ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อดีตของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตของเรา
แบบอักษร

สองปีที่แล้ว 

ในขณะที่เขาเรียนวิศวกรรมศาสตร์ปีสอง ส่วนเธอเรียนแพทย์ปีหก เธอกับเขารู้จักกันเพราะเขาเป็นน้องชายเพื่อนสนิทของเธอ ก็คือ ผืนพสุธานั่นเอง ดังนั้นเวลาไปกินข้าว ไปนั่งชิลล์หรือไปไหนๆ เขามักจะติดสอยห้อยตามพี่ชายไปด้วยเสมอ ทั้งที่ตอนนั้นเขามีแฟนแล้ว แต่ก็มักจะเลือกไปเที่ยวกับกลุ่มของพี่ชายมากกว่าที่จะไปกับแฟน จึงทำให้คบกับแฟนได้ไม่ถึงปีก็ต้องเลิกรากันไป วันนั้นตอนที่พี่ชายและเพื่อนกำลังจะขึ้นวอร์ดเป็นแพทย์ประจำคลินิก ทั้งหมดได้พากันไปเลี้ยงฉลอง ก่อนจะแยกย้ายกันไปประจำคนละโรงพยาบาล

 ซึ่งบังเอิญเป็นวันเดียวกันที่เขาถูกทิ้งนั่นเอง ก็ไม่แปลกที่จะโดนทิ้ง เพราะเขาไม่เคยสนใจแฟนของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ทุกวันนี้ยังจำไม่ได้เลยว่าตกลงคบกับแฟนคนนั้นได้ยังไง

“แกเมาหรือเปล่าเหมือนฟ้า” ผืนพสุธาเอ่ยทักขึ้น ในขณะที่ตัวเองก็หน้าแดงไม่ต่างกัน

“เมาที่ไหน แค่นี้จิ๊บๆ” เหมือนฟ้ายิ้มตาหยี ปากปฏิเสธ แต่ลิ้นแทบจะพันกัน

“แกอย่าเมานะ เพราะฉันเมาแล้ว ไปส่งแกไม่ได้แน่ๆ”

“ใครจะให้แกไปส่ง ให้น้องตะวันไปส่งต่างหาก” เขาไม่รู้ว่าตอนนั้นเหมือนฟ้ารู้สึกยังไงกับตัวเอง เพราะปกติแล้วเขากับเธอก็มักจะพูดหยอกล้อกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

“ผมไม่ไปส่งพี่หรอก เดี๋ยวพี่ปล้ำผม” กล้าตะวันแซ็วขึ้นยิ้มๆ

“ฉันเนี่ยนะจะปล้ำแก ให้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกก่อนเถอะไอ้น้องชาย” เหมือนฟ้าเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ

“รอดูตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกได้เลยพี่ฟ้า” ใช่! มีเขาคนเดียวที่เรียกเธอว่าฟ้า นอกนั้นทุกคนต่างเรียกเธอด้วยชื่อสองพยางค์ หรือเรียกเธอว่าเหมือนเฉยๆ ตามการแทนตัวเองของเธอ

“แกละบัว ไหวไหม” นอกจากเธอสามคนแล้ว ยังมีอีกหนึ่งสาวที่เรียนต่างคณะ แต่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของเธอตั้งแต่สมัยมัธยมนั่นเอง

“ไหวๆ ฉันยังไม่ได้กินซักแก้ว”        

“งั้นฝากแกดูว่าที่สามีแกด้วยนะ หน้าแดงเป็นตูดลิงแล้ว” เหมือนฟ้ากระซิบข้างใบหูเพื่อนรักให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น

“บ้าหรือไงเหมือน ว่าที่สามีอะไรของแก” บัวบูรพาตีแขนเพื่อแก้เขิน ทั้งที่ใบหน้าแดงยิ่งกว่าคนเมาซะอีก “อย่าไปพูดให้เขาได้ยินเชียว”

“ฮ่าๆๆ ดูซิจะปิดบังความรู้สึกของตัวเองได้นานแค่ไหน” เหมือนฟ้าเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตามองไปยังเวที ที่นักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงสบายๆ เหมาะกับบรรยากาศนั่งชิลล์แบบนี้ที่สุด

“เป็นอะไรอ่ะตะวัน นั่งหน้ามุ่ย ทำตัวเหมือนคนอกหักไปได้” เพราะเธอสังเกตตั้งแต่น้องของเพื่อนเดินเข้ามาแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ถามซักที

“ก็อกหักจริงๆอ่ะ เพิ่งโดนทิ้งมา พี่ก็ตอกย้ำจัง”

“โอ๋ๆ ใครกล้าทิ้งน้องตะวันของพี่ มาม่ะ เดี๋ยวพี่ปลอบเอง” เหมือนฟ้าขยับเข้าไปใกล้ พร้อมกับอ้าแขน ทำท่าทางจะเข้าไปกอดกล้าตะวันจริงๆ

“ไม่ต้องเลย ผมปลอบตัวเองได้” เขาปฏิเสธ พร้อมกับเบี่ยงตัวหนีอ้อมกอดของเพื่อนรุ่นพี่

“แหม ทำเป็นเล่นตัว เดี๋ยวได้เสียตัวให้ฉันจริงๆ”

“หึหึ” กล้าจะวันไม่ต่อปากต่อคำ แต่กลับนั่งซดเหล้าเป็นน้ำเปล่าแทน

หลังจากนั่งกินตั้งแต่หลังเคารพธงชาติตอนเย็น จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืน พนักงานของร้านเข้ามาแจ้งว่าใกล้ได้เวลาปิดร้านแล้ว ทั้งสี่คนจึงพากันเดินออกจากร้าน กล้าตะวันที่ท่าทางไม่ค่อยเมาเท่าไร เพราะมัวแต่นั่งเหม่อเป็นพระเอกเอ็มวีเพลง เข้าไปประคองพี่ชายที่ตอนนี้เมาคอพับไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเธอก็ถูกดูแลโดยพยาบาลสาวเพื่อนรัก ที่วันนี้รับหน้าที่ดูแลเธออย่างแข่งขัน

“แล้วเราจะกลับกันยังไงดีน้องตะวัน” บัวบูรพาเอ่ยถามขึ้น อย่างหาทางออกไม่เจอ

“เดี๋ยวผมไปส่งพี่พสุธกับพี่บัวก่อน อยู่หอเดียวกันใช่ไหมครับ” กล้าตะวันพูดกับบัวบูรพาด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสุภาพ

“จ๊ะ”

เมื่อทั้งสี่คนขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว เขาก็ทำหน้าที่ขับรถไปส่งพี่ชายกับบัวบูรพาไปส่งหอพัก ใกล้กับโรงงพยาบาลที่อีกฝ่ายกำลังจะฝึกงาน ซึ่งโชคดีเป็นที่เดียวกันกับบัวบูรพาทำงานอยู่ ทั้งสองคนเลยได้พักอยู่ห้องพักติดกันนั่นเอง

ส่วนเหมือนฟ้าฝึกอยู่อีกโรงพยาบาลหนึ่ง ตั้งอยู่อีกอำเภอ แล้วก็ต้องเป็นเขาที่ขับรถไปส่งหญิงสาว

เมื่อส่งพี่ชายกับบัวบูรพาหน้าหอพักเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินขึ้นรถเพื่อไปส่งอีกคนทันที เขาเองก็ชักจะง่วงแล้ว ไหนจะต้องขับรถกลับคนเดียวอีก เฮ่อ ชีวิต อกหักทั้งที ทำไมต้องวุ่นวายขนาดนี้ด้วยเนี่ย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว