ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 21 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2559 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 21

 

 

Part น้ำ

 

            หลังจากที่เมื่อวานผมเช็ดตัวให้พี่สายฟ้ากับพี่วายุเสร็จ เอ่อ นั้นแหละข้ามฉากนั้นไปเถอะไม่น่าอ่านหรอกครับเดี๋ยวเยาวชนที่เข้ามาอ่านจะใจแตกหมด ตอนเช้าคุณแม่ก็เข้ามารับพี่ๆกลับบ้าน

 

            “น้ำจะไปไหนครับ”พี่สายฟ้าพูดถามผมที่กำลังจะเดินออกจากห้อง

 

            “ไปเอาข้าวเที่ยงมาให้ครับ”

 

            “ไม่ต้องหรอกครับ ลงไปกินเองดีกว่า พยุงหน่อยสิ”

 

            “ไม่เจ็บขาไม่ใช่เหรอครับ”ผมเหล่มองพี่วายุที่บอกว่าให้ช่วยพยุงทั้งๆที่ไม่เจ็บขาเลยสักนิดนึง สำออยชะมัด

 

            “ปวดหัวครับ”คำตอบสั้นๆ แต่หน้าคานี่วิบวับเชียว เหอะ นี่กะจะใช้ตอนป่วยให้คุ้มเลยใช่ไหม เห็นว่าช่วยผมไว้หรอกนะ

 

            ผมค่อยๆพยุงพี่สายฟ้าลงมาจากห้อง ตอนนี้เราอยู่กันที่บ้านใหญ่เพราะว่าคุณแม่ไม่ยอมให้กลับคอนโด เดินลงมาก็เจอกับพี่วายุที่นั่งห้อยขาโตงเตงอยู่ที่โต๊ะทานข้าวอยู่แล้ว

 

            “อ้าวหนูน้ำ ตาสายฟ้ามาพอดีเลยแม่กำลังจะให้เด็กขึ้นไปตาม”คุณแม่เดินออกมาจากครัว หันมายิ้มให้ผม พร้อมกับพี่ๆแม่บ้านที่เดินถืออาหารตามมา

 

            “น้ำครับ ทิ้งพี่ให้อยู่คนเดียวแบบนี้ จะโดนทำโทษนะ”พี่วายุหันมาพูดกับผมยิ้มๆแบบไม่จริงจังมากนัก

 

            พวกเรานั่งทานมื้อเที่ยงกันไป โดยที่คุณพ่อไม่ได้อยู่ด้วยเพราะว่ายังคงต้องอยู่ที่บริษัท หลังทานอาหารกันเสร็จพี่สายฟ้ากับพี่วายุก็กลับไปพักผ่อนกันโดยที่พี่สายฟ้ากับพี่วายุตัดสินใจนอนห้องเดียวกันเพื่อให้ผมดูแลให้สะดวก

 

            ผมว่าทั้งสองคนนี่โชคดีกันสุดๆเลยที่ไม่เป็นอะไรมาก ตอนที่เห็นพี่ๆนอนกองอยู่กับพื้นร่างกายโชกด้วยเลือด ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะลุกขึ้นมาได้ภายในวัน สองวัน แต่นี้นอนแค่วันเดียวก็ลุกขึ้นมายุ่มย่ามกับผมได้สบายแล้ว

 

            “น้ำครับ พี่ง่วงจังเลย”พี่วายุที่นอนอยู่บนเตียงไซส์คิง โดยที่ข้างๆมีพี่สายฟ้านอนอยู่พูดขึ้น

 

            “ก็นอนพักสิครับ”

 

            “พี่ไม่ได้นอนกอดน้ำพี่คงนอนไม่หลับ”พี่วายุพูดต่อน้ำเสียงหน้าสงสารทั้งๆที่ตาจะปิดอยู่แล้ว ยังจะดื้ออีก

 

            “นะครับน้ำ”แล้วพี่สายฟ้าก็พูดอ้อนพร้อมส่งสายตาหน้าสงสารมาให้อีกแล้ว เห็นทีไรใจสั่นทุกทีเลยสิน่า

 

            “เอ่อ ก็ได้ครับ”

 

            ผมขึ้นไปบนที่นอนที่เว้นที่ตรงกลางเอาไว้ให้ผม พอหัวถึงหมอนปุ๊บ มือของพี่วายุก็เข้ามากอดทันที แต่แค่กอดเฉยๆครับ พี่สายฟ้าก็ไม่น้อยหน้าซุกหน้ากับซอกคอของผม แล้วนอนกอดแน่นๆเหมือนกัน แทบจะขยับไม่ได้เลย พอขยับนิดหน่อยก็จะโดนรัดแน่นขึ้น ผมเลยต้องนอนนิ่งๆไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาบ่ายสามกว่าๆแล้ว ไม่แน่ใจว่าหลับไปตอนไหน พี่สายฟ้ากับพี่วายุยังไม่ตื่นคงจะเพลียกันมากจริงๆ ผมลุกขึ้นมา พยายามแกะมือของพี่ๆออกแล้วเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ ออกมาลองวัดไข้พี่ๆดู ก็ไม่ได้มีไข้ขึ้น เลยลงไปทำอาหารเย็นไว้รอทั้งสองคนตื่น

 

            เดินลงมาด้านล่างคุณแม่ไม่อยู่ ป้าแก้วบอกว่าต้องไปงานวันเกิดของของคุณหญิงอะไรสักอย่าง เข้าไปในครัวเห็นพี่ๆกำลังนั่งทำอาหารกันอยู่ ผมเลยเข้าไปช่วย  จะว่าไปผมไปเพิ่งออกไปจากบ้านหลังนี้ไม่นาน แต่กลับมีเรื่องราวมากมายเข้ามาซะจนวุ่นไปหมด ทั้งเรื่องที่ทำให้มีความสุขจนอิ่มเอมใจ และสิ่งที่ทำให้ต้องเสียน้ำตา

 

            ผมหายโกรธพี่ๆไปแล้ว มาคิดดูอีกทีผมก็งี่เง่าเกินไป ผมวิ่งออกมา เลือกที่จะวิ่งหนีแทนที่จะเข้าไปเผชิญกับสิ่งที่กำลังเกิด ถ้าวันนั้นผมเลือกทำอย่างหลัง พี่ๆทั้งสองคนก็จะไม่เป็นแบบนี้ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันก็ยังมีข้อดี มันก็ทำให้ผมรู้ว่า ผมขาดพวกเขาไปไม่ได้ ผมรักพี่ๆขนาดไหน

 

             ทำอาหารเสร็จ ก็สี่โมงกว่าๆแล้ว ขึ้นไปปลุกทั้งสองคนที่กำลังนอนหลับเหมือนแบบไม่รู้เรื่องกันอยู่

 

            “พี่สายฟ้าครับ พี่วายุครับ”ไม่มีวี่แววจะขยับ

 

            “พี่ๆครับ”ลองเขย่าแขนพี่สายฟ้า แต่ก็มีแค่เสียงอืออ ในลำคอเท่านั้น

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุครับ ลุกขึ้นมาทานข้าวทานยาก่อนครับเย็นแล้ว” ผมเขย่าทั้งสองคนและพูดบอก เขย่ามากไม่ได้ แผลยังมีอยู่

 

            “อื้อออ”เสียงตอบรับจากพี่วายุดังออกมา

 

            “พี่วายุ ลุกขึ้นได้แล้วครับ”ผมเลือกที่จะเข้าไปปลุกพี่วายุก่อน ปลุกทีละคนคงจะง่ายกว่า

 

            “ง่วงจังเลยครับตัวเล็ก”แหนะ มาอีกละ น้ำเสียงโคตรอ้อนเนี่ย

 

            “ลืมตาขึ้นมาก่อนครับ”ผมบอกพี่วายุ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วก็ชูสองแขนขึ้นมาเหมือนเด็ก

 

            “ดึงหน่อยสิ ไม่มีแรงลุก”

 

            “ไม่เอาอะ ตัวหนักจะตายไป ดึงไม่ไหวหรอก”

 

            “นะครับ ช่วยหน่อยสิ”สุดท้ายก็ต้องไปดึงพี่วายุให้ลุกจากเตียงจนได้ ช่วยพยุงเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ หยิบผ้ามาซับน้ำบนหน้าให้ แล้วก็พยุงออกมา

 

            “ไม่ปลุก”เสียงพี่สายฟ้าพูดขึ้น สภาพที่นั่งอยู่บนที่นอน มีผ้าห่มคลุมถึงเอว หน้าตายังงัวเงียอยู่

 

            “พี่สายฟ้าลุกขึ้นเลยครับ ล้างหน้าก่อนจะได้ไปทานข้าวกัน”

 

            พี่สายฟ้าเดินเข้าไปในห้องน้ำสักพักก็ออกมา ในสภาพเดิมแต่สีหน้าที่งัวเงียหายไปแล้ว เราสามคนเดินลงมาที่ห้องทานอาหาร  ทานกันไปเงียบๆไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก แต่ก็ไม่อึดอัด ต่างคนต่างทานของตัวเองจนเสร็จ

 

            “คืนนี้นอนกับพวกพี่นะครับ”พี่สายฟ้าที่หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเสร็จพูดขึ้น

 

            “ผมว่าจะกลับไปนอนห้อง” ผมกลัวว่าพี่ๆจะนอนกันลำบาก กลัวว่าจะนอนดิ้นไปโดนแผลของพี่สายฟ้ากับพี่วายุ

 

            “งั้นไปไปนอนห้องของน้ำด้วยนะครับ”

 

            “ทำไมละครับ”

 

            “คิดถึง อยากกอด”คำพูดเรียบๆที่ออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติทำให้ผมต้องหน้าร้อนวูบวาบ

 

            “ก็ เพิ่งนอนกอดไปเองนี่ครับ”

 

            “พี่ก็อยากกอดอีก”

 

            “เตียงห้องน้ำมันเล็กนะครับ”ผมพูดบอกอย่างอายๆ พี่สายฟ้านี่ก็ ไม่สงสารผมเลย

 

            “งั้นน้ำนั้นแหละที่ต้องมานอนห้องพวกเรา”พี่วายพูดขึ้นมาบ้าง ผมไม่มีทางเลือกใช่ไหม

 

            พอตกค่ำ คุณแม่กับคุณพ่อยังไม่กลับ ผมโดนพี่สายฟ้ากับพี่วายุกักตัวให้อยู่ในห้อง ห้ามออกไปไหน

 

            “น้ำครับมานอนนี่มา” พี่สายฟ้าที่นอนอยู่บนเตียงเรียกผมให้เข้าไปหา

 

            ผมเดินเข้าไปนั่งตรงกลางเตียงซึ่งก็เว้นช่องว่างไว้เรียบร้อยเหมือนบังคับว่าตรงนี้คือที่ของผม

 

            “เบื่อไหมครับที่ต้องมาดูแลพวกเรา” พี่สายฟ้าพูดถามน้ำเสียงนุ่มจนทำให้ใจสั่น

 

            “ไม่เบื่อหรอกครับ”ผมมีความสุขซะมากกว่า รู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลพี่สายฟ้าและพี่วายุ

 

            “พี่รักน้ำนะครับ”

           

            “พี่รักเรานะ”

 

            “ผมก็...รักพี่สายฟ้ากับพี่วายุนะครับ”

 

 

            “อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะครับ”

 

                                                                                                         จบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ล้อเล่น5555555555555

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

อัพแล้วค้าาาาาาาาา อีกไม่กี่ตอนจริงๆ

จะจบแล้วววว

ฝากเม้นให้กำลังใจด้วยเน้อออออออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น