email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 874

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

สามวันผ่านไป... 

สามวันแล้วนะที่ฉันไม่ได้คุยกับฟลอยส์เลยตั้งแต่ที่เขาโทรมาหาฉันตอนดึกแต่ฉันไม่ได้รับเลย พยายามติดต่อกลับแล้วก็ยังไม่สามารถติดต่อได้เลย ฉันไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ ก็หายไปแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยหายไปไหนเลย ก็น่าจะส่งข้อความอะไรทิ้งไว้ก็ยังดีแต่นี่ไม่มีเลย ตอนแรกที่ไม่ตามเพราะคิดว่าเขาคงอาจจะแกล้งหายไปเพื่อจะมาเซอร์ไพรส์ฉัน แต่นี่ก็สามวันแล้ว ตอนนี้ฉันเลยจะไปบ้านเขาถือโอกาสไปเยี่ยมคุณย่าของเขาด้วย 

“หนูจะออกไปข้างนอกนะคะ ถ้าคุณแม่ถามบอกว่าไปบ้านฟลอยส์ก็ได้ค่ะ” ฉันลงมาเจอกับป้าแม่บ้านเลยบอกเขาไว้เผื่อคุณแม่กลับมาแล้วถามหาฉัน 

 

At Floys home 

เมื่อมาถึงทำไมบ้านเงียบๆ นะ ฉันเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเรียกถามว่ามีคนอยู่บ้านไหม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ ฉันเลยเดินไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าห้องนอนของฟลอยส์ ที่ฉันรู้เพราะเคยมาเที่ยวอยู่นานๆ ครั้งฟลอยส์จะพาฉันมาที่ยวหาคุณย่าของเขา 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เคาะเรียกก็ไม่มีเสียงตอบรับ ฉันเลยเปิดประตูเข้าไป เดินไปที่เตียงก็เห็นฟลอยส์กำลังนอนหลับอยู่ ฉันเลยไปนั่งข้างๆ เขาพร้อมปลุกเขาให้ตื่นมาคุยกันเพราะนี่มันจะเที่ยงแล้ว นอนอะไรขนาดนั้นกันล่ะพ่อคุณเอ้ยย 

“เธอๆ ตื่นน ตื่นได้แล้วทำไมยังนอนอยู่นี่มันสายแล้วนะ” ฉันพูดและเขย่าแขนเขาไปด้วย 

“อื้อออ หืม? ตัวมาได้ไงคะ” เขางัวเงียลืมตาพอเห็นฉันก็ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที หมับและเขาก็ดึงฉันเข้าไปกอด 

“มาถึงเมื่อกี๊เรียกใครก็ไม่ตอบ ไม่มีใครอยู่บ้านหรอเธอ” ฉันพูดทั้งๆ ที่หน้าซบอกเขาอยู่ 

“ย่าไปข้างนอกมั้ง คิดถึงจังเลยค่ะ ไม่ได้คุยกันหลายวันเลย ขอโทษนะคะวันนี้ก็ว่าจะไปหาแล้วชวนออกไปห้างสักหน่อย พอดีเค้าทำโทรศัพท์หายงะ ไม่รู้ว่าทำตกไว้ในรถบัสหรือว่าหายตอนไหนเลย กลับมาถึงก็ป่วยหนักคงเป็นเพราะอากาศเปลี่ยน นี่ก็ยังไม่หายดีเลยค่ะดูสิ” เขาคลายกอดออกพูดอธิบายโดยที่ฉันยังไม่ได้ถาม พร้อมกับจับมือฉันไปทาบหน้าผากของเขา มันยังอุ่นๆ จริงๆ สงสัยคงป่วยหนัก แล้วไปทำอีท่าไหนให้โทรศัพท์หายกันนะ เสียดายของงะ ไม่ได้งกนะแต่เสียดาย555 

“แบบนี้นี่เอง ก็คิดว่าไปติดกับสาวลำปางแล้วซะอีก งอนดีไหมเนี่ย” ฉันพูดแล้วยู่หน้าใส่เขา 

“โอ๋ๆ วันนี้จะง้อทั้งวันเลยค่ะ” ฟลอยส์พูดแล้วกุมมือฉันมาหอม 

“ทั้งวันอะไรล่ะ ตอนนี้ผ่านไปครึ่งวันละมั้ย เธอนะเธอ ไปเลยลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเลยจะไปห้าง ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ใช่ไหม รีบไปเลยเราไม่อยากกลับบ้านค่ำ เร็วๆ เลย” ฉันพูดจบเขาก็ลุกเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ฉันก็ออกมารอที่ห้องนั่งเล่น ไม่อยากอยู่ในห้องเขานานๆ มันดูไม่ดี ถึงจะไม่มีใครเห็นแต่ก็อยากทำเพื่อความสบายใจตัวเองด้วย 

 

“อ้าวลูก มาเมื่อไรเนี่ย จะมาเที่ยวแล้วทำไมตาฟลอยส์ไม่บอกย่าเลยจะได้ทำขนมไว้รอ” คุณย่าที่พึ่งกลับจากข้างนอกเห็นฉันก็รีบถามขึ้น 

“อ๋อ พอดีติดต่อฟลอยส์ไม่ได้มาสามวันแล้วค่ะ เป็นห่วงเลยมาตามที่บ้านดู พึ่งรู้ว่าโทรศัพท์หายค่ะย่าขา” ฉันพูดตอบท่านไป 

“เออ จริงสิ ย่าลืมไปเลยว่าจะโทรบอกหนูว่าตาฟลอยส์น่ะโทรศัพท์หายตั้งแต่วันนั้นแล้วลืมไปเลยลูก ขอโทษทีนะอย่าถือสาย่าเลยคนแก่ขี้หลงขี้ลืมน่ะ” คุณย่าพูด 

“ไม่เป็นไรค่ะย่า ตอนนี้หนูรู้แล้วไงคะ สบายใจได้เลยค่ะ” ฉันพูด 

“วันนั้นได้ข่าวว่าเป็นวันจบมอหกนิลูก ย่ามีของขวัญให้นะ อ่า นี่จ่ะ ก็เตรียมไว้ให้แต่ตาฟลอยส์ก็ไปทัศนศึกษาพอกลับมาก็ป่วยหนักเลย ดูแลกันให้วุ่นวายใหญ่โต” คุณย่าพูดกับยื่นถุงของขวัญให้ฉัน 

“ขอบคุณค่ะ จริงๆ ไม่ให้ก็ได้นะคะ แค่จบมอหกเองค่ะ ลำบากย่าเลย หนูเกรงใจนะคะ” ฉันพูดไป เกรงใจจริงๆ แค่จบมอหกเองทำไมต้องหาของมาให้อะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ 

“ก็ถือว่าให้รางวัลคนน่ารักของย่าไงลูก ไหนจะต้องเหนื่อยมาสอนเจ้าฟลอยส์อีก นี่คะแนนมันดีขึ้นเพราะหนูเลยนะ ย่าก็อยากให้บ้างเดี๋ยวคนอื่นจะว่าย่าขี้งก555” คุณย่าพูดไปหัวเราะไป 

ฉันกับคุณย่าคุยกันสักพัก พอฟลอยส์มาแล้วเราก็ออกไปกันเลย ตอนแรกคุณย่าอยากให้ทานข้าวด้วยกันก่อนแต่ว่าเกรงใจท่านที่จะต้องไปทำอาหารแล้วไหนจะเวลาอีกกลัวจะช้าแล้วได้กลับบ้านค่ำ เพราะบ้านเราก็ใช่ว่าจะใกล้กันที่ไหน 

 

At ห้างสรรพสินค้า 

“เราไปดูโทรศัพท์กัน แล้วค่อยไปหาไรกิน ตัวหิวไหม หรือถ้าหิวกินข้าวก่อนก็ได้นะคะ” ฟลอยส์ที่ถามฉันหลังจากที่เราเดินเข้ามาในห้าง 

“ไม่ค่อยเท่าไรเลย เธอนั่นแหละ หิวไหมยังไม่ได้กินไรเลยหนิ” ฉันตอบกลับไป ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไรหรอก 

“ก็นิดหน่อย แต่ไปดูโทรศัพท์กันก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวค่อยไปกินร้านโปรดตัวกัน” ฟลอยส์พูดเสร็จก็จับมือฉันเดินไปยังโซนของชั้นไอที 

เราใช้เวลาเลือกซื้อโทรศัพท์ใหม่ไม่นาน เพราะคิดไว้แล้วว่าจะเอารุ่นไหน แต่ยุ่งยากตรงจะใช้เบอร์เดิมเลยช้าตรงนี้แหละ เพราะรอดำเนินการระงับซิมเก่าเปิดซิมใหม่เบอร์เดิมใช้เวลากับการพูดกับพนักงานไปพักใหญ่ 

เสร็จแล้วเราเลยเดินไปร้านอาหารโปรดของฉันนั้นก็คือ Shabu Shi นั่นเอง ฉันชอบกินมากๆ เลย มันสนุกตรงที่เวลามันเลื่อนมาให้เลือก ไม่ต้องไปตักเองและมันก็สะอาดและอร่อยดีด้วย ฉันล่ะอย่างชอบ 

“นี่ครับ ของโปรดตัว กินเยอะๆ นะคับ อ่านหนังสือเยอะจนลืมกินข้าวรึไง ดูสิผอมหมดแล้วนะคะ อ่ะ.” ฟลอยส์ยื่นชามอูด้งที่ต้มแล้วมาให้ พร้อมกับพูดบ่นยิกๆ ก็คนมันยุ่งกับการอ่านนี่นา เลยกินข้าวไม่ตรงเวลาบ้างหรือก็ลืมกินบ้าง พูดไปด้วยคีบนั่นคีบนี่ส่งให้เต็มไปหมด จุกตายกันพอดีมื้อนี้ของฉัน 

“เว่อร์ไป ไม่ได้ผอมขนาดนั้น มัวแต่คีบให้เราเธอกินบ้างเหอะ มันเยอะแล้ว กินหมดนี่จุกตายพอดี555 อ่ะนี่ให้เธอบ้าง” ฉันพูดแล้วก็คีบหมูให้เขาด้วย 

หลังจากเราสองคนกินจนใกล้จะหมดเวลา อิ่มแล้วก็ลุกไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์แล้วออกจากร้านไปเดินเล่นสักพัก ไม่นานก็ตัดสินใจกลับ ตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นแล้วฟลอยส์ขับรถฉันมาส่งฉันที่บ้าน แล้วเขาเองให้เพื่อนมารับเพราะเขาก็จะไปหาเพื่อนต่อ เห็นว่าวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนเขา ตอนแรกฉันก็ไม่อยากให้ไปเพราะเขายังไม่หายป่วยเลย แต่เจ้าตัวก็อ้อนขอฉันเลยตามใจเขาเพราะฉันก็อยากให้เขามีเวลาไปหาเพื่อนบ้าง นานๆ จะยอมไปไหนกับเพื่อนที 

“เดี๋ยวยังไงเค้าโทรหาตัวนะคะ บายค่ะ” ฟลอยส์พูด 

“อย่ากลับดึกนะ ดูแลตัวเองด้วยนะ เราเข้าบ้านก่อนนะ” ฉันสลับที่ไปขับรถพร้อมบอกลาก่อนจะเข้าบ้านไป ตอนนี้เพื่อนเขาก็ขับรถมารอรับเขาแล้ว 

 

22:00 น. 

ฉันเริ่มรู้สึกง่วงๆ ตั้งแต่กลับมาฉันก็ดูซีรีย์เรื่องโปรด มีพักไปอาบน้ำแล้วมานอนดูต่อ จนตอนนี้ก็สี่ทุ่มแล้ว ฟลอยส์ก็คงจะสนุกกับเพื่อนอยู่ ไม่เห็นทักมาสักทีฉันเลยส่งข้อความไปบอกว่าจะนอนแล้ว 

Greenn_JRY: เธอยังไม่กลับหรอ เราง่วงแล้วงะ 

Greenn_JRY: อย่ากลับดึกมากนะ  

Greenn_JRY: ฝันดีนะเธอ 

Greenn_JRY: (ส่งส่งสติกเกอร์)  

Floys_TNW: เดี๋ยวจะกลับแล้วนะคะ นอนก่อนเลยค่ะ  

Floys_TNW: ฝันดีค่ะ รักนะคะ  

Floys_TNW: (ส่งส่งสติกเกอร์)  

ฉันส่งข้อความไปไม่นานเขาก็ตอบกลับมาทันที พอเขาตอบมาฉันก็สบายใจอย่างน้อยเขาก็ยังตอบมาให้รู้ว่าเป็นยังไงแค่นี้ก็ดีแล้ว หลังจากคุยกับเขาเสร็จฉันก็ลุกไปปิดไฟแล้วเข้านอนทันทีเพราะง่วงมากแล้วด้วยตอนนี้  

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... 

ฉันที่วันๆ ก็ดูซีรีย์ อ่านนิยาย ไปเที่ยวบ้าง ไปบ้านเพื่อนบ้าง เพื่อนมาหาบ้าง แสนจะสบายแต่ก็น่าเบื่อเหมือนกัน วันนี้ฉันว่าจะชวนฟลอยส์ไปเที่ยวคาเฟ่ จิบชากาแฟ ถ่ายรูปเล่น กำลังจะโทรหาแต่ก็มีสายเรียกเข้าซะก่อน แล้วคนที่โทรมาก็เป็นคนเดียวกันพอดี ฉันจึงกดรับสายรอปลายสายเอ่ยทัก 

“ฮัลโหล เอออ..ตัว ตัวคะพอดีเค้าจะไปนอนบ้านเพื่อนนะ นัดกันกินเลี้ยงงะ ไปสามวันออกวันนี้สายๆ” ฟลอยส์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ฉันที่ได้ยินก็แปลกใจมาก เขาจะไปนอนค้างบ้านเพื่อนตั้งสามวันแปลกมาก  

ฉันรู้สึกว่าหลังจากที่เขากลับมาจากเข้าค่าย เขาก็ไปเจอเพื่อนใหม่ และเขาก็เที่ยวมากขึ้นกับเพื่อนใหม่เขา แรกๆ ฉันก็รู้สึกดีที่เขาให้ความสำคัญกับการมีเพื่อน ไม่หมกตัวอยู่บ้านหรือกับฉันอย่างเดียว เขาจะได้มีเพื่อนเยอะๆ ไม่เหงาเกินไป แต่พวกเขาก็ดูจะเที่ยวบ่อยไปอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาไปกินเลี้ยงบ้านเพื่อนทุกวันจะมีหยุดก็แค่เมื่อวานเท่านั้น ฉันเองก็ได้คุยกับเขาน้อยลง คิดว่าวันนี้คงจะได้ไปเที่ยวด้วยกันแต่กลับไม่ว่างแล้วซะงั้น แล้วก็ไม่เห็นจะบอกอะไรฉันเลยทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็คุยกัน 

“อ้าว! แล้วทำไมไม่เห็นเธอบอกเราเลยเมื่อคืน วันนี้ก็ว่าจะชวนเธอไปเที่ยวคาเฟ่แหน่ะ” ฉันพูดกลับไปด้วยเสียงที่น้อยใจ 

“เค้าพึ่งรู้วันนี้ตอนเช้าเลยค่ะ เพราะว่าเดี๋ยวพวกมันจะต้องไปเรียนแก้แล้วอ่ะ คงไม่ว่างอีกยาวเลยจนกว่าจะสงกรานต์นู่นแหน่ะ เค้าเลยว่าจะไปด้วยค่ะ ตัวไม่งอนนะคะ เดี๋ยวกลับมาจะพาไปเที่ยวชดเชยให้นะคะ” เขาพูดกลับมาเสียงอ้อนๆ เห้อ อะไรกันนักหนาชักจะอยากรู้จักแล้วสิเพื่อนของเขาเนี่ย มันยังไงกันแน่ 

“ตามใจค่ะ งั้นแค่นี้นะ จะโทรไปชวนพี่แบล็คไปคาเฟ่แทนเธอละ” ฉันพูด ตอนนี้คือฉันน้อยใจมาก มากที่สุดและก็ไม่อยากคุยกับเขาแล้ว ใครจะว่างี่เง่าไหมฉันก็ยอมรับนะ แต่ก่อนเขาติดฉันตลอดพอมาตอนนี้นอกจากจะห่างฉันแล้วยังไม่มีเวลาให้อีก คุยก็น้อยลงจนบางวันไม่ได้คุยเลยภายในสองอาทิตย์นี้อ่ะ เห้อออ 

“งั้นเค้าไปแล้วนะคะ เพื่อนมารับพอดีเลยค่ะ บาย” เขาพูดแบบรีบแล้วตัดสายไปทันที ทั้งๆ ที่ฉันกำลังงอนเนี่ยนะ เห้ยย! มันได้หรอ เค้าละเลยฉันถึงขั้นลืมไปแล้วว่าฉันจะเป็นแบบนี้เวลางอนเนี่ยนะ 

ฉันที่ตอนนี้ความสับสนวิ่งวนในหัวฉันเต็มไปหมดเลยว่าตัวเองงี่เง่าเกินไปหรือเขาแปลกไปจริงๆ ฉันพยายามมองข้ามไปว่าเขามีคนอื่นเพราะบางอย่างเขาก็ยังเหมือนเดิมเช่นคำพูดจาหวานๆ เป็นต้น เขาจะนอกใจฉันไปเพื่ออะไรกัน แต่บางทีก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงอยากไปเจอกับเพื่อนมากกว่าที่จะมาเจอฉัน หรือว่าฉันมันน่าเบื่อจนเขารำคานเลยไปหาเพื่อนบ่อยๆ งั้นหรอ  

คิดไปคิดมาฉันก็ไม่ได้ส่องไอจีของเขานานแล้ว แต่วันนี้ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองต้องเข้าไปเช็คสักหน่อยแล้ว มันจะต้องเจออะไรสักอย่างแหละถ้ามันมีอะไรผิดปกติอ่ะ พอคิดได้เลยรีบไปเปิดดูและดูแต่ละรูปๆ จนไปสะดุดตากับคนๆ นึงที่ฉันไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ที่ฉันไม่คุ้นแพราะคนรอบตัวเขาฉันก็รู้จักหมดเขาจะแนะนำให้ฉันรู้จักทุกคนเสมอและไอจีเขาก็เป็นบัญชีส่วนตัวเขาไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งเท่าไร จึงเลือกอนุญาตแต่คนที่สนิทเท่านั้น เอาแล้วสิใจฉันเริ่มรู้สึกสั่นๆ  

ตุบ ตุบ ตุบ.. 

 

โพสท์ของฟลอยส์ 

Floys_TNW ที่ยิ้มเพราะคุณน่ารักค่ะ 📷@Greenn_JRY 

ไลค์ 253 คอมเมนต์ 10 

FFon_ เจอยิ้มแบบนี้น่ารักอีกแล้วงะ ใจแบบเขินไม่ไหว ❤❤ 

Topping17 หล่อสาวเหลียวตลอด 

OTto- กูชงอยู่นะ เม้นท์บนๆๆ กริ้ววว 

Floys_TNW ไอ่สัส แม่งมั่วว555 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อะไร ยังไง มันจะมีอะไรในกอไผ่กันละเนี่ย  

มาติดตามกันต่อไปได้นะคะ เม้นท์ติเม้นท์ชมได้น้าา ไรท์อยากอ่านเม้นจริ้งๆๆ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว