email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 887

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันดูรูปล่าสุดเมื่อห้าวันที่ผ่านมาของฟลอยส์ เป็นรูปที่ฉันถ่ายเองตอนไปห้างด้วยกัน ผู้หญิงคนนี้คือใครกันทำไมมาคอมเม้นท์รูปของเขาได้ แล้วไหนจะคอมเม้นท์ของเพื่อนเขาอีกมันคืออะไรกันแน่ ฉันไม่รอช้ารีบกดไปส่องบัญชีไอจีของผู้หญิงคนนั้นทันที เธอน่าจะชื่อฝนในอจีของเธอก็ลงรูปเยอะเหมือนกัน ฟลอยส์ก็ติดตามเธอด้วยงั้นหรอ

เมื่อฉันเห็นว่าเขาติดตามฉันก็ไม่อยากเก็บมาคิดให้ปวดหัวอีกแล้ว ฉันเลยจะโทรไปหาเพื่อถามเขาตรงๆ ว่าเธอเป็นใคร ฉันไม่อยากมโนไปเองแล้วสุดท้ายถ้าเราทะเลาะกันมันก็จะยิ่งแย่เลยคิดว่าถามตรงๆ ไปก่อนดีกว่าอาจจะไม่มีอะไร

ครืดด ครืดด

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ฉันก้มไปดูก็เป็นฟลอยส์ที่ทักมานั้นเอง สงสัยคงจะถึงที่พักแล้วเลยทักมาบอก ฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาตอบกลับไปทันที

Floys_TNW: เค้าถึงแล้วนะคะตัว ยังงอนอยู่รึเปล่าน้า?

Greenn_JRY: เธอ เรามีไรอยากคุยกับเธองะ เราโทรหาได้ไหมคะ

Floys_TNW: ได้ค่ะ งั้นเค้าโทรหาเอง

เมื่อฉันพิมพ์แชทตอบกลับไปเขาก็อ่านและรีบตอบมาทันที แล้วโทรศัพท์ฉันก็มีสายเข้ามา ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับแล้วพูดกับคนที่โทรมา

“ว่าไงคะ มีเรื่องอะไรหรอถึงกับอ้อนให้โทรหาเลย” ฟลอยส์ถามฉันทันทีที่กดรับสาย

“เออ คือว่าเธอรู้จักคนที่ชื่อฝนไหม เราเห็นมาคอมเม้นท์รูปเธอด้วย เพื่อนใหม่เธอด้วยเห็นแซวกันใหญ่ แล้วเธอยังติดตามไอจีกลับอีก” ฉันพยายามพูดกับเขาเสียงปกติที่สุด เพราะไม่อยากเอะอะโวยวายเกินไปกลัวเขาคิดว่างี่เง่า

“อ่ออ เรื่องนี้นี่เอง เค้าว่าจะบอกตัวอยู่เลยค่ะ คือว่าฝนเป็นเพื่อนของเพื่อนเค้าอีกทีน่ะ ก็เพื่อนที่มาด้วยกันนี่แหละค่ะ ไม่มีอะไรเลยนะคะ คิดมากหรอ โอ๋ๆ นะคะ” ฟลอยส์พูด คำตอบของเขาทำฉันถอนหายใจพรืดใหญ่ มันโล่งเลยเพราะกลัวว่ามันจะมีอะไรมากกกว่านั้น แต่เพื่อความแน่ใจฉันจะขอถามต่อ

“แค่นี้จริงๆ หรอ มันไม่มีอะไรที่เธอปิดบังเราใช่ไหม” ฉันพูดเสียงแผ่วๆ

“555 จริงๆ ค่ะ เค้าไม่มีอะไรอยู่แล้วตัวอย่าคิดมากนะคะ มันจะมีอะไรมากกว่านี้ได้ไงล่ะคะ เค้าก็มีแค่ตัว แคร์ตัวคนเดียว คุยกับตัวคนเดียว ที่เค้าติดตามเพราะว่าตอนโทรศัพท์หายเค้าจำเบอร์เพื่อนไม่ได้เห็นฝนมาขอติดตามไอจีเค้าพอดีก็เลยติดตามกลับเพื่อจะทักไปขอเบอร์แค่นั้นเองค่ะ” ฟลอยส์พูดอธิบายกลับมา ฉันก็สบายใจแล้วแหละ

“พอแล้วนะคะ ไม่ต้องคิดมากแล้วระวังตีนกาขึ้นเต็มหน้านะคะ คิดเยอะอะ555” ฟลอยส์พูดต่อแล้วก็แซวฉันด้วย ฉันนี่หน้าร้อนผ่าวเลยมาว่ากันได้ไง เดี๋ยวเถอะ

“เธอออ! ว่าเราหรอเดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวจะโดน เราจะฟ้องพี่แบล็ค” ฉันรีบพูดขู่คืนทันที

“ค่ะๆ ไม่แกล้งแล้วค่ะ งั้นเค้าไปรวมกับเพื่อนก่อนน้า ออกมาคุยโทรศัพท์นานเดี๋ยวมันคงตามหา เค้ารักตัวนะคะ บายค่ะ” ฟลอยส์พูดก่อนจะวางสายไป

ตอนนี้ฉันนี่ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้วล่ะ พอได้คุยออกไปแล้วมันก็ไม่มีอะไร นี่ถือว่าดีนะถ้าฉันโวยวายไปก่อนได้ทะเลาะกันแน่ที่งี่เง่าใส่เขาโดยไม่มีเหตุผลน่ะ ฉันไปหาซีรีย์แล้วนอนดูดีกว่า คาฟงคาเฟ่ไม่ไปมันละ รอเขากลับมาค่อยชวนเขาไปด้วยกันอีกที

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

วันนี้ปันปันกับภูมิชวนฉันไปเที่ยวห้าง พวกเราวางแพลนว่าจะไปเที่ยวทะเลกันต้นเดือนหน้าวันนี้เลยจะไปซื้อเสื้อผ้ากัน ความจริงเสื้อผ้าก็มีอยู่แล้วเยอะแยะ พวกฉันชวนกันไปเที่ยวแหละคิดว่า555

“มึง กูว่าเราโตแล้วนะตอนนี้อ่ะ หุ่นก็ดี หน้าตาก็สวยอ่ะ” ปันปันพูด

“ฉันรู้แล้ว ว่าฉันสวยแกจะพูดทำไมก็สวยอยู่แล้ว” ภูมิพูดต่อทันที

“ที่กูพูดอะ กูมีไอเดียดีๆ ไงล่ะ พวกมึงนินะไม่เข้าใจที่กูสื่อเล้ยย” ปันปันพูดบ่นที่อีภูมิรีบตอบมาแบบไม่เข้าใจมันแต่ฉันเองก็ไม่เข้าใจนะ

“มีอะไรอะ กูเองก็งงว่ามึงจะสื่ออะไร” ฉันพูดบ้างด้วยความอยากรู้

“เราจะไปทะเลใช่ป้ะ เดี๋ยวนี้อะคนไปทะเลกันเยอะและยังใส่บิกินีแซบๆ ทั้งนั้นเลย แล้วพวกเราสามคนก็โตพอที่ใส่ได้แล้วนะมึง ดูสิยิ่งอีกรีนหุ่นแซบขนาดนี้ต้องลองสักครั้งแล้วนะ” ปันปันพูดไปยิ้มไป ที่มันพูดก็ถูกนะ จะไปทะเลก็ต้องมีชุดบีกินนี่สิ ยิ่งเดี๋ยวนี้นะ คนใส่กันเยอะแยะเลยไม่ว่าจะออกมาเป็นไงมันก็เป็นสิทธิ์ของคนใส่ เดี๋ยวนี้ไม่มีใครมานั่งวิจารณ์คนอื่นกันแล้วเพราะโลกมันก้าวไปไกลแล้วนะ ฉันเห็นด้วยนะเรื่องนี้

“กูเห็นด้วยนะ ว่าแต่เราจะไปหาชุดว่ายน้ำสวยๆ ที่ไหนดีพวกมึง กูอยากใส่จริงจัง” ฉันพูดทำหน้าตื่นเต้น

“เอาจริงดิอีกรีน มึงนี่เรียบร้อยผ้าพับไว้เลยน้า กูไม่อยากเชื่อว่ามึงจะอยากแต่งตัวแบบนี้” ภูมิที่เห็นท่าทางของฉันก็พูดแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“555 ก็เราไปทะเลใส่บีกินนี่ไม่แปลกหนิมึง ถ้าใส่ไปบ้านเราที่มีแต่เขากูก็ไม่ใส่ไง เพราะถ้าใส่นี่สิแปลก” ฉันพูดพร้อมกับลากพวกมันไปหาร้านชุดว่ายน้ำสวยๆ ทันที

 

เวลาต่อมา...

หลังจากที่พวกเราใช้เวลาไปกับการเลือกบีกินนี่สักพักก็ได้ชุดที่ถูกใจคนละสองสามชุด บีกินนี่ที่ฉันเลือกมันก็ไม่ได้ถือว่าเหมือนของผู้ใหญ่อะไรขนาดนั้น ก็มีความเซ็กซี่แต่ปนกับความน่ารักตามประสาเด็กวัยรุ่นนั่นแหละ ครั้งนี้ฉันไปกับพี่แบล็คด้วย ถ้าจะใส่ก็ถือว่าอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ฉันจึงไม่กังวลเท่าไร

“เสียดายอีภูมิเลือกไม่เหมือนพวกกูอ่ะ” ปันปันพูด เพราะภูมิมันบอกว่ามันเป็นเกย์สวยจะมาแต่งหญิงอะไรมันไม่ได้ มันเลยซื้อชุดว่ายน้ำที่เป็นแบบของผู้ชายมา แต่ชิ้นเดียวเพียวๆ เล็กๆ เลยจ้า แซบกว่าใดๆ คืออีภูมิเลย

“ของกูแซบกว่าอีกจ่ะแม่ พวกมึงอะเด็กน้อยมาก กูเพลียแต่ก็ดีเหมือนกัน กูได้ข่าวว่าเพื่อนพี่แกไปด้วยนิใช่ป้ะ ฉันจะได้ตกผู้ชายได้เยอะกว่าพวกแก555” ภูมิพูด แหมพ่อคุณคนแซบ

5555/5555/5555 ฉันสามคนหัวเราะกันสนุกสนานกับคำของอีภูมิ เรื่องผู้ชายของมันไม่เคยแผ่วเล้ยย ทุกอย่างจะมีผู้ชายมาเกี่ยวเสมอเลยอีนี่เนี่ย

 

“มึงชอบเขาแล้วเขารู้มั้ย มึงได้คุยกับเขาป้ะอีฝน”

“กูบอกเขาไปแล้วแหละ เขาก็ไม่ได้ว่าไงนะ กูเลยให้ไอ่ท้อปช่วยชงกูกับเขาอยู่ ไอ่ท้อปบอกว่าเขามีแฟนแล้วนะ แต่ว่าฉันจะรอให้เลิกกัน ยังไงพวกไอท้อปก็ชงกูตลอด”

“เยี่ยม น้ำหยดลงหินหินยังกร่อน เดี๋ยวกูว่าเขาก็คงใจอ่อนมาหามึงแน่ แล้วมึงรู้จักแฟนเขาป้ะ”

“ก็แอบไปส่องไอจีมานะมึง กูว่ากูเด็ดกว่า555”

ระหว่างที่จ่ายตังฉันเหลือบไปเห็นกลุ่มคนที่เดินมาจะมาคิดเงินเหมือนกัน ก็รู้สึกคุ้นๆ คนหนึ่งเหมือนเคยเห็นหน้าหรือรูปที่ไหนก็นึกไม่ออก จนกระทั่งได้ยินเสียงเธอคุยกับเพื่อนเธอ และฉันก็ใจสั่นขึ้นมาทันทีเพราะใช่ เธอคือฝนคนที่มาคอมเม้นท์ไอจีของฟลอยส์นั่นเอง แต่ฉันก็ภาวนาขอให้ที่พวกเขาคุยกันคงไม่ได้หมายถึงฟลอยส์นะ หวังว่าเขาคงจะชอบคนอื่นเพราะมันก็มีตั้งหลายคนนอกจากฟลอยส์แล้ว

 

“กรีนนนนนนนน” ฉันกำลังตกใจที่ภูมิตะคอกเสียงดัง

“อะไรอีภูมิ อยู่ใกล้แค่นี้มึงจะตะคอกทำไมห้ะ” ฉันรีบตอบกลับไปทันที ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กันแค่นี้จะตะคอกทำไม

“ก็มันเรียกมึงหลายรอบแล้วกรีน มึงก็มัวแต่เหม่ออะไรไม่รู้ มันเลยตะคอกไง” ปันปันพูด

“มึงมีอะไรรึเปล่า เห็นเหม่อแบบนี้มาสองสามวันละนะ มีอะไรก็บอกพวกกูมา กูเป็นเพื่อนนะ ลืมไปแล้วเหรอ” ภูมิพูดพร้อมกับกอดคอคาดคั้นเอาคำตอบจากฉัน

“ขอโทษว่ะ กูกลุ้มใจเรื่องฟลอยส์นิดหน่อยอะ กูว่าจะไม่คิดมากแล้วนะแต่ว่ามันหยุดคิดไม่ได้ว่ะ” ฉันพูดออกไปตามตรง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ตอนนี้ก็อดคิดไม่ได้ จากที่ได้ยินเมื่อกี้ฉันไม่กล้าวางใจเลยจริงๆ มันมีความรู้สึกลึกๆ ว่ามีอะไรจากคำพูดของพวกนั้นอ่ะ

“เล่ามาค่ะ เล่าตอนนี้ เดี๋ยวนี้” ปันปันพูดพร้อมกับจ้องเขม็งที่หน้าฉัน

แล้วฉันก็เล่าให้พวกมันฟังตั้งแต่เรื่องที่ฉันสงสัยไอจีจนถึงเรื่องที่ได้ยินคำพูดของพวกคนชื่อฝนในร้านชุดว่ายน้ำเมื่อกี๊ พอเล่าเสร็จพวกมันก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที พวกมันต้องบ่นฉันแน่ๆ ที่ไม่เล่าให้ฟังตั้งแต่แรกๆ แงง เค้าขอโทษเพื่อนจ๋า

“ใช่ กูว่าใช่” ภูมิพูดเสียงจริงจัง

“กูก็ว่าใช่ ใช่แน่ๆ” ปันปันพูดเสริมด้วยความจริงจังอีกคน ฉันว่าละไม่ใช่ฉันคิดคนเดียว

“นั่นสิ ทำไงดีวะพวกมึง กูต้องทำไง กูเริ่มอึดอัดเรื่อยๆ แล้วอะตอนนี้ ทำใจไม่ให้คิดมากมันยากนะแต่ถ้าคิดมากไปแล้วมันไม่มีอะไรก็กลัวฟลอยส์อึดอัด เพราะมันก็บอกไม่ได้คิดไรกับคนชื่อฝน” ฉันพูดด้วยท่าทีกลุ้มใจ

“งั้นมึงก็เลิกคิดมากถ้ามันบอกแบบนั้น ถ้ามันไม่เล่นด้วยยังไงอีฝนนั่นก็ทำไรไม่ได้นะ ไม่งั้นก็รอดูสถานการณ์ไปก่อนว่ามีอะไรที่แปลกๆ ค่อยถามอีกที ตอนนี้หยุดมโนและกลับบ้านกัน ไหวมั้ย” ปันปันพูด

“แต่กูอยากให้มึงคิดเผื่อใจไว้หน่อยนะ เรื่องแบบนี้มันไม่แน่นอนนะมึง ยิ่งช่วงนี้มันเจอสังคมใหม่จะเป็นยังไงก็ไม่รู้ กูรักมึงนะถึงพูดตรงๆ ให้มึงเผื่อใจ” ภูมิพูดพร้อมเข้ามากอดฉันและปันปันก็กอดตาม

 

20:00 น.

ตอนนี้ฉันกำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ฉันเปิดแล็ปท็อปเพื่อจะลองกดเข้าไปเช็คเฟสบุ๊คของฟลอยส์ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารหัสของเขาคืออะไร แต่ฉันคิดว่าฉันเดาถูก ฉันไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเขาเลย ทั้งๆ ที่เขาก็เคยจะให้ฉันเก็บรหัสไว้เผื่ออยากเข้าไปเช็คดู ฉันก็ปฏิเสธไปเพราะมันไม่เคยมีอะไรถ้าจะเช็คก็เช็คกับโทรศัพท์ของเขาดีกว่า แต่ตอนนี้ฉันก็คิดว่าแอบเช็คดูวิธีนี้ดีที่สุดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรฉันค่อยสารภาพไปกับเขาว่าตัวเองแอบเข้าไปเช็คของเขามา เขาคงไม่โกรธหรอกถ้าจะโกรธก็คงโกรธที่ไม่เชื่อใจมากกว่า

ฉันกรอกอีเมลที่ตัวเองเป็นคนสมัครให้เขาแล้วก็กำลังจะกรอกรหัส ฉันคิดว่าเขาต้องตั้งรหัสเป็นวันเกิดของฉันแน่ๆ และ..มันใช่ ฉันเข้าได้สำเร็จ ฉันพุ่งกดไปที่ข้อความก่อนเลย แต่ไม่มีอะไรเลยนอกจากกลุ่มแชทเพื่อนที่คุยกันเยอะมาก และตอนนี้ก็เหมือนจะคุยกันอยู่ ฉันคิดว่าพอแล้วกำลังจะกดออกแต่......

 

ติ๊งง ติ๊งง

Group เพื่อนที่รู้ใจ

Topping17: ฟลอยส์เพื่อนรัก วันนี้เจอกันหน่อย ฝนชวนว่ะ ไปนะๆ ร้านเดิมเลย

OTto-: ไปเถอะ เดี๋ยวกูไปรับบอกว่าไปบ้านกูก็ได้ เหมือนเสต็ปเดิมนะ

Fernthana: พวกมึงก็ไปบังคับเค้า ไม่กลัวแฟนเค้าทะเลาะกันรึไง ทำไรเกรงใจแฟนเค้าหน่อยดิ

OTto-: ไม่ต้องพูดเลย ดูก็รู้ว่าต่างคนต่างมีใจป้ะ

Topping17: อ่านแล้วตอบด้วยครับเพื่อนรัก ไปไหมนะ หรือว่ากลัวแฟนรู้

OTto-: ถ้านายกลัวแฟน นายออกจากแก๊งค์เราไป

ฉันโมโหมากที่เห็นเพื่อนของเขาที่ชวนและชงเขาให้ไปหาอีฝนนั่น นี่ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เพื่อนที่ไหนเขาทำกันแบบนี้นะ ฟลอยส์ไปคบเพื่อนที่นิสัยแบบนี้ได้ไงเนี่ย แล้วที่ผ่านมาเขาเคยโกหกฉันด้วยหรอเรื่องเที่ยวแล้วไหนจะคำพูดที่เหมือนมีอะไรอีก ฉันทำตัวไม่ถูกแล้ว ฉันกำลังจะกดโทรศัพท์โทรหาฟลอยส์แต่

Group เพื่อนที่รู้ใจ

Floys_TNW: กงๆ กลัวๆ อะไร ไปได้หมดแหละ

OTto-: แบบนี้สิวะ แม่งใจว่ะ ไอท้อปบอกสาวๆ เลย คืนนี้เจอกัน

Topping17: เขาไม่เชื่อว่ามึงจะไปว่ะ เขาเกรงใจแฟนมึงที่มาชวนแบบนี้

Fernthana: ใช่ๆ นายมีแฟนแล้วนะ จะไปมั่วสาวแบบนี้ได้ไง

Topping17: เงียบไปยัยเตี้ย อย่าไปขัดขวางความรักของคนอื่นดิวะ

Floys_TNW: มีแฟนแล้ว แต่เมียยังไม่มีเลยว่ะ แบบนี้เราไปได้ป้ะ555

....

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมฟลอยส์พูดแบบนี้ มันหมายความว่าจะใด??

มาติดตามกันต่อว่าจะเป็นยังไงกันต่อนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว