ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 34 (จบจริงแล้วนะ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 (จบจริงแล้วนะ)

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 34 (จบจริงแล้วนะ)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 210

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 (จบจริงแล้วนะ)
แบบอักษร

ตอนที่ 34 (จบจริงแล้วนะ) 

พิธีแต่งตั้งราชาปีศาจในท้องพระโรงที่พังยับเยิน ทั้งที่พี่เกลและพี่ยอร์นพยายามบอกว่าให้เลื่อนพิธีออกไปก่อนเพราะต้องซ่อมท้องพระโรงให้เรียบร้อยแต่ผมก็ไม่ยอมเลื่อน ในท้องพระโรงนี้มีเรื่องราวของผมกับพี่ลัคอยู่ ผมเคยทำให้มันพังด้วยพลังของผมที่บีบให้พี่ลัคตาย

ที่บัลลังก์สีดำนั้นก็เคยเป็นของพี่ลัคมาก่อน ผมเดินขึ้นไปหยุดยืนมองก่อนจะหันหน้าออกมาอย่างสง่างาม เหล่าปีศาจชั้นสูงผู้แข็งแกร่งต่างมาร่วมพิธี มีหลายสิ่งหลายอย่างทำให้ผมต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจใหม่ ทุกคนไม่มีใครคิดว่าผมเป็นปีศาจผู้อ่อนแอที่ได้พลังมาใหม่เลย ทุกคนยอมรับในตัวตยและพลังของผม พอถามหาเหตุผลพี่ยอร์นก็บอกว่าเพราะพี่ลัคยอมรับในตัวผมทุกคนเลยยอมรับ

นึกถึงพี่ลัคแล้วก็อยากร้องไห้ ในตอนที่ผมถูกตรึงไว้กับรากไม้พี่ลัคเป็นคนเดียวที่ชอบแวะเวียนมาดูรางของผมทุกวัน จะบอกว่าไม่เชื่อแต่ในใจก็เชื่อโดยไม่ปฏิเสธ เรื่องที่พี่ลัคคือโรเบนเองผมก็เชื่อถึงจะทำหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรก็เถอะ

“จงดื่มเหล้าจอกนี้เพื่อฉลองให้แก่องค์ราชา” พี่เกลมอบจอกเหล้าให้ผม

ผมมองมันเงียบๆ ก่อนจะยกขึ้นตรงหน้า ทุกคนยกแก้วขึ้นเหมือนชนด้วยแล้วก็ดื่มแต่ผมกลับรินมันลงพื้น ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นม่แต่ที่ผมทำนั้นมีเหตุผล

“เหล้าจอกนี้ ข้าให้องค์ราชาองค์ก่อน”

ทุกคนเงียบไม่รู้ว่าเข้าใจความหมายกับเรื่องที่ผมทำมั้ย แต่ก็ไม่มีใครคิดจะแย้งขึ้นมา ยื่นจอกเหล้ากลับคืนแล้วนั่งลงบนบัลลังก์ไม่นานก็มีเสียงเซ็งแซ่มาจากทางเข้าท้องพระโรง

“ให้ตายเถอะ...เหตุใดไม่มีใครซ่อมท้องพระโรงเลย”

“...”

แววตาผมเป็นประกายขึ้นมา เสียงที่ได้ยินนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแน่นอน มันเป็นเสียงที่ผมจำได้ชัดเจนจนร่างกายขยับไปเองตามสัญชาตญาณ ผมลุกขึ้นยืนมองไปที่ต้นตอของเสียง ร่างสูงในชุดผ้าคลุมดำยืนมองมาที่ผมแล้วยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้าวฝ่าฝูงปีศาจเข้ามาหยุดหน้าบัลลังก์

“น่าแปลกนะ เป็นถึงราชาปีศาจแต่เจ้ากลับขึ้นบัลลังก์เพียงลำพัง”

“...”

“มีย์อาร์”

“...”

“มีย์อาร์...”

“...”

“เมีย”

“หึๆ ท่านไม่เข้าใจความหมายของบัลลังก์ที่ว่างเปล่านี้หรือ”

“แล้วมันหมายความว่าอย่างไรรึ?”

“มันหมายความว่าที่ข้างๆ ข้าตรงนี้เป็นของท่านและรอให้ท่านมารับตำแหน่งอยู่นี่ไง”

พูดจบผมก็ยกยิ้มแล้วเดินลงจากบัลลังก์ไปสวมกอดคนตรงหน้า เป็นอ้อมกอดที่แนบแน่นเราทั้งสองกอดกันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา ผมไปรักพี่ลัคตอนไหนกันนะไม่เห็นจะจำได้เลย คนที่มีโชคชะตาเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่เกิดอย่างเราสองคนทำไมถึงมาอยู่จุดนี้ได้กันนะ

“ตื่นขึ้นมาได้ซักที”

“ข้าไม่คิดว่าจะได้ตื่นขึ้นมาอีกแล้วด้วยซ้ำ”

“ข้าไม่ยอมให้ท่านจากไปไหนแน่ ท่านต้องรับโทษที่ทำให้ข้าหลงรักท่าน”

“ได้สิ ข้าจะรับผิดชอบเอง”

พูดจบก็ยื่นหน้าเข้ามาจุมพิตอันแสนหวาน เนิ่นนานแล้วที่ไม่ได้รับรสจูบนี้ แม้ครั้งก่อนจะมีความรู้สึกถึงจูบที่หอมละมุนบ้าง เจ็บปวดบ้าง ขมขื่นบ้าง แต่ครั้งนี้และต่อจากนั้นเปลี่ยนไป มันจะเป็นรสจูบที่ผมเต็มใจให้เกิดและมันต้องเป็นจูบที่หอมหวานแบบนี้ไปอีกนาน

ย้อนกลับไปที่สระศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่ร่างของพี่ลัคกำลังจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงลงสู่สระจนหมด ผมก็โผล่เข้าสวมกอดร่างนั้นสุดแรงและขอร้องอ้อนอวอนว่าอย่าไป อย่าทิ้งผมไปอีก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่หลังจากที่พี่ลัคถ่ายทอดพลังปีศาจของราชาปีศาจรุ่นแรกให้ผมจนหมดร่างกายนั้นก็ยังไม่หายไปทันที ผมเลยรีบกอบโกยเศษฝุ่นผงที่เหลือกลับเข้าที่แล้วพยายามถ่ายโอนพลังกลับคืน

ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกลับคืนอต่ไม่ใช่พลังของผมหรือพลังราชาปีศาจรุ่นแรก แต่พอลองลืมตาขึ้นมาพี่ลัคก็กลับมามีร่างกายเป็นปกติหน้าตาเฉย ลองคิดทบทวนพลังที่กลับคืนนั้นคือพลังปีศาจของพี่ลัคเอง

ทำให้ร่างนั้นยังสามารถกลับมาและมีชีวิตต่อไปได้ แต่ถึงจะดีใจแต่พี่ลัคก็ไม่ตื่นขึ้นมาหลายวันจนกระทั่งผมเข้าพิธีรับตำแหน่งราชาปีศาจวันนี้

ต้องขอบคุณอะไรซักอย่างนั่นแหละ...ขอบคุณที่ไม่พรากเราจากกันเหมือนราชาปีศาจรุ่นแรกทั้งตัวจริงและตัวปลอม ขอบคุณที่เรายังมีกันและกันอยู่ตรงนี้

“ขอบคุณนะครับพี่ลัค”

“หืม? ขอบคุณอะไร”

“เปล่าหรอก”

“อะไรของเจ้า...บอกพี่มานะ”

“ไม่บอกหรอกมันคือความลับ”

“บอกมา...”

“บอกรักข้าก่อนสิ แล้วข้าจะบอกให้”

“ได้สิ...พี่รักเจ้านะมีย์อาร์”

“ไม่จริงใจ เอาใหม่”

“รักนะเมีย”

“...ยังไม่โดน”

“รักนะครับ คืนนี้ขอยันเช้าได้มั้ยครับ”

ให้ตายเถอะทูนหัว ทำไมเป็นคนแบบนี้กันนะ แต่ถามว่ายอมมั้ยก็ต้องยอมให้คุณเค้านั่นแหละครับ เป็นเรื่องปกติที่ปีศาจจะมีความต้องการและแรงมากมายทำจนถึงเช้าแล้วยังอยู่ได้โดยไม่เหน็ดเหนื่อย แต่ถามว่าไม่เหนื่อยจริงมั้ย...ไม่จริงเลย พ่อทูนหัวของผมเค้าค่อนข้างจะรุนแรงแล้วก็คลั่งรักเอามากๆ เหนื่อยทุกวัน เหนื่อยทุกคืน บางครั้งลุกไปทำงานไม่ได้ก็ยังดีที่พ่อทูนหัวช่วยงานได้เสมอ

สามีดีก็ต้องอวดกันหน่อยแหละนะ

ถึงจะเป็นผัวแก่อายุห่างกันหลายร้อยปี แต่ถ้าอยู่โลกมนุษย์เราจะกลายเป็นคู่ Daddy เลยนะ ส่วนผมก็เป็น The beast ตัวน้อยของคุณ Daddy ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ

เอาตรงๆ ก็คุณ Daddy ที่แปลว่าสามีของผม

แหวะ...เลี่ยน ฮ่าๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว