facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สัมผัสที่อ่อนโยน

ชื่อตอน : สัมผัสที่อ่อนโยน

คำค้น : พระเอกร้าย ดราม่า แต่งงาน แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 579

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัมผัสที่อ่อนโยน
แบบอักษร

 

 

ร่างบางที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนหยุดชะงัก เมื่อถูกคนตัวโตรัดแน่นขึ้น ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งรัดจนแทบหายใจไม่ออก 

"เดียร์ครับ เดียร์ชอบที่นี่ไหม"นดลถามเมื่อคนในอ้อมแขนสงบลง ตากลมโตช้อนมองหน้าชายหนุ่ม เมื่อได้ยินคำที่เขาใช้เรียกเธอ เขาเรียกชื่อเล่นเธอคำเดียวอีกแล้ว

"ไม่ชอบ!"ดารินทร์ตอบเสียงดัง เป็นคำตอบที่ขัดกับความรู้สึกในใจ ที่นี่เงียบสงบมองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ ให้ความรู้สึกสบายตา โดยเฉพาะชมพู่ต้นนี้ที่อยู่ๆเธอก็รู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างไม่มีเหตุผล

"ชมพู่ต้นนี้ใหญ่จังเลย"ดารินทร์เอ่ยขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน ตากลมโตมองลูกชมพู่พวงใหญ่ที่ห้อยอยู่ตามกิ่งก้าน พยายามคิดว่าเธอเคยเห็นต้นชมพู่แบบนี้ที่ไหน นดลอมยิ้มก่อนจะถามคำถามที่เขาอยากถามเธอมากที่สุด

"เดียร์ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่บ้างเหรอครับ"

"ไม่!"ดารินทร์ตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เธอแน่ใจว่าไม่เคยมาที่นี่ ถึงแม้ตอนนี้ในใจกำลังคิดเรื่องชมพู่ต้นนี้แต่เธอก็ไม่บอกให้เขารู้ 

"ตรงกันข้ามผมกลับรักที่นี่มาก"นดลบอกพร้อมกับฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวย เมื่อเอ่ยคำว่ารักออกมา

"เรื่องของนายสิ"ดารินทร์บอกไม่เต็มเสียงนัก 

"สมัยเด็กๆ พอปิดเทอมครอบครัวผมจะมาพักผ่อนที่นี่ ผมชอบที่นี่มากก็เลยซื้อเอาไว้..."คำที่เหลือค้างไว้แค่ริมฝีปากเมื่อคนในอ้อมแขนขัดขึ้น

"ไหนนายบอกว่าที่นี่เป็นมรดกของพ่อนาย ตกลงนายซื้อหรือว่าเป็นที่ของพ่อนายกันแน่ จะโกหกอะไรอีก"

"ฟังให้จบก่อนได้ไหม เมื่อก่อนมันมีแค่ตัวบ้านที่เป็นที่ของคุณพ่อ ผมซื้อที่ตรง..."

"ไม่อยากฟัง เรื่องของนายไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่สนใจหรอกว่านายเป็นใครมาจากไหน ฉันรู้แค่ว่านายเป็นสา...อื้อ"คำพูดที่เหลือของคนตัวเล็กค้างไว้แค่ริมฝีปาก เมื่อนดลปิดปากเธอด้วยปากของเขา สัญญากันแล้วว่าจะไม่พูดถึงคนอื่น คนผิดสัญญาต้องถูกทำโทษ ดารินทร์ดิ้นอยู่ในอ้อมแขน เมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว มือแกร่งจับท้ายทอยเล็กบังคับให้เธอเงยหน้า จะได้จูบเธอถนัดขึ้น ลิ้นร้อนกวาดเลียดูดดึงริมฝีปากบนล่าง บังคับให้เธอเปิดปากรับลิ้นของเขา ดารินทร์ขัดขืนในตอนแรกแต่เมื่อถูกปลุกเร้าก็เริ่มโอนอ่อนไปกับเขา แขนเล็กคล้องคอแกร่งเอาไว้ ก่อนจะเปิดปากรับลิ้นร้อนที่สอดเข้ามาในโพรงปาก ร่างกายเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน เสียวซ่านไปกับสัมผัสของเขา นดลถอนปากออกเมื่อจูบจนพอใจ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอหอมกรุ่น ดูดดึงขบเม้มผิวเนื้ออ่อนที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมา มือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะไปหยุดที่ชายเสื้อ เมื่อมือเล็กตะครุบมือของเขาเอาไว้ เขารู้ว่านอกจากเสื้อเชิ้ตของเขาดารินทร์ก็ไม่ได้สวมอะไรอีก เขาเห็นตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเข้ามาในครัว เพราะหน้าอกของเธอดันเสื้อออกมาจนเห็นเป็นเงา อยากจับเธอกดตั้งแต่ตอนนั้น แต่เพราะสงสารที่เธอหิวมาก จึงยอมปล่อยไปก่อน 

"ยะ...อย่า"ร้องห้ามเมื่อมือของชายหนุ่มเลื่อนผ่านชายเสื้อเข้ามา นดลลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้เขาและเธออยู่ในที่โล่ง แม้จะมีต้นไม้บังไว้ก็ตามแต่เธอก็อาย

"ไม่ต้องกลัวนะ ที่นี่ไม่มีใครมีแค่เราสองคน"บอกเมื่อเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เธอใส่ออกจากรังดุม มือข้างที่อยู่ตรงช่วงขาลูบไล้เข้าไปที่ต้นขาด้านใน ดารินทร์ดิ้นอีกครั้งเมื่อมือร้อนสัมผัสกับดอกไม้งาม ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงที่อกอวบ ดูดกลืนยอดอกสีหวานอย่างหิวกระหาย สลับปาดไล้เลียวนสองข้างอย่างเท่าเทียม มือบางสอดเข้าท้ายทอยแกร่ง ตั้งใจจะดึงใบหน้าเขาออก แต่กลับตรงกันข้ามดารินทร์กดใบหน้าของเขาให้แนบชิด เมื่อความเสียวซ่านเข้าเล่นงาน อกอวบแอ่นขึ้นเมื่อแผ่นหลังบางเอนพิงพนักชิงช้า 

"อื้อ...ยะ...อย่า...ตรงนั้นมัน"หญิงสาวร้องห้ามเมื่อมือร้อนลูบไปตามเนินสามเหลี่ยมที่มีเส้นไหมปกคลุมแต่พองาม นิ้วร้ายกรีดไล้ไปตามรอยแยก ชอบใจที่มันเปียกลื่น ทำให้รู้ว่าเธอเองก็มีอารมณ์ร่วมกับเขา นิ้วร้ายแยกแย้มเธอออก แล้วใช้ปลายนิ้วทักทายตุ่มไตเม็ดเล็กที่แข็งชัน

"นะ...กาย...อย่า"เสียงห้ามขาดเป็นช่วงๆ เมื่อความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ เธอตกเป็นของเขาแล้วก็จริง แต่ทำไมความรู้สึกพวกนี้เหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้น ยามเมื่อนิ้วร้ายลากไล้กรีดวนสำรวจตรงจุดนั้น ร่างกายมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ช่องท้องวูบโหวงขมวดเกร็ง เสียวซ่านจนแทบขาดใจ 

"นะ...นายบอกจะไม่แตะต้องฉันไง"ร้องบอกกับคนที่ยังวุ่นวายกับเนื้อตัวเธอไม่หยุด ดารินทร์ก็เริ่มห้ามใจตัวเองไม่ไหว ถ้าเป็นแบบนี้เธอก็คงเสียท่าเขา นดลหยุดการกระทำของตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นตาคมเข้มที่มีแววล้อเลียนปนเอ็นดู มองสบกับตาคู่สวยอย่างมีความหมาย 

"อยากให้ผมหยุดจริงไหม"

"ชะ...ใช่ฉันอยากให้นายหยุด พาฉันกลับบ้านได้แล้ว ป่านนี้คุณแม่คงเป็นห่วงมาก ไหนจะคุณย่าอีก พรุ่งนี้วันเกิดคุณย่า ฉันยังไม่มีของขวัญให้ท่านเลย นายกำลังทำให้ฉันเสียเวลานะ"ได้ทีดารินทร์ก็ว่าให้ชายหนุ่มชุดใหญ่ เพื่อต้องการปิดบังความอับอายที่เกิดขึ้น ร่างบางขยับถอยหนีติดกระดุมเสื้ออย่างลนลาน เมื่อเขายอมขยับห่างออกไป 

"ไม่ไปงานวันเกิดคุณย่าได้ไหมครับ"

"นายจะบ้าเหรอ คุณย่าจะได้โกรธฉันนะสิ"

"ถ้าอย่างนั้นรีบไปรีบกลับได้ไหมครับ"

"ไม่ได้ ฉันจะค้างกับคุณย่า นายเป็นอะไรของนาย เลิกวุ่นวายกับฉันเสียทีเถอะ ไหนล่ะไร่สับปะรดที่จะพาฉันไปดู พาไปสิจะได้รีบกลับ"

"ถ้าผมพาคุณไปสภาพนี้ รับรองคนงานของผมคงใจแตก ลืมเหรอว่าคุณเดียร์โนบรา"

"ไอ้..."

"ของของผม ผมหวง"นดลหยอกเย้าและได้ผล คำพูดของเขาทำให้ดารินทร์อายจนหน้าแดงก่ำ เสื้อตัวนี้หนาก็จริงแต่มันก็ปกปิดอะไรไม่ได้ เพราะพลาดเขาจึงแกะกระดุมออกหมดทั้งแผง 

............................................................................................................

'ของของผม ผมหวง' อนุญาตให้ทุบพี่กายได้ค่า^^

ที่รักจ๋าอัปพี่กายเข้าเมพแล้วนะจ๊ะ หลังเที่ยงคืนเจอกันจ้า จัดโปรราคา 89 บาท 7 วัน ฝากด้วยน้า

ใช้ปกรูปอาบน้ำนะจ๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว