ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ฟ้าของตะวัน

ชื่อตอน : พี่ฟ้าของตะวัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ฟ้าของตะวัน
แบบอักษร

“ไอ้เอ็ม ถ้าหายดีแล้วก็ไปช่วยเพื่อน มาเสนอหน้าระริกระรี้อะไรอยู่ตรงนี้” เสียงแสนคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ไม่ต้องหันกลับไปมอง เธอก็จำเสียงนั้นได้ดี

“ผมกำลังให้บริการผู้มีพระคุณอยู่ครับพี่ตะวัน”

“ใช่หน้าที่มึงไหม หายแล้วก็ไปทำงาน ไม่อย่างนั้นกูจะฟ้องน้าแทนให้หักเงินเดือนมึง”

เอ็มเริ่มลังเลมองเธอสลับกับคนปากร้ายด้านหลัง เขาก็ยังคงปากร้ายวันยังค่ำ ไม่รู้ตอนนั้นผีตนใดเข้าสิงเธอ ที่ทำให้เกิดความรู้สึกแบบนั้นกับเขา

“เอ็มไปเถอะ เดี๋ยวหมอจัดการเอง อย่าลืมกินข้าวกินยาตามที่หมอแนะนำนะ” เธอยิ้มให้ชายหนุ่มที่คิดว่าน่าจะอายุน้อยกว่าเธอหลายปี เพราะเขาเรียกคนด้านหลังเธอว่าพี่

“ครับหมอ ขอบคุณนะครับ” เอ็มยกมือไหว้ แล้วรีบวิ่งออกไปทันที

เหมือนฟ้าไม่หันไปมองด้านหลัง ไม่สนใจว่าเขาจะอยู่หรือไป เพราะตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับเธอคืออาหารตรงหน้ามากกว่า หิวจนตาลายจะกลืนควายได้ทั้งตัวอยู่แล้ว

“พี่ฟ้า”

เหมือนฟ้าชะงักมือที่กำลังตักข้าว แต่ก็ไม่ได้ขานรับ กลับทำนิ่งเหมือนไม่ได้ยินเสียงเมื่อครู่

“พี่เหมือนฟ้า” ไม่ใช่แค่ชื่อที่เขาเรียกถูก แต่เธอยังได้ยินเสียงเขาใกล้เข้ามาด้วย “ทำไมต้องหลบหน้าผม”

เหมือนฟ้าหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด เพื่อเรียกกำลังใจให้กับตนเอง

“ขอโทษนะ คุณจะ...”

“ผมไม่ใช่ควาย ทำไมจะจำไม่ได้ว่าพี่ชื่อเหมือนฟ้า สิริวัชรวานิชย์ เรียนคณะแพทย์ เป็นเพื่อนกับพี่พสุธ” เอาดิ มาทั้งชื่อ ทั้งนามสกุล ทั้งคณะ ทั้งเพื่อน ดูซิจะปฏิเสธเขายังไงอีก เมื่อเช้าโมโหไปหน่อยเลยนึกไม่ออก ที่สำคัญเธอเปลี่ยนไปมาก ดูโตขึ้น นิ่งขึ้นและที่สำคัญสวยขึ้น

“ขอบคุณที่จำได้”

“ทำไมต้องหนีผม” เขายังคงถามคำถามเดิม เป็นคำถามที่ค้างคาใจเขามาหลายปีแล้ว วันนี้มีโอกาสได้ถามสักที สาบานเลยว่าเขาต้องได้คำตอบจากเธอ

“หนีอะไร พี่ไม่ได้หนี ก็ยังยืนอยู่นี่ไง” เหมือนฟ้ายังหน้ามึนตอบเหมือนจะตรงคำถาม แต่ทั้งคู่ล้วนรู้ว่านี่ไม่ใช่คำตอบที่เขาอยากฟัง

“พี่ฟ้า”

“ขอโทษนะ ที่นี่ไม่มีคนชื่อฟ้า”

“ต่อให้พี่เปลี่ยนชื่ออีกกี่ครั้ง พี่ก็ยังเป็นพี่ฟ้าของผม” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจริงจัง

“พี่ฟ้าของนายอย่างนั้นเหรอ หึหึ นายฝันไปหรือเปล่า ตื่นซักทีเถอะ” เหมือนฟ้าวางทัพพีกับจานข้าวลงบนโต๊ะ แล้วเบี่ยงตัวเดินหนีทันที

“จะหนีผมไปไหนอีกพี่” เขาคว้าแขนเธอไว้ ก่อนที่เธอจะเดินพ้นออกไป

“ปล่อยพี่นะตะวัน เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”

“ใครเห็นแล้วจะทำไม ให้เขารู้ไปเลยว่าเราเป็นอะไรกัน”

“หยุดปากนายเดี๋ยวนี้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และไม่เคยเป็นอะไรกันด้วย” เธอรีบพูดดักคอเขาไว้

“แน่ใจเหรอ แต่พี่เคยสารภาพรักผมนะ จำไม่ได้แล้วเหรอ” กล้าตะวันลอยหน้าลอยตาพูดขึ้นอย่างเป็นต่อ

เหมือนฟ้าเริ่มอึกอัก เหลียวซ้ายและขวาหาทางออกให้ตัวเอง “ก็...ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันซักหน่อย ปล่อยได้แล้ว คนอื่นมองแล้วเห็นไหม” เพราะตอนนี้นายช่างหนุ่มๆ เริ่มด้อมๆ มองๆ ให้ความสนใจเธอกับเขาแล้ว ขืนเขายังจับมือเธออยู่แบบนี้ มีหวังเรื่องนี้รู้ถึงหูกันธิดากับป้าพรแน่นอน

“ปล่อยก็ได้ แต่เย็นนี้เราต้องคุยกัน ผมจะไปรอพี่ที่โรงพยาบาล” เธอพยักหน้าส่งๆ ไม่ยอมบอกเขาว่าเธอจะไม่เข้าโรงพยาบาลแล้ว ถ้าเขาอยากรอก็ให้รอไปสิ เช่อะ

เธอปัดมือเขาออก แล้วรีบเดินหนีทันที ไม่กงไม่กินมันแล้ว กลับไปต้มมาม่ากินอยู่บ้านพักดีกว่า

เหมือนฟ้ารีบเดินไปหน้าโรงเรียนที่จอดรถจักรยานทิ้งไว้ ก่อนจะขึ้นคร่อมจักรยานด้วยท่าทางทะมัดทะแมง แล้วปั่นออกจากโรงเรียนทันที

ทุกการกระทำของหญิงสาวล้วนอยู่ในสายตาของกล้าตะวันทั้งสิ้น เขาเดินตามเธอห่างๆ ตั้งแต่ออกจากโรงอาหารแล้ว และเขาก็รู้ด้วยว่าคืนนี้เธอไม่ออกมาหาเขาแน่นอน รู้จักเขาน้อยไปซะแล้วหมอเหมือนฟ้า หึหึ

“ยืนหัวเราะอะไรคนเดียวตะวัน” แทนไทเดินเข้ามา แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย มองไปยังทิศทางเดียวกันกับหลานชาย ซึ่งมันไม่มีสิ่งใด นอกจากถนนลูกรังว่างเปล่า

“เปล่าครับ แล้วนี่น้าแทนจะไปไหน” เขาไม่บอก แต่กลับถามอีกฝ่าย

“ไปหาครูธิดา”

“แหม เช้าถึงเย็นถึงแบบนี้ ไม่ใช่ผมจะมีน้าสะใภ้แล้วรึ”

“หึหึ” แทนไทไม่ปฏิเสธ แต่กลับเดินไปด้วยท่าทางมั่นใจ

ส่วนเขาหันกลับไปมองทางลูกรังที่เธอเพิ่งปั่นจักรยานหนีไปเมื่อครู่ พลางนึกถึงเรื่องราวที่ต้องการคำตอบจากเธอมากที่สุดพ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว