ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่19.กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม..

ชื่อตอน : ตอนที่19.กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19.กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม..
แบบอักษร

สิงห์...

วันนี้ผมทำงานเหมือนปกติทุกวันวันนี้คนจะเยอะหน่อยก็ลูกค้าประจำนั่นเเหละครับ เเล้วก็มีอีกเรื่องนึงฮิโรโตะจะเริ่มนับคอนเทนต์หนึ่งร้อยวันของการทำงานเป็นพนักงานร้านอาหารใหม่ คนที่ดีใจที่สุดก็เห็นจะเป็นคิมนั่นเเหละไปเเกล้งกันอีท่าไหนไม่รู้สุดท้ายรักเค้าเข้าจนได้..

"เออไอสิงห์วันนี้กูนัดกับเลโอว่าจะไปดูหนังด้วยกันกูกลับก่อนนะ.."โรมบอกกับผมก่อนมันจะเดินไป

"คิมไปส่งฮิโรโตะได้เเล้วหล่ะ..กลับดึกมันอันตรายเดี๋ยวปิดร้านเอง"ผมบอกกับคิมที่ยืนอยู่กับฮิโรโตะ

"ขอตัวก่อนนะครับ"ฮิโรโตะบอกกับผมก่อนจะเดินไปผมก็พยักหน้าให้

"ผมไปก่อนนะเฮีย.."คิมพูดก่อนจะเดินตามฮิโรโตะไป

ตอนนี้เหลือเเค่ผมคนเดียวในร้านอาหารของผม ผมก็ปัดกวาดเช็ดถูอะไรไปเรื่อยๆตามประสาผม

"ร้านปิดเเล้วครับ..ถ้ายังไงไว้โอกาสหน้านะครับ"ผมพูดเมื่อได้ยินเสียงใครบางครเปิดประตูเดินเข้ามาในร้าน..

"ทำไมร้านปิดเร็วจังเลยหล่ะครับ.."เสียงของคนที่เดินเข้ามาพูดขึ้น ก่อนผมจะหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เค้าคือพีนั่นเเหละครับ..

"งั้นจะรับอะไรดีครับ.."ผมถามอีกฝ่ายขึ้นมาจู่ๆทำไมน้ำตามันถึงไหลเองนะทั้งๆที่เมื่อกี้ผมไม่ได้คิดเรื่องเศร้าอยู่เเท้ๆ เเต่เเค่คิดถึงเรื่องนั้นเรื่องของผมกับพี

"เป็นอะไรไหมครับคุณร้องไห้ทำไม.."พีเดินเข้ามาปาดน้ำตาให้กับผมก่อนจะถามผมขึ้นมา

"ผม.."

"ผมมาที่นี่ผมอยากเห็นรอยยิ้มของคุณนะครับไม่ใช่น้ำตา.."พีบอกกับผมออกมาก่อนจะมองมาที่หน้าของผม

"ขอโทษนะครับที่ต้องมาเห็นคนขี้เเยเเบบผม"ผมพูดก่อนจะมองไปที่พีที่จ้องผมอยู่

"ถ้าไม่รังเกียจผมมีอกให้คุณซบ มีอ้อมกอดให้คุณฟรีๆนะครับ.."พีพูดบอกกับผมก่อนผมตะโผเข้ากอดพีที่ยืนอยู่ เเล้วร้องไห้ออกมา

อ้อมกอดของเค้าอบอุ่นมากๆผมคิดถึงอ้อมกอดเเบบนี้ที่สุดเลย ผมสัมผัสได้ถึงพลีงงานบวกที่เเผ่ออกมาจากตัวของเค้า

"สิงห์ครับถ้าคุณอยากร้องไห้ผมจะอยู่คอยปลอบคุณเองนะครับ"พีบอกกับผมก่อนจะกอดผมเอาไว้

คุณตั้งไหมว่าผมรู้สึกเศร้าเเค่ไหนเเต่ผมก็ไม่ได้ร้องออกมา ผมพยายามทำตัวเข้มเเข็งให้พ่อ ให้เเม่ให้คนรอบๆตัวของผมเห็นว่าผมโอเคเเต่ความจริงมันไม่ได้เป็นเเบบนั้นเลย..

"คุณยกโทษให้ผมได้ไหมที่ผมเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม.."พีถามผมผมก็พยักหน้าเเทนการตอบโดยที่หน้าผมยังซบอกเค้าอยู่

"งั้นผมว่าเรามานั่งปรับความเข้าใจกันดีกว่าไหมครับหลังจากที่คุณร้องไห้เสร็จ.."พีบอกกับผมออกมา..

หลังจากที่ผมเลิกร้องไห้ผมกับพีก็ได้เวลาปรับความเข้าใจกัน

"ผมเตรียมนี่มาให้คุณด้วย.."พีพูดก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมาสองเเผ่นจากกระเสื้อของเค้า

"กระดาษ..เอามาทำอะไรเหรอครับ.."ผมถามด้วยความสงสัย

"มีคนเเนะนำวิธีนี้กับผมมาหน่ะตอนที่ผมไปอเมริกาหลายวันก่อน คุณเขียนข้อดีเเละเสียของผมมาส่วนผมก็จะเขียนข้อดีเเละข้อเสียของคุณเเล้วเรามาหาทางเเก้ด้วยกัน"พีบอกกับผมออกมา วิธีนี้คุ้นๆอยู่นะครับ

ข้อเสียของอีกฝ่ายงั้นเหรอ ผมไม่รู้สิเค้าดีกับผมมาตลอดเลย ข้อเสียของเค้าผมเเทบจะไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ ข้อดีก็เป็นคนเอาใจเก่งเนี่ยเเหละครับ

"งั้นผมอ่านของคุณก่อนนะ.."พีบอกกับผมก่อนจะหยิบกระดาษของเค้าขึ้นมาหลังจากผ่านไปซักพัก..

"ข้อเสียคือคุณชอบหัวร้อนเเหละครับ ถึงตาคุณบอกขอเสียของผมเเล้ว.."พีบอกกับผมก่อนผมจะมองที่กระดาษของผมเอง

"ไม่มี.."ผมพูดบอกออกมาก่อนจะมองไปที่หน้าของอีกฝ่าย ก็เค้าไม่เคยทำอะไรผิดเลยหนิ

"ข้อดีของคุณคือ คุณชอบให้พลังบวกกับทุกคนที่อยู่ใกล้ คุณเป็นคนน่ารัก อัธยาศัยดี มีวุฒิภาวะ อยู่ด้วยเเล้วมีความสุข.."พีบอกกับผมก่อนผมจะมองที่กระดาษของผมเอง

"ข้อดีของคือนายเป็นคนทำให้ผมไม่เหงามาคอยเติมเต็มผม ทำให้ผมผ่อนคลายไม่เครียด.."ผมบอกกับอีกฝ่ายออกมา

"ไม่มีข้อเสียของผมจริงๆเหรอครับ.."พีถามผมขึ้นมาต่อด้วยสีหน้าสงสัย

"ไม่มี.."ผมบอกกับพีก่อนจะยื่นกระดาษให้กับเค้าไปดู

"เเล้วที่บอกว่าผมทำให้ผ่อนคลาย ตอนนี้คุณอยากผ่อนคลายไหมครับผมช่วยได้นะ.."พีบอกกับผมก่อนจะลุกขึ้นเดินมาที่หลังเก้าอี้ของผม

"จะ..จะทำอะไรหน่ะ.."ผมถามด้วยท่าทางหวาดกลัวการกระทำของอีกฝ่ายนิดหน่อย

"ก็นวดไงครับ.."พีบอกกับผมก่อนจะเอามือจับที่ขมับทั้งสองข้างของผมเเล้วใช้นิ้วค่อยๆวนบริเวณขมับอย่างช้าๆ..

"เป็นไงบ้างครับ.."พีโน้มตัวลงมากระซิบข้างๆหูผมพร้อมกับนวดไหล่ให้ผมไปด้วย

"ก็ดีครับ.."ผมบอกกับพีก่อนจะปล่อยให้เค้านวดต่อไป

พีค่อยๆใช้มือของเค้าบีบๆนวดๆให้กับผมรู้สึกผ่อนคลายสุดๆไปเลยหล่ะครับ พีเค้านวดเก่งจริงๆเลย

"ขอบคุณครับ.."ผมบอกกับพีที่กำลังบีบๆมือของผมอยู่

"ผมต้องปิดร้านเเล้วก็ต้องกลับไปพักผ่อนพรุ่งนี้จะได้มีเเรงทำงาน.."ผมบอกกับพีก่อนจะลุกขึ้นยืนเเล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดปกติทั่วๆไปของผม

"ให้ผมไปส่งไหม.."พีถามผมขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงผม

"ไม่เป็นไรครับ..ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะฝันดีนะครับ.."ผมพูดก่อนจะเดินออกมาจากร้านพีเองก็ด้วย หลังจากนั้นผมก็ล็อคประตูร้านเเล้วก็กลับคอนโดของผม ผมไม่ได้จะไล่เค้านะครับเเต่วันนี้ผมเหนื่อยมากๆเเล้วผมเเค่อยากพักผ่อนบ้าง เค้าเองก็ทำสีหน้าว่าจะเข้าใจผมนะครับ

ผมอาบน้ำเตรียมตัวที่จะเข้านอนเหมือนทุกๆวันพอหัวถึงหมอนผมก็หลับไปในทันทีในหัวของผมตอนนี้มันโล่งเเบบสุดๆไม่ต้องคิดอะไรให้วุ่นวายเหมือนหลายวันที่ผ่านมานี้ ผมเอาเเต่คิดอะไรต่างๆหลายเรื่องในหัว วันนี้มันโคตรเหนื่อยเลย ผมเพิ่งรู้ว่าข้อเสียของคนอย่างผมคือหัวร้อน ทั้งไปที่เมื่อก่อนผมเคยมีเหตุผลเเท้ๆ เเต่ก็นะเหตุผลมันใช้ไม่ได้กับทุกคนหรอกครับจริงไหมหล่ะ..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว