email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 924

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

Floys_TNW: มีแฟนแล้ว แต่เมียยังไม่มีเลยว่ะ แบบนี้เราไปได้ป้ะ555

ข้อความที่ปรากฏตรงหน้าคือข้อความที่เขาตอบกลับเพื่อนของเขา มันหมายความว่าไงกัน ฉันควรรู้สึกยังไงกับสิ่งที่ตัวเองเห็น ฉันควรจะต้องเงียบปล่อยผ่านหรือเอะอะโวยวายให้เขารู้ไปเลย ฉันจะต้องทำยังไงดี

Group เพื่อนที่รู้ใจ

OTto-: เชรดโด้ เพื่อนกูแบบนี้เค้าเรียกเปิดทางนะโว้ย

Topping17: ให้มันได้งี้สิ ลองดูไม่เสียหายหรอกเนาะเพื่อนเนาะ

Floys_TNW: อยากลองสักครั้งเหมือนกันว่ะ คืนนี้เจอกันค้าบบ

Fernthana: เราว่านายแม่งโง่ว่ะ พวกมึงแม่งก็เพื่อนเหี้ย กูไม่น่าคบคนแบบพวกมึงเลย กูทนคบคนแบบพวกมึงไม่ได้อีกแล้วว่ะ

Fernthana: @Floys_TNW ถ้านายยังเลือกที่จะคบกับพวกนี้อีกแล้วนายจะเสียใจ เราถือว่าเราเตือนนายแล้วนะ

Fernthana ได้ออกจากกลุ่ม

Topping17: เห้ยย! ยัยบ้านิแม่งเป็นไรวะ เรื่องแค่นี้จะเป็นเดือดเป็นร้อนทำไมวะ

OTto-: หรือว่าแม่งชอบไอ่ฟลอยส์วะ ออกไปซะก็ดีจะได้ไม่เสียเวลาไล่ อย่าไปสนใจเว้ย พวกกูแม่งอยากให้เพื่อนได้ลองทำไรสนุกๆ ผิดตรงไหนเนาะ

ฉันอ่านจนทนต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันออกจากบัญชีของฟลอยส์ ตอนนี้ฉันปล่อยอารมณ์ที่แบกรับไม่ไหวอีกแล้ว ฉันได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมคำถามมากมายที่ลอยไปมาในหัวของฉัน ฉันทำอะไรผิดไปหรือพลาดไปตรงไหนกันนะ ทำไมสุดท้ายแล้วมันถึงจบลงแบบนี้ แบบที่ฉันไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ความรักความสัมพันธ์ของพวกเรามันไม่สามารถรั้งให้เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันผิดต่อฉัน เขาจะคิดบ้างไหมว่าฉันเจ็บแค่ไหน แล้วถ้าฉันไม่รู้วันนี้แล้วฉันจะรู้เมื่อไหร่ฉันจะเป็นอีโง่ที่เขาโกหกไปอีกนานแค่ไหน แล้วตอนจบเขาจะคิดได้หรือเขาจะเลือกจากไป

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา....

กริ๊งง กริ๊งง

ทันทีที่ฉันกดเปิดเครื่องโทรศัพท์ที่ปิดไว้หลายวัน ก็มีสายเรียกเข้าจากคนที่ทำให้ฉันเสียใจและฟูมฟายเก็บตัวเงียบแต่ในห้องมาเป็นอาทิตย์ ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ปิดเครื่องและเก็บตัว ไม่มีใครสามรถติดต่อฉันได้เลยสักคน มีแค่พ่อแม่ที่ฉันบอกว่าอยากอ่านนิยายเลยขอเก็บตัวไม่อยากให้ใครมากวน ส่วนอาหารฉันก็บอกว่าฉันไดเอทไม่ต้องเตรียมมาให้ฉันไม่หิว ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น แล้วก็ขอให้แม่ช่วยบอกกับคนที่มาหาฉันว่าฉันไม่สบายเยี่ยมไม่ได้ เพราะฉันไม่พร้อมจะเจอใครเลย ฉันใช้เวลานั่งทบทวนว่าต้องทำยังไงกับเรื่องนี้ ถึงแม้ฉันจะไม่อยากยอมรับว่ามันคือเรื่องจริงแต่ฉันก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว วันนี้ฉันพอแล้วฉันใช้เวลาทั้งหมดทำร้ายตัวเองมามากพอแล้วฉันตัดสินใจแล้วว่าจะคุยกับฟลอยส์ให้รู้เรื่อง ฉันไม่กลัวที่จะตัดความสัมพันธ์นี้อีกแล้วเพราะฉันทนที่จะคบกับเขาต่อไปไม่ไหว ทำไมเราต้องทนคบคนที่ทำให้เรากลายเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่นล่ะ

“ฮัลโหล ตัวๆ ตัวคับ หายไปไหนมาเค้าติดต่อไม่ได้เลย ไปหาก็ไม่ได้อีก นี่ผ่านมาเป็นอาทิตย์เลยนะ รู้ไหมว่าเค้าแทบคลั่ง” ฟลอยส์พูดทันที ที่ฉันตัดสินใจรับสาย

“เหรอ เธอจะคลั่งทำไมอะ เราสำคัญกับเธอขนาดนั้นเลยหรอ” ฉันพูด

“เธอก็ต้องสำคัญกับเราสิ ทำไมพูดแบบนี้คะ” ฟลอยส์พูด

“มาเจอกันหน่อยมั้ย” ฉันพูด ฉันอยากนัดเจอเพราะอยากจะเคลียร์กับเขาให้เข้าใจและก็ต้องเป็นต่อหน้าจะได้เข้าใจและจบๆ กันไปสักที

“คือว่าเอ่ออ..พอดีตอนนี้เค้าอยู่กับเพื่อนค่ะ เอาเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมคะ” ฟลอยส์พูด นี่ขนาดบอกว่าแทบคลั่งที่ฉันหายไปแต่ตอนนี้ฉันบอกให้มาเจอก็อยู่กับเพื่อนแล้วเพื่อนจริงไหม ให้มันได้อย่างนี้สิ เห้ออ

“แปปเดียวเองนะ เรามีอะไรต้องพูดน่ะ เรื่องเกี่ยวกับที่หายไปนั้นแหละ มาเจอกันไม่นานเลย เราจะไปหาเพื่อนต่อเหมือนกัน เจอกันที่คาเฟ่ใกล้โรงเรียนเรานะ ตามนี้เจอกันเธอ” ฉันพูด ฉันอยากคุยตอนนี้ให้มันเสร็จ ทนเก็บไว้ไม่ได้อีกละ

“ค่ะ” ฟลอยส์พูดเสร็จฉันก็กดตัดสายทันทีก่อนจะลุกไปแต่งตัวที่จะไปเจอเขา

 

เวลาต่อมา..

ฉันเดินลงมาข้างล่างก็เจอกับแม่ที่กำลังเดินออกมาจากกห้องครัว พอแม่เห็นฉันก็เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะหยุดพร้อมอ้าแขนให้ฉัน ฉันก็เข้าไปกอดแม่ทันที แม่ลูบหลังฉันเบาๆ ฉันว่าแม่ก็คงรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่แม่ก็ไม่ได้คาดคั้นฉันเลย แม่เลี้ยงฉันมาเขารู้แหละว่าฉันโอเคหรือไม่โอเคตอนไหน ท่านจะเป็นคนที่รอให้ฉันพร้อมที่จะเล่าให้ฟังเองทุกครั้งที่ฉันมีปัญหาครั้งนี้ก็เช่นกัน การได้รับอ้อมกอดอุ่นๆ จากแม่โดยไม่ต้องพูดอะไรมันดีมากเลยล่ะ

“น้องจะไปข้างนอกสักพักนะคะ” ฉันพูดทั้งๆ ที่ยังกอดอยู่

“แม่อยู่ตรงนี้ข้างๆ น้องนะคะ คนดีของแม่” แม่พูด แค่นี้แหละที่แม่ฉันจะพูดแต่มันกลับทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจ รับรู้ถึงพลังที่แม่ส่งมาให้ฉัน แค่นี้ก็ดีมากพอแล้ว

 

At คาเฟ่ใกล้โรงเรียน

ฉันมาถึงทีหลังเขาเพราะฉันเห็นรถเขาจอดที่ข้างร้านตอนเดินผ่านมาเมื่อกี๊ ฉันหยุดสูดหายใจเข้าลึกๆ ถอนหายใจพรืดยาวก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ฉันเดินไปยังโต๊ะที่เขานั่งอยู่เขาที่เห็นฉันนั่งลงก็เอามือมากุมมือฉันที่วางบนโต๊ะ

“คิดถึงจังค่ะ เป็นอะไรคะเนี่ยหายไปเป็นอาทิตย์แล้วดูสิทำไมผอมลงแบบนี้ละคะ หน้าดูโทรมๆ ด้วยงะ ไปทำไรมาเนี่ย บอกมาเดี๋ยวนี้นะคะ” ฟลอยส์พูดและถามฉันมาเป็นชุด

“เธอมีอะไรที่อยากจะเล่าหรืออยากจะบอกเราไหม เรื่องที่เรายังไม่รู้อะมีมั้ย?” ฉันพูดออกไปเพื่อที่จะเปิดโอกาสให้เขาพูดก่อน เผื่อมันอาจจะดีขึ้นถ้าเขาพูดมันออกมาก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายพูด เพราะถ้าเขาไม่พูดฉันก็คงไม่มีโอกาสให้เขาพูดอีกแล้ว การโกหกเป็นสิ่งที่ทำให้รู้ว่าความรักของเขามันปลอม ฉันไม่สามารถที่จะทนอยู่กับคำโกหกแม้จะเล็กน้อยก็ตาม

เมื่อเขาได้ยินที่ฉันถาม เขาก็มีสีหน้าตกใจอยู่วูบหนึ่งก่อนจะทำหน้าปกติและตอบกลับมา

“ฮั่นแหน่ะ! เป็นอะไรคะ มาแกล้งถามเค้าทำไม ตั้งแต่ที่ตัวหายไป เค้าไม่ได้ไปไหนทำอะไรเลยค่ะ เค้าอยู่แต่บ้าน กระวนกระวายใจมากเลยนะคะ” ฟลอยส์พูดด้วยหน้าที่พยายามให้ปกติแต่ฉันอยากจะบอกกับเขาไปเหลือเกินว่าตาเขาวอกแวกมาก แล้วคำตอบก็คือมีพิรุธมาก รีบออกตัวทันทีไม่ได้ไปไหนเลย ฉันรู้จักนิสัยเขาดีถ้าฉันถามแบบนี้เมื่อก่อนเขาจะทำหน้าโมโหแล้ว เพราะมันเหมือนกับว่าฉันระแวงเขา การที่เขาตอบกลับมาแบบนี้นะเหรอไม่ปกติเลยสักนิด

“เราให้โอกาสเธอแล้วนะ เธอไม่มีอะไรจะบอกเราจริงๆ ใช่ไหม?” ฉันพูดเสียงเรียบนิ่งจนเขาหน้าเสียไป เขาเงียบและไม่พูดอะไรเหมือนกับว่ากำลังลังเลไม่กล้าจะบอกก่อนจะเปล่งเสียงพูดออกมาว่า

“ไม่มีอะไรเลย” ฟลอยส์พูด

“โอเค งั้นต่อไปเราจะพูดนะ เธอพร้อมที่จะฟังเราใช่ไหม” ฉันพูด

“ค่ะ เค้ารอฟังตัวอยู่นะคะ” ฟลอยส์พูดกลับมา โอเคฉันจะพูดล่อให้เขาพูดความผิดของตัวเองออกมาทีละนิด ฉันอยากรู้ว่าคนอย่างเขาจะโกหกได้แค่ไหน หรืออาจจะโป๊ะออกมาหมดเลย

“เราว่าเราเลิกกันเถอะ เรารู้นะว่าเธอมีเรื่องที่โกหกเรา เรื่องเพื่อน เรื่องเที่ยว และเรื่องผู้หญิงคนอื่น เราเปิดโอกาสให้เธอพูดเมื่อกี๊เพราะเราคิดว่าเธอคงจะบอกกับเราตรงๆ แต่ไม่เลย” ฉันพูดเสียงจริงจัง เขาที่ได้ยินก็หน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด

“ตัว คือ...คือว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจนะ เค้าขอโทษ เค้าไม่ได้ตั้งใจโกหก ตอนแรกมันไม่มีอะไรเลยเค้าไม่บอกตรงๆ เพราะเค้าแค่อยากให้ตัวไม่ต้องคิดมากไง แต่พอนับวันเค้ารู้สึกว่ามันสนุกเค้าเลยไปบ่อยขึ้น เค้าไม่คิดว่าการไปสังสรรค์กับเพื่อนมันจะทำให้สนุกขนาดนี้เค้าได้เจอเพื่อน เค้าได้เปิดโลก เค้าได้ลองทำอะไรหลายอย่างกับเพื่อน ก็ตัวเองไม่ใช่หรอที่อยากให้เค้ามีเพื่อน อยากให้เค้ามีสังคมของเค้าเองบ้างอะ วันนี้เค้ารู้ว่าเค้าแม่งติดเพื่อนมากไปเค้าขอโทษค่ะ” ฟลอยส์พูดด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดนิดๆ แล้วยังไงเขาโทษฉันด้วยอะ ว่าเป็นเพราะฉันงั้นหรอ

“แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้น คนที่ชื่อฝนล่ะ เธอมีไรจะแก้ตัวไหมวะ” ฉันพูดเพื่อถามต่อเรื่องนี้แหละที่มันจะทำให้ฉันตัดสินใจถูก

“ตัวรู้แล้วเหรอ ตัวคือคะเค้าไม่ได้ตั้งใจนะ แรกๆ ฝนชอบเค้า เค้าก็รู้แต่ไม่ได้ยุ่งกับเธอ เพราะเพื่อนของเค้าสนิทกับฝนเค้าก็ไม่อยากจะทำให้ทุกคนอึดอัดเลยไม่ได้ขัดเพื่อนไป แต่คืนนั้นเค้าพลาด เค้าเมามากแล้ว คือเพื่อนก็เลยให้ฝนไปส่งเขากลับ เพราะความเมามันเลยทำให้เค้ากับฝนมีอะไรกัน เค้าไม่ได้อยากมันให้เกิดขึ้นนะ ตอนนี้เค้าก็เคลียร์กับฝนแล้ว มันไม่มีอะไรนอกจากนี้อีกแล้ว ต่อไปเค้าจะไม่กินเหล้าจนเมาอีกแล้วค่ะ ตัวยกโทษให้เค้าได้ไหม เค้าขอโทษนะคะ นะๆๆ” ฟลอยส์พูดติดๆ ขัดแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกหน้าชามากๆ สิ่งที่ฉันรู้มาฉันว่ามันหนักแล้วนะ แต่นี่เค้าไปมีอะไรกับอีนั่นมางั้นหรอ แม่งเอ้ยให้มันได้แบบนี้สิวะ มีอะไรอีกมั้ยที่ฉันยังไม่รู้ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะโว้ยย

“ตัวคะ เค้าไม่เลิกนะ เค้าขอโทษ เค้าผิดไปแล้วค่ะ ตัวจะโกรธก็ได้แต่อย่าเลิกเลยนะ”

“…..”

“ตัวคะ อย่าเงียบสิ จะด่าจะพูดอะไรก็ได้ แต่ไม่เลิกนะคะ”

“….”

“พี่กรีน ผมพูดจริงๆ พี่จะทิ้งผมจริงๆ หรอ เราคบกันมาตั้งนาน พี่จะเลิกกับผมจริงหรอ ฮึก ฮึก”

ฉันที่ตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา ฉันตั้งตัวไม่ทัน ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาฟังเรื่องแบบนี้จากปากเขา คนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด มอบหัวใจให้เขามาตั้งนาน มันจะต้องจบลงเพราะคนอื่นที่เข้ามาในเวลาแค่ไม่กี่เดือน ฉันเจ็บ ฉันทรมานไปทั้งใจ เจ็บ

 

 

 

 

 

 

 

ที่ว่าแย่แล้วดันแย่ไปอีก ทำไมทำกับกรีนของไรท์ได้ลง ฟลอยส์ไอ่คนเลวว

เม้นท์ติเม้นท์ด่าได้นะคะ ด่าตัวละครก็ได้ ไรท์เอาใจช่วยจ้าา 🙏🙏

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว