email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 เเก้เเล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 เเก้เเล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 เเก้เเล้ว
แบบอักษร

 

[ เลม่อน ]

 

ในขณะที่พวกเรา 4 คนกำลังรับประทานอาหารกันอยู่ ผมสังเกตว่าเเนทกับเเนนที่นั่งอยู่ฝังตรงข้ามผมกับไอ้ติณ สะกิดเเละกระซิบกัน เหมือนมีอะไรจะพูดเเต่ไม่กล้า ส่วนไอ้ติณก็ไม่สนใจห่าไรเลย เเดกเอาๆอย่างเดียว

" เเนทกับเเนนมีอะไรหรือเปล่า " ผททนไม่ไหวจึงถามออกไป สองคนนั้นดูตกใจพอสมควรที่ผมทักขึ้น ก่อนจะเป็นเเนทที่ยิ้มเเหยๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกมา ซึ่งเป็นคำถามที่ผมได้ยินมาตลอดหลายอาทิตย์มานี้ อยากจะกุมขมับ

" เอ่อ คือ.. คือม่อนกับติณเป็นอะไรกันเหรอ " ซึ่งมันเรียกความสนใจจากไอ้ติณได้เป็นอย่างดี

" ถามทำไม " เย็นชาได้อีก ไอ้เหี้ยติณมึงเป็นตัวปัญหาในการที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด มึงมีหน้าไปถามเค้าเสียงเเข็งเลยเหรอ

" คือที่เเนทถามเพราะว่าติณกับม่อนก็รู้ๆกันอยู่ว่าที่เรามาเจอกันเพราะอะไร เเนทก็เเค่ยากถามเพื่อความเเน่ใจ " เเนทพูดเเล้วทำหน้าจริงจังสุดๆ เเล้วจ้องหน้าไอ้ติณเเบบไม่กลัวสายตาดุๆที่มันมองอยู่

" เรากับม่อนจะเป็นอะไรกันเเล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ " ไอ้ห่า มึงเเค่บอกว่าเราเป็นเพื่อนกันเเค่นี้ก็จบป่ะ

" เราเป็นเพื่อนกันครับ " ผมบอกออกไป เเละได้รับสายตาดุจากไอ้ติณมาอย่างรวดเร็ว มึงคิดว่ากูกลัวหรอว่ะ เออกูกลัวอยู่หน่อยๆ ย้ำ! หน่อยๆ

 

" ตกลงว่าอะไรค่ะ " เเนนพูดเเล้วมองหน้าหกับไอ้ติณสลับกัน

" เพื่อนกันครับ " ผมยังย้ำคำเดิม

" ไม่ใช่ " ติณ

" ใช่ " ม่อน

" บอกว่าไม่ใช่ไง " ติณ

" ตกลงพวกพี่สองคนเป็นอะไรกันค่ะ " แนนที่เห็นสถานการณ์ที่ดูจะไม่ได้คำตอบ จริงถามย้ำขึ้นอีก

" เป็นเพื่อ...."

" เป็นเเฟนกันครับ " ผมพูดยังไม่ทันจบประโยค ไอ้ติณก็พูดเเทรกขึ้นมาก่อน ผมนี่หันควับไปมองมันคอเเทบเคล็ด มึงเอาอีกเเล้วไอ้เหี้ย!!

" จริงเหรอ! " เเนทพูดตาโตเเล้วเอามือปิดปาก

" เเนนบอกเเล้วพี่เเนท " เเนนที่เอามือตบเเขนเเนทอยู่ ปุ้ๆ เจ็บไหมน่ะนั่น

 

" จริงเหรอ!! "

" ม๊า! / ม๊า! "

ผมหันขึ้นไปมองก็เจอม๊าผมกับม๊านุช ยืนอยู่ข้างโต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ ที่ยืนทำหน้าดุทั้งสองคนเลย ไอ้เหี้ยติณหาเรื่องฉิบหายให้กูอีกเเล้ว

" กลับไปคุยกันที่บ้าน " ม๊าผมพูดเเล้วเดินออกไป กับม๊านุช โถ่ ม๊าฟังผมก่อนนนนน

 

 

บ้านเลม่อน

 

 

ผมนั่งหน้าซีดอยู่ห้องนั่งเล่นที่บ้านเเละมีไอ้ติณนั่งอยู่ข้างๆ ตรงข้ามก็มีม๊าผมกับม๊านุชนั่งจ้องพวกผมอยู่ ความรู้สึกเหมือนพาเเฟนมาบ้าน เเต่เเม่งไม่ใช่เเฟนกูไง

" ติณ ม่อน เราสองคนเป็นเเฟนกันจริงเหรอ " เป็นม๊านุชที่เอ่ยถามเสียงเย็น ซึ่งไม่ค่อยได้ยินจากปากของม๊านุชเท่าไหร่

" เอ่อออ คือ... คือว่า "

" ครับม๊า เราสองคนคบกันอยู่ " ผมหันไปมองมัน คอกูจะเคล็ดก็วันนี้เเหละ

" ไอ้ติณ!! "

" ไม่ใช่นะครับ ไอ้ เอ่ย ติณเเค่อำเล่นใช่ไหมมึง เอ่ย ติณเนาะๆ " มึงอย่าลกสิม่อน

" ตกลงว่ายังไงกัน! " อุ้ย ม๊าอย่าขึ้นเสียงสิ ม่อนตกใจ

" เรากันจริงๆครับ ฝ ม่อนก็ม๊าไปสิ " บอกเหี้ยไร กูไม่ได้เป็นอะไรกับมึงเลยสัด

" จริงเหรอเลม่อน " ชื่อกูมาเต็มเลย มึงไม่ต้องส่งสายตาข่มขู่กูมาเลยนะไอ้ติณ

" ก็บอกม๊าสาไปสิ ม่อนจะอายทำไม " ติณ กดดันกูจังว่ะ กูจะทำไงดีเนี้ย

" เล่ม่อน บอกม๊ามา " ม๊าอย่าเร่งม่อนสิ ขอตัดสินใจเเป๊บ

" ม่อน บอกม๊าไป "

 

" คะ.. ครับ ผมกับติณเป็นเเฟนกันครับ " ไอ้ห่าติณมึงไม่ต้องเสือกยิ้มเลยไอ้สัด ผมอยู่กับมันมาตั้งเเต่เด็กๆ มันคงรู้ว่าผมไม่ค่อยทนกับสถานการณ์กดดันสักเท่าไหร่

" ตั้งเเต่เมื่อไหร่ " ม๊านุช เมื่อไหร่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เเต่ที่เเน่ๆกูตอบตกลงไปเเล้ว กูไม่น่าเสียรู้มันเลย

" สักพักเเล้วครับม๊า " เป็นไอ้ติณที่ตอบ ด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

" เฮ้อออ เเล้วทำไมไม่บอกม๊าตั้งเเต่ที่เเรก ม๊าจะได้ไม่ไปนัดหนูเเนทกับหนูเเนนเขา " ม๊าผมพูด เเต่ม๊าครับม๊าไม่ถามผมสักคำว่านัดใครไว้ให้

พูดถึงเเนทกับเเนนเเล้ว ก็เฮ้อออ เธอบอกว่าเธอเป็นสาววาย เเละก็ชอบคู่ติณม่อนมากๆ เเละบอกพวกผมด้วยนะ ว่าจะขอติดตามเป็นเเฟนคลับติณม่อน เเละถ่ายรูปร่วมกันไปอีก ป่านนี้พวกเธอคงเอาไปบอกคนอื่นต่อๆกันเเล้วเเหละ ว่าผมกับไอ้ติณเป็นเเฟนกัน เอาความสงบสุขกูคืนมา สาวๆของม่อนคงหนีหมดเเล้ว

" ก็ม๊าสาไม่ถามนิครับ " ติณ

" เอาเถอะๆ นุช สาว่าเราต้องจัดงานเลี้ยงเเล้วเเหละ " เเล้วม๊าก็หันไปหาม๊านุช เเล้วยิ้มเเบบมีความสุข เเต่เมื่อกี้ม๊าพึ่งทำหน้ายักษ์ไปนะครับ เเต่งานเลี้ยงไรวะ

" งานอะไรเหรอสา "

" ก็งานเลี้ยงฉลองที่เราจะได้เป็นทองเเผ่นเดียวกันไง " ทองเผ่นเดียวกัน ม๊าพูดเหมือนผมกับไอ้ติณกำลังจะเเต่งงานกันงั้นเเหละ เเต่รอสักระยะก่อนผมค่อยจะม๊าบอกม๊าว่าผมเลิกกับไอ้ติณเเล้ว เเค่นี้เรื่องก็จะจบ เเล้วผมก็จะได้ไปใช้ชีวิตเเบบเดิม ชีวิตที่สงบสุขรอม่อนก่อน ม่อนกำลังไป

" จริงด้วยสา งั้นเดี๋ยวเราออกไปซื้อของที่ตลาดเเล้วมาทำอาหารกันเถอะ " ดีใจอะไรขนาดน้านนน

" งั้นไปกันเถอะ ป่ะ เเต่เดี๋ยวก่อน " ม๊าผมพูดเเล้วหัดกับมาหาผมกับไอ้ติณที่นั่งอยู่ สายตาม๊านี่ทำผมสะดุ้งเลย จะอะไรกับผมอีกคร้าบ

" อะไรเหรอครับม๊า " ผมพูดถามออกไป ผมไปทำอะไรให้ไม่พอใจอีกเนี่ย มองจะพรุนเเล้วนะ

" อย่าหาว่าม๊าอะไรเลยนะ ม๊าขอถามอะไรหน่อยเถอะ "

" อะไรเหรอม๊า "

" เเกกับติณ ใครเป็นผัวเป็นเมียห๊ะ " คำถามของม๊าทำให้ผมหน้าเห่อร้อน ม๊าถามอะไรของม๊าเนี่ย ไอ้ติณนี่ยิ้มกรุ่มกริ่มเลยครับ

" ม๊า!! ถามอะไรของม๊าเนี่ย " ผมว่าหน้าผมต้องเเดงมากเเน่ๆ งื้อ ทั้งอาย ทั้งเขิน

" ไม่ต้องตอบคำถามม๊าล่ะ ติณ ม่อนไม่เหลือใช่ไหม " ม๊าอย่ายิ้มล้อผมเซ้ ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเเล้ว ป๊ารู้ป๊าต้องหัวเราะเยาะผมเเน่ อุตส่าห์คุยไว้เยอะว่าเจ๋ง อ้ากก ม่อนอยากตาย

" ครับม๊า หึหึ " มึงไม่ต้องกลั้นขำเลยไอ้สัด

" เลม่อนลูก เอาสินสอดเท่าไหร่ลูกม๊าจะมาขอ " ม๊านุชพูดยิ้มๆ ส่งสายตาล้อผมเต็มประดา

" ม๊านุชอ่าาา ม่อนไม่คุยกับทุกคนเเล้ว " ผมพูดเเล้วเดินปึ้งปั้งขึ้นไปบนห้อง เขินว้อยยยย อายด้วย งื้ออออ

 

 

 

 

.......................................................................

 

 

 

 

จะได้ชีวิตที่สงบสุข หรือได้ชีวิตที่วุ่นวายกว่าเดิมค่ะลูกม่อน รีบบอกค่าสินสอดมานะ เเม่จะได้รีบให้ม๊านุชไปขอ เเม่อยากเต้นหน้าขบวน ใครอยากเต้นยกมือขึ้น ฮี้ววววว

 

 

 

ปล. นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายตลกค่าา ไม่มีมาม่าเเน่นอน เเละเตรียมรับความบ้าๆบอๆของนิยาย เเละตัวไรท์ด้วยนะคะ เตือนเเล้วนะ

 

 

 

 

 

♥️♥️♥️

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว