email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ฝากเนื้อฝากตัวนักเขียนฝึกหัดคนนี้ด้วยนะคะ ❤

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2564 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

วันปัจฉิมนิเทศ...

At Green Home...

ฉันตื่นเช้ามาในวันที่อากาศสดใส ในช่วงเช้ามืดมีอากาศหนาว สายๆ ก็จะค่อยๆเย็นสบาย จะบอกว่าตื่นเต้นไหมกับวันนี้บอกเลยว่าก็มีบ้าง เพราะฉันก็ไม่รู้จะได้อะไรจากเพื่อน จะมีใครมาร่วมยินดีกับฉันไหม มันจะมากหรือน้อยแค่ไหนฉันก็ไม่รู้ แต่ก็เชิญชวนคนมาทั้งอำเภอเลยอะ555 ฉันไม่ใช่คนที่โดดเด่นเท่าไรเลย เพราะไปโรงเรียนก็ตั้งใจเรียนมีกิจกรรมก็ทำกิจกรรม ที่เป็นที่รู้จักก็คงเป็นเพราะว่าฉันเข้ากับคนง่ายและเฟรนด์ลี่ซะมากกว่า

กริ๊งง กริ๊งง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอโชว์ชื่อฟลอยส์ ฉันจึงกดรับสายและทักทายไปก่อน

“มอนิ่ง ว่าไง” ฉันพูด

“ทำไรอยู่คะ ออกจากบ้านยัง?” ฟลอยส์พูดถาม

“ยังเลย กำลังจะออกแล้วอีกสักพัก แล้วไปโรงเรียนยัง ต้องไปขึ้นรถกี่โมง” ฉันพูดและถามเขาต่อ เพราะวันนี้เขาต้องไปทัศนศึกษาที่จังหวัดลำปาง

“ตอนนี้อยู่บนรถแล้วแหละ ไม่ได้โทรบอกก่อนเพราะว่าไม่อยากกวนไง นี่ต้องมาขึ้นรถตั้งแต่ตีสาม อยากให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อย รู้นะว่าตื่นเต้นเมื่อคืนคงจะนอนไม่ค่อยหลับแน่ๆ” ฟลอยส์พูดตอบกลับมา ที่เขาตอบมาก็จริงแฮะฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย กว่าจะหลับจริงๆ ก็ดึกมากอยู่ แต่ก็แอบงอนๆ นะ ไปขึ้นรถตั้งแต่เช้าไม่คิดบอกกันบ้าง มันน่าน้อยใจนัก

“อ้าว นึกว่าเธอจะโทรปลุกเราซะอีก ที่ไหนได้ไปนู้นแล้ว งั้นเดินทางปลอดภัยนะ เที่ยวให้สนุกล่ะ แล้วครั้งหน้าพาเราไปด้วย” ในใจนี่แอบคิดว่าเขาอาจจะมาเซอร์ไพรส์แต่คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะตอนนี้คงใกล้ถึงลำปางแล้ว กลับมาทันก็คงบ้าละ

“อย่าน้อยใจนะคะ ไม่ไปก็ใช่ว่าจะไม่ยินดีด้วยนิ ส่งกำลังใจให้ตลอดแหละ เดี๋ยวคงมีคนเอาของขวัญมาให้เยอะแยะแน่ๆ ยิ่งสวยๆ และใจดีขนาดนี้ ไปแล้วค่ะจะซื้อของเด็ดลำปางไปฝากน้า รักนะคะกรีน” แหม!! รู้อีกว่าคิดอะไรอยู่จะบ้าตาย ฉันก็อยากให้เขามาด้วยไง ทำไมไม่เข้าใจนะ

“โอเค เราก็จะไปแล้ว ยังไงเดี๋ยวทักไปนะ” ฉันพูดและกดวางสายไป

ไม่มีเวลาให้มาเศร้าแล้ว ตอนนี้ต้องไปโรงเรียนแล้ว ถึงแฟนไม่มาก็ยังมีเจ้าพวกเพื่อนและรุ่นน้องที่น่ารักทั้งหลาย ที่จะได้เจอในวันนี้ ของขวัญพร้อม คนพร้อม ไปจ้า

 

At TM School..

กิจกรรมแรกหลังจากเข้าแถวคือการบูมสันทนาการ โดยรุ่นน้องบูมให้รุ่นพี่ทั้ง ม.3 และ ม.6 น้องๆ คงตั้งใจซ้อมกันน่าดู เพราะทุกคนทั้งร้องทั้งเต้นได้พร้อมเพียงและเสียงดัง ฉันชอบนะยิ่งตอนที่ฉันเป็นรุ่นน้องฉันก็ทำมันเต็มที่เพื่อรุ่นพี่ตลอด พอมาเป็นรุ่นพี่ที่โดนบูมเองก็รู้สึกดีแปลกๆ

ต่อไปก็คือพิธีการมอบใบประกาศนียบัตร เราจัดขึ้นในหอประชุมของโรงเรียน เราใช้เวลาในการทำพิธีไม่นานก็คงจะเสร็จประมาณก่อนเที่ยง

หลังจากที่ทำพิธีมอบใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาของชั้นม.3กับม.6 เสร็จพวกเราก็จะแยกย้ายกันไปมอบของขวัญและพบเจอกับคนที่มาแสดงความยินดี

“เราจะไปห้องก่อนเนาะมึง ไปเอากระเป๋าและก็ของแล้วค่อยไปหาพ่อแม่พวกเราที่อาคารหอสมุด” ภูมิพูด

“งั้นขอโทรบอกพ่อกับแม่กูก่อนนะ ให้ไปเจอกันตรงนั้นใช่ไหม” ฉันพูดพร้อมกับจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาคุณพ่อคุณแม่

“ไม่ต้องๆ เพราะพ่อแม่กูบอกว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันแล้ว” ภูมิพูด

“มึงรู้ได้ไงอีภูมิ ไม่ใช่ไปละไม่เจอนะ” ปันปันพูด

“พ่อแม่กูโทรมาบอกเมื่อกี๊ ก็พวกมึงไปเข้าห้องน้ำไง กูจะโกหกทำไมคะถามก่อน” ภูมิพูด ก็งงว่ามันรู้ได้ไงที่แท้ก็คุยกับพ่อแม่มันตอนฉันกับปันปันไปเข้าห้องน้ำนี่เอง

“ก็แล้วทำไมไม่บอกล่ะ กูก็ว่าอยู่” ปันปันพูดแล้วทำหน้าหน้าเด๋อ งงๆ

“ก็บอกนี่ไงอีปัน มึงจะเอาไงเนี่ย” ภูมิพูด

“โอ้ยพอๆ ไปกันเถอะหยุดเถียงกันค่ะเพื่อน เดี๋ยวพ่อแม่รอนานนะ เร้วววว” ฉันพูดตัดบท ถ้าจะเถียงกันแบบนี้ไม่จบสักที

พวกเราสามคนไปเอากระเป๋าและรีบไปหาพ่อแม่ทันที เพราะพวกท่านคงจะรอนาน ทั้งๆ ที่ฉันก็บอกแล้วมาตอนสิบเอ็ดโมง แต่ก็ดันจะมาพร้อมกับฉันเลยได้รอยาวๆ เลยจ้า

หน้าอาคารหอสมุดTM

“พ่อคะ แม่คะ มาแล้วค่ะ รอนานมากเลยใช่ไหมคะ ก็น้องบอกแล้วว่าไม่ต้องรีบมาเห็นมั้ย” พอมาถึงฉันรีบเข้าไปหาคุณพ่อคุณแม่พร้อมกับบ่นทันที ก็พวกเขาดื้ออะ

“บ่นทำไมนักหนาเรา ลูกพ่อก็ไม่ได้มีวันจบทุกวันสักหน่อย จะมารอทั้งวันก็ยังได้เลย” คุณพ่อฉันพูดตอบกลับมาพร้อมอ้าแขนให้ฉันเข้าไปกอด ฉันก็กอดตอบพร้อมหอมแก้มซ้ายแก้มขวาทันที

“ว้า แม่คนนี้มันคงหัวเน่าไปแล้วแน่ๆ พ่อลูกเค้าลืมเลย” เสียงคุณแม่ที่พูดแกล้งแบบตัดพ้อเบาๆ

“เอ๋!! เสียงอะไรบ่นคะพ่อได้ยินไหมนะ” ฉันพูดตอบไปแบบแกล้งแต่ตัวฉันนี่หันไปกอดกับแม่แล้วนะ

“แหนะ เจ้าแสบขี้แกล้งนะ ถ้าแม่ไม่รักพ่อไม่รู้ด้วยน้า” คุณพ่อพูดแบบทำหน้าเย้ยฉันด้วย อยากเอาตัวรอดจากแม่แน่ๆ พ่อนี่ไม่ได้เลยแพ้แม่ตลอดไม่ว่าอะไรก็จะเข้าข้างแม่ตลอด แต่ฉันว่าพ่อต้องโดนแม่ดุแน่ๆ ที่พูดแบบนี้เพราะแม่ไม่มีทางโกรธฉันแน่นอน

“พ่อคะ อย่ามาพูดให้ลูกคิดมากสิคะ ถ้าแม่ไม่รักลูกจะให้แม่รักใครที่ไหนกัน” คุณแม่ตีแขนพ่อเบาๆ พร้อมกับดุพ่อกลับ ฉันว่าแล้วยังไงแม่ก็ไม่โกรธแถมยังเข้าข้างฉันด้วย ก็แม่สปอยฉันจะตาย

“อะไรกันครับที่รัก ก็ลูกแกล้งเเม่นะ พ่อก็ต้องบอกลูกไง” คุณพ่อพูดพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆ

“หยุดเลยนะ หยุดใส่ร้ายลูกเลยค่ะนี่คือคำสั่ง!” คุณแม่พูดพร้อมทำหน้าดุ พ่อก็หน้าหงอยไปเลย ฉันละสงสารพ่อจริงๆ

“แม่ขา วันนี้น้องจบแล้ว น้องเก่งมั้ยคะ ได้เกรดเฉลี่ยสามกว่าๆ เลยน้า” ฉันคลายกอดพร้อมกับอ้อนแม่ทันที

“เก่งมากแล้วค่ะน้อง น้องเป็นเด็กดีตั้งใจเรียนมาตลอดเลย วันนี้ก็ถือเป็นความสำเร็จอีกขั้นของน้อง แม่รักน้องนะคะ นี่ค่ะของที่แม่เตรียมมาให้ไม่รู้จะถูกใจน้องรึเปล่านะ” คุณแม่พูดพร้อมกับหันไปหยิบของมาให้ฉัน เป็นพวงมาลัยที่ทำจากเงิน แล้วแม่ก็เลือกแบงค์พันให้ด้วย ช่อดอกเงินก็แบงค์พันช่อใหญ่เกือบเท่าตัวฉัน และลูกโป่งลูกโตๆ ข้างในมีเม็ดโฟมและแบงค์พันม้วนเต็มเลย

“โอ้โห! แม่ขาทำไมเยอะจังเลยคะ น้องจะโดนปล้นไหมเนี่ย ทำไมมีแต่แบงค์เทาทั้งนั้นเลยอะ งื้ออขอบคุณนะคะ รักแม่ที่สุดเลย” ฉันพูดแบบดีใจสุดๆ คุณแม่ฉันไม่เคยแผ่วเลย มันเป็นน่ารักจังเลยอะ

“ก็วันนี้แม่ถูกโฉลกกับสีเทาค่ะ เลยจัดของเทาๆ ให้น้องซะเลย น้องชอบแม่ก็ดีใจค่ะ แม่เป็นคนคิดแล้วเงินของพ่อนะคะ ขอบคุณพ่อด้วยค่ะน้อง” เสียงคุณแม่บอกพร้อมเอามือคล้องแขนพ่อไว้ ฉันยกมือไหว้พร้อมกับกอดทั้งสองคนแบบแน่นๆ เลย

“เอ๊ะ ของขวัญเยอะจังเลยนะคะ ของพี่ยังจำเป็นไหมน้า?” เสียงใครบางคนคุ้นหูดังมาแว่วๆ ฉันก็คลายกอดแล้วหันไปดูทันที

“แบล็คกี้ งื้ออ เค้านึกว่าจะไม่มาแล้ว ไหนบอกไม่ว่างไง”

 

 

โพสท์ของกรีนก่อนวันปัจฉิม

Greenn_JRY พรุ่งนี้คนทั้งอำเภออย่าลืมไปงานปัจฉิมเค้าน้า ไปถ่ายรูปกันเถอะๆๆ 👌👀

ไลค์ 35967 คอมเมนต์ 524

Lilly25 น่าร้ากกกกกก

Ohmmmm ตอบแชทหน่อยค่ะคนสวย

Floys_TNW @Greenn_JRY

Black_JaruWat ไม่ว่างเลยค่ะคนดี เดี๋ยวส่งของไปน้าา

Greenn_JRY @Floys_TNW

Greenn_JRY 😂😒 จะไม่รักแล้วนะคะ แงงง @Black_JaruWat

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เริ่มมีตัวละครมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วแบล็คนี่ใครกันน้า ลองเดาแล้วเม้นท์มาได้น้าา 

เม้นท์ติเม้นท์ด่าได้ค่าา ไรท์อยากอ่านเม้นท์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว