมื่อคิดได้ว่าอย่างไรเสียเขาก็ต้องช่วยปกป้องเธอ อัยย์จึงไม่ได้ถามอะไรเขา  

อัยย์มองตะวันที่ลงจากรถมาด้วยเธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตะวันจะทำยังไงกับแคท  

ทันทีที่พวกเขาย่างเท้าเข้าไปในพื้นที่โรงแรม ชายหลายคนที่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นเจ้าหน้าที่โรงแรมรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับพวกเขา 

“คุณจิรัตน์ สวัสดีครับ” 

ตะวันพยักหน้าแล้วหันมาสบตาอัยย์ “ผมแค่มาทานของหวานกับภรรยา ไม่ต้องมาต้อนรับขนาดนี้ก็ได้” 

“ทางเราจัดโต๊ะไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ เชิญทางนี้ครับ” ตะวันจูงมืออัยย์เดินตามพนักงานไป  

ในพื้นที่ของโรงแรมที่เป็นส่วนของร้านอาหารและคาเฟ่ แคทที่แต่งตัวสวยเต็มที่มาถึงก่อนแล้ว เธอรีบหามุมสวยๆ เพื่อถ่ายรูปลงอินสตาแกรมทันที  

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นว่าอัยย์กำลังเดินเข้ามา 

มือของแคทที่ยกขึ้นค้างอยู่ในอากาศเพราะอัยย์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายรูปหล่อท่าทางร่ำรวยคนหนึ่ง มองเมินแล้วเดินผ่านไปเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศ 

อัยย์เหลือบมองแคทด้วยหางตาแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ  

เธอมองเลยไหล่ของตะวันไป เธอสบตาเข้ากับแคทที่มองมาแล้วหันมามองหน้าสามีที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ 

นั่นสินะ...ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าพอที่จะให้เธอสนใจเลย 

นี่หรือเปล่านะ...สิ่งที่เขาอยากให้เธอทำ? 

อัยย์หันไปให้ความสนใจกับเค้กและของว่างที่ถูกนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ แล้วมองไปรอบๆ สถานที่อันสวยงาม 

โรงแรมแห่งนี้มีชื่อเสียงเรื่องความสวยงามของการตกแต่งโดยเฉพาะส่วนของคาเฟ่และร้านอาหารทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่เช็กอินของเหล่าคนดังและอินฟลูเอนเซอร์ แม้จะแพงแสนแพงแต่โต๊ะก็เต็มเสมอ การจองโต๊ะที่นี่ก็เป็นเรื่องยากทีเดียว 

แต่เมื่อมองไปทั่วๆ แล้วอัยย์ก็สังเกตเห็นว่าบริเวณที่เธอและตะวันนั่งอยู่เป็นเหมือนพื้นที่พิเศษ โต๊ะที่อาจจะเคยตั้งอยู่ใกล้ๆ ถูกขยับออกไปห่างๆ ทำให้พวกเขามีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น 

อัยย์ไม่เคยมีโอกาสมาทานเค้กที่นี่เลย อรรถไม่เคยยอมพาเธอมา  

เขาบอกว่าการทานกาแฟและของว่างครั้งละหลายๆพัน มันเป็นการสิ้นเปลืองด้วยจำนวนเงินเท่ากัน เขาและเธอสามารถไปนั่งทานอาหารดีๆได้เลย  

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ค่อยพาเธอไปร้านอาหารอยู่ดี อดีตสามีมักจะบอกว่ามันเป็นเพราะเธอทำอาหารได้อร่อยจนเขาไม่อยากไปทานนอกบ้าน  

เธอเพิ่งจะมาคิดได้ตอนนี้ว่ามันเป็นเพราะเขางกต่างหาก... 

พนักงานโรงแรมที่ยืนรอให้บริการอยู่ดูเกรงอกเกรงใจเขามากเสียจนเธออยากรู้มากว่าเขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับที่นี่  

ตะวันยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วยกกาแฟขึ้นมาดื่ม เขามองตาภรรยาเหมือนรู้ใจว่าเธอสงสัยอะไรอยู่ 

“ผมเป็นเจ้าของที่นี่ สิบปีที่แล้วพ่อผมซื้อต่อมาจากเจ้าของเดิม หลังจากปรับปรุงใหม่ เราก็ติดต่อให้เชนโรงแรมที่คิดว่าดีที่สุดเข้ามาบริหาร ก็แค่นั้น” ตะวันที่ยักไหล่เหมือนไม่แยแส ดูน่าหมั่นไส้มาก  

เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ดูจากท่าทีระมัดระวังของพนักงานแล้ว ตะวันคงเป็นผู้บริหารที่น่ากลัวไม่น้อย 

อัยย์พยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าและพยายามไม่คิดถึงสายตาของพนักงานโรงแรมกับแคทที่กำลังมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น 

ใช่สิ...ชีวิตเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่ได้เป็นสะใภ้ที่ต้องคอยเอาอกเอาใจทุกคนในครอบครัวอีกแล้ว  

อัยย์บอกตัวเองให้มั่นใจมากขึ้นเพื่อพาชีวิตก้าวขึ้นไปอีกขั้น  

แคทชะเง้อมองจนคอแทบหลุดออกมา  

อัยย์มากับใคร? 

หาผัวใหม่ได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? 

ที่นัดเธอมาเจอที่นี่ก็เพราะอยากจะอวดผัวใหม่สินะ? 

ยิ่งเห็นท่าทางที่ดูเป็นผู้ดีของยัยนั่นแล้วเธอยิ่งหมั่นไส้ ชูคอเข้าไปเถอะ อีกแป๊บเดียวหน้าหล่อนก็จะถูกแหกแล้ว 

แคทหันไปมองทางเข้าโรงแรม เธอกำลังรอใครอีกคนที่เธอนัดไว้กำลังจะมา…. 

 

“ไม่ชอบเหรอ?” อัยย์เงยหน้าจากถ้วยชาที่กำลังดื่มอยู่เพื่อสบตากับตะวันที่เลิกคิ้วมองเธออยู่ 

อัยย์เห็นได้จากหางตาว่าพนักงานโรงแรมหน้าเสียทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ทำให้เธอต้องรีบปฏิเสธ 

“ชอบค่ะ...เค้กที่นี่อร่อยมาก แต่ใครจะไปกินขนมหวานทั้งโต๊ะนี่หมด แค่สามชิ้นนี่ก็ถือว่าเยอะที่สุดแล้วนะคะ” 

ตะวันหันไปพยักหน้าเรียกพนักงานที่ยืนรออยู่ 

“ครับ...คุณจิรัตน์” 

“ช่วยจัดเค้กทั้งหมดบนโต๊ะนี้ให้ภรรยาผมด้วย แล้วก็ตั้งแต่วันนี้ไปขอให้ส่งเค้กไปที่บ้านผมทุกวันด้วย” 

“ครับ” 

ใครจะกล้าขัดใจในเมื่อรู้ๆ กันอยู่ว่าถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมา ได้ตกงานแน่นอน งานดีเงินดีอย่างนี้ใครจะอยากเสียมันไปเล่า... 

 

ภรรยา.... 

เต็มสองรูหูเลย ผู้ชายคนนั้นเรียกยัยอัยย์ว่าภรรยา  

เลิกกับผัวเก่าได้ไม่นานก็หาผัวใหม่ได้แล้ว แถมยังดูรวยกว่าอรรถอีกต่างหาก 

อัยย์คิดว่าทุกอย่างจบแล้ว ตะวันคงแค่อยากจะมาปรากฏตัวเพื่อช่วยเธอกู้หน้าเท่านั้น 

เธอเตรียมตัวจะลุกออกจากโต๊ะ ตอนที่เห็นร่างคุ้นตาเดินไปยังโต๊ะที่แคทนั่งอยู่ 

เจ๊สอง...มาได้ไงวะ? 

อัยย์ได้คำตอบในทันทีที่เห็นว่าเจ๊สองและแคทดูสนิทสนมกันมากแค่ไหนและเธอก็เห็นด้วยว่าทั้งคู่กำลังพูดถึงเธอ 

เจ๊สองหรืออุษามาในชุดดำทั้งตัว หน้าตาถมึงทึงบ่งบอกว่าพร้อมรบเต็มที่  

เธอเพิ่งรู้เรื่องการเลิกราของอรรถได้ไม่นาน นอกจากจะตกใจแล้วเธอยังโมโหเมื่อนึกได้ว่าอดีตน้องสะใภ้ ได้มรดกจากพ่อของเธอไปถึงสิบล้าน  

คนนอกใจอย่างนั้น...ไม่ควรจะได้อะไรไปเลยแม้แต่บาทเดียว 

เธอถามหาอัยย์ไปทุกที่ แต่ก็ไม่เจอจนได้มารู้จากแคทว่าวันนี้อัยย์จะมาที่นี่ 

เธอจะมาทวงสมบัติของพ่อเธอคืน….. 

 

สำหรับอัยย์แล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนเป็นภาพสโลว์โมชั่น ตะวันที่จูงมือเธอเดินออกมากับเจ๊สองที่เดินตรงเข้ามาหาเธอโดยมีแคทเดินตามหลัง 

พี่สาวอดีตสามีเดินมาจนเกือบถึงตัวเธอแล้วมองตะวันและอัยย์หัวจรดเท้า อุษาก้าวเข้ามาใกล้ๆ อีกหนึ่งก้าว แล้วกระซิบเสียงต่ำ 

“หาผัวใหม่ได้เร็วดีนี่”  

เรื่องของเธอกับคนเก่าก็จบไปแล้ว ดังนั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่เธอจะต้องเกรงใจผู้หญิงคนนี้อีก 

“แล้วจะให้ไว้ทุกข์ให้เหรอคะ ไม่ได้ตายจากกันเสียหน่อย” 

พี่สาวของอรรถยืนอึ้งที่ถูกตอกกลับเพราะที่ผ่านมาอัยย์ยอมให้เธอตลอด  

เธอไม่เคยเห็นด้านนี้ของอัยย์มาก่อนทำให้ตกใจจนนิ่งไปและเมื่อหันไปมองหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ อัยย์  

เธอก็เจอเรื่องน่าตกใจไปกว่านั้น คือผู้ชายคนใหม่ของอัยย์ไม่มีท่าทีตกใจ เขายืนนิ่งเหมือนรู้อยู่แล้ว  

แต่เธอบุกมาถึงที่นี่แล้ว จะกลับไปมือเปล่าไม่ได้ 

“ฉันมาทวงเงินที่เตี่ยให้เธอไป สิบล้านเอาคืนมา” 

อัยย์ไม่อยากจะเชื่อหู ถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาทวงเงินกับเธออีกเหรอ  

“มีปัญหาทางการเงินเหรอคะ ถึงได้ต้องวิ่งรอกมาขอเงินคนอื่นแบบนี้” 

“เงินคนอื่นที่ไหน นั่นมันเงินของพ่อฉัน” 

เธอมองหน้าพี่สาวอดีตสามีแล้วมองเลยไปยังอดีตเพื่อนอย่างแคทที่ยืนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น 

“ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ แต่หลังจากนี้ ไม่ต้องติดต่อมาอีก” 

“ไม่ต้องมาพูดมาก รีบคืนเงินของพ่อฉันมา” 

ตะวันก้าวเข้ามายืนบังอัยย์ไว้ 

 “คุณอย่ามาขวาง...ระวังตัวไว้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นก็จะถูกนังนี่สวมเขาให้แบบน้องชายฉัน”  

ตะวันเมินใส่เจ๊สองเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศแล้วหันไปมองหน้าพนักงานโรงแรมที่ยืนมองอยู่ 

แค่เขาปรายตามองพนักงานก็ปรี่เข้ามาเหมือนมีไฟลนก้น 

“คุณเป็นผู้จัดการโรงแรมไม่ใช่เหรอ” 

“ครับ...คุณจิรัตน์” 

“แล้วทำไมถึงปล่อยให้มีคนมาคุกคามภรรยาผมแบบนี้ ไม่เลือกลูกค้าหน่อยเหรอ” 

น้ำเสียงเย็นชาของตะวันทำเอาพนักงานกลัวจนหัวหด “ขอโทษครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ” 

ภรรยาผม... คำๆ นั้นและท่าทีปกป้องของเขาทำให้อัยย์อดซาบซึ้งไม่ได้ แม้จะรู้ว่าเขาทำไปเพราะอะไรก็ตาม  

แต่เอาเถอะในเมื่อตอนนี้เขาเล่นบทสามี เธอก็ต้องเล่นบทภรรยาเช่นกัน 

“เราไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ ที่รัก”   

ตะวันหันไปมองผู้หญิงสองคนตรงหน้าด้วยแววตาน่ากลัว แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ช้าๆ 

ที่ทำเอาเจ๊สองกับแคทกลัวจนต้องก้าวถอยหลัง 

“ถ้า...พวกคุณยังมายุ่มย่ามกับภรรยาผมอีก ผมจะไม่ปล่อยพวกคุณเอาไว้แน่” 

ตะวันหันมาโอบไหล่อัยย์ไว้ “เราไปกันเถอะ อย่าเสียเวลากับคนแบบนี้เลย” 

อัยย์พยักหน้ารับแล้วปล่อยให้ตะวันพาเธอออกมา พวกเขาทิ้งให้ทางโรงแรมเป็นคนจัดการกับสองคนนั้นเอง 

พนักงานโรงแรมรีบมายืนกันผู้หญิงทั้งสองคนไว้ เพราะถ้าขืนปล่อยให้พวกเธอไปวุ่นวายกับอัยย์อีก พวกเขาคงโดนไล่ออกกันเป็นแถว 

“เรียนเชิญคุณลูกค้ากลับนะครับ”  

แม้จะขัดใจที่ไม่ได้เห็นอัยย์โดนแหกอกอย่างที่วางแผนไว้ แต่แคทก็ยังอยากรู้อยากเห็น 

“กลับก็ได้แต่บอกมาก่อน ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” 

“คุณตะวัน เป็นเจ้าของโรงแรมนี้ครับ” 

แคทกับอุษาหันมามองตากัน  

เจ้าของโรงแรม.....สามีใหม่ของอัยย์เป็นเจ้าของโรงแรม คนที่พวกเธอคิดว่ากำลังตกต่ำกลับได้ดิบได้ดีเกินคาด 

 

หลังจากขึ้นมานั่งบนรถแล้วอัยย์ก็อธิบายสั้นๆ “คนที่มาทวงเงินเป็นพี่สามีเก่าฉัน ส่วนอีกคนเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาหลายปี” 

“ทำไมถึงไปคบกับคนแบบนั้น” 

“ฉันไม่ได้ติดต่อเขาแล้วนะคะ คุณก็เห็น..ว่าเขาเป็นคนติดต่อมาก่อน แล้วคุณเองก็เป็นคนบอกให้ฉันรับสาย” 

ตะวันพยักหน้าเบาๆ “หลังจากนี้อย่าติดต่อกับคนพวกนี้อีก” 

“ค่ะ”  

เธอไม่ได้อยากติดต่อกับคนพวกนี้เสียหน่อย แต่เป็นเขาเองที่ผลักดันให้เธอมาเจอคนพวกนี้  

แต่...แค่นี้เหรอ เขาอุตส่าห์หาสถานที่แล้วพาเธอมาเพื่อทำแค่นี้เหรอ? 

หลังจากนิ่งคิดอยู่นาน อัยย์ก็ได้คำตอบ คนรวยเขาเหยียดคนอื่นแบบนี้นี่เองสินะ ทำให้รู้ว่าด้อยกว่า ไม่ควรค่าที่จะพูดหรือเสียเวลาด้วย... 

แม้รู้สึกว่าการกดคนอื่นให้ดูต่ำกว่าไม่ใช่เรื่องที่คนดีๆ ควรทำ  

แต่ขอสักครั้งเถอะ................... 

เพราะสิ่งที่เธอได้จากการใช้ชีวิตเป็นคนดีและจริงใจก็คือการหลอกลวงและหักหลัง  

ดังนั้นหลังจากนี้ ใครดีมาเธอดีกลับ....ใครร้ายมา………….เธอร้ายกว่า 

 

ตะวันพาเธอไปยังที่ทำงานของเขา ที่ที่พวกเขาเซ็นสัญญาแต่งงานกัน 

อัยย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานของเขา “เรามาที่นี่ทำไมเหรอคะ” หลังจากหลุดปากพูดไปแล้วเธอก็เสียใจเพราะนึกขึ้นได้ว่าเขาเกลียดผู้หญิงพูดมาก  

แต่ดูเหมือนว่าตะวันจะอารมณ์ดีมากจนมองข้ามมันไป 

ตะวันหันหลังแล้วเดินไปหยิบเอกสารออกมาจากโต๊ะทำงาน “เมื่อคืน...คุณทำให้ผมอารมณ์ดี วันนี้ผมเลยจะให้รางวัลตอบแทนคุณ” 

อัยย์เลิกคิ้วเมื่อคืนอย่างนั้นเหรอ............. 

ชอบแบบนี้สินะ................ 

ตะวันวางแฟ้มลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ แล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอเปิดดู 

อัยย์ก้มลงหยิบแฟ้มขึ้นมาอ่าน ด้านในเป็นรายชื่อและรายละเอียดของธุรกิจหลายอย่าง มีทั้งคาเฟ่ที่มีหลายสาขา ร้านอาหาร ร้านเบเกอรี่ แม้แต่ธุรกิจเสื้อผ้าแฟชั่นก็มี 

“พวกนั้นเป็นบางส่วนของธุรกิจเล็กๆ ที่เรามีอยู่ ผมไม่ได้เข้าไปยุ่งเพราะแค่ดูแลธุรกิจหลักผมก็ไม่มีเวลาแล้ว” 

นั่นล่ะสิ่งที่เธออยากรู้ ธุรกิจหลักของสามีเธอคืออะไร ทำไมถึงได้รวยหนักหนา ดูจากลักษณะของเขาและคนในครอบครัวแล้ว พวกเขาน่าจะมีเชื้อสายจีน แต่งานของพวกเขาคืออะไรกันนะ 

เธออยากรู้มากเสียจนทนไม่ไหวอีกต่อไป.... 

“อัยย์ถามได้ไหมคะ ว่าธุรกิจหลักของคุณคืออะไร ภรรยาก็ควรรู้ใช่ไหมคะ ว่าสามีทำงานอะไร?” 

ตะวันพยักหน้าเขาลืมนึกถึงข้อนี้ไป เธอควรจะรู้เรื่องนี้ไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นจะทำให้คนในครอบครัวของเขาสงสัยได้ 

“คาสิโน...ผมเป็นเจ้าของคาสิโน” 

คาสิโนอย่างนั้นเหรอ?..........มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ? 

ตะวันสังเกตเห็นสีหน้าของอัยย์ที่ปนไปด้วยความสับสนและสงสัย “ไม่ใช่ในไทย ทั้งหมดอยู่ต่างประเทศ หลักๆก็ที่มาเก๊า กัมพูชา หรือแม้แต่ที่เกาหลี เราก็มี” 

อ๋อ.........ไม่แปลกเลยที่รวยจนไม่เห็นหัวใคร 

ร้อยล้านที่เอามาจ้างเธอนี่คงเป็นแค่เศษเงินสำหรับเขาสินะ 

“ในไทยเราก็ทำธุรกิจอย่างอื่น เช่นโรงแรมเราก็มีหลายแห่ง” ตะวันชี้นิ้วไปยังแฟ้มที่อยู่ในมือเธอ “คุณก็เอาพวกนี้ไปอ่านแล้วเลือกเอาว่าอยากจะทำอะไร ผมจะยกให้คุณ จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ เดี๋ยวจะเบื่อเอา” 

อะไรนะ....เธอหูฝาดไปหรือเปล่า? 

เขาจะยกให้เธอจริงๆ เหรอ?  

อัยย์ทำตาโตมองหน้าเขาแล้วก้มลงมองแฟ้มที่อยู่ในมือ คนรวยนี่โคตรจะคาดเดาไม่ได้เลย.... 

“ถ้าเลือกได้แล้ว ให้ไปหาคนนี้” ตะวันยื่นนามบัตรให้อัยย์ “เขาเป็นทนายที่ทำงานให้ผม คุณไปหาเขาแล้วที่เหลือเขาจะจัดการให้” 

ตะวันลุกไปนั่งทำงานที่โต๊ะ พอเห็นว่าเขาไม่ได้มองอยู่อัยย์ก็แอบยิ้มออกมาอย่างดีใจ 

โชคชะตาของคนเรานี่มันน่าตลกชะมัด ห้าปีที่ใช้ชีวิตแต่งงานอย่างทุ่มเทและซื่อสัตย์กลายเป็นความสูญเปล่า แต่การแต่งงานที่ดูเหมือนเป็นเรื่องบ้าๆ แบบนี้กลับให้ผลตอบแทนอย่างดี 

เธอจะได้มีกิจการเป็นของตัวเองแล้ว ง่ายๆ แบบนี้เอง.............. 

มิน่าล่ะ...สมัยเป็นพริตตี้เพื่อนเธอหลายคนถึงได้มุ่งมั่นที่จะหาผัวรวย 

มันดีแบบนี้นี่เอง.... 

อัยย์หันหลังกลับไปมองเขา  “ขอบคุณนะคะ”  

ตะวันมองกลับมาด้วยสายตาล้ำลึกเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าคุณ...ทำให้ผมชอบบ่อยๆ ผมก็จะให้รางวัลคุณบ่อยๆ เหมือนกัน” 

อัยย์สบตาเขาแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม 

ได้...หลังจากนี้เธอจะทำให้เขาชอบ.....ทุกคืนเลย 

 

……………………………………………………………. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว