ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9 เด็กดื้อ

ชื่อตอน : ตอนที่9 เด็กดื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 426

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9 เด็กดื้อ
แบบอักษร

"ไปหยิบขวดไวน์มาให้ฉันซิ" กฤตสั่งคนตัวเล็กเสียงเรียบขณะนั่งรับประทานอาหารบนโต๊ะห้องพักโรงแรมเวลามองออกไปข้างนอกจะเห็นวิวทะเลอย่างสวยงาม

 

ภูมิที่นั่งข้างๆได้ยินก็วางช้อนลงลุกออกจากเก้าอี้ไปหยิบไวน์ที่แช่ไว้ที่มุมห้องมาให้กฤตด้วยสีหน้าบึ้งตึ้ง เพราะยังโกรธเจ้านายอยู่ ดวงตาของเด็กหนุ่มก็บวมเป่งเพราะร้องไห้

 

เด็กหนุ่มเดินไปวางขวนไวน์ให้เจ้านายแล้วนั่งลงทานข้าวเงียบๆ

 

กฤตมองหน้าผู้ดูแลหนุ่มที่ไม่พูดไม่จาไม่มองหน้าเขา เขาก็เข้าใจว่าเด็กโกรธเรื่องเมื่อคืน  แต่จะให้เขาทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาทำไปแล้ว

 

"เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม"กฤตที่นั่งทานข้าวแล้วชวนคุยเพราะรู้ว่าตัวเองผิดเลยจะง้อสักหน่อย

 

ภูมิผงกหัวไม่คุยด้วย

 

กฤตหันไปมองเด็กหนุ่มตรงหน้าใกล้ๆ  คือภูมิน่าตาดีและน่ารักมาก  แก้มพองๆหน้าเรียวยาวอย่างน่ารัก  ผมที่เรียงยาวตรงสลวยเวลาเสยผมเเล้วเป็นชั้นๆดูมีเสน่ห์น่าหลงไหลมาก ร่างสูงตกอยู่ในภวังค์โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว  เขาโดนเด็กนี่ตกเข้าให้แล้ว

 

 

ภูมิที่นั่งข้างๆเขาเพราะมันเป็นโต๊ะทานข้าวที่นั่งคู่กันหันหน้าไปทางทะเลก็รู้สึกตัวก่อนจะหันไปมองกฤตด้วยสายตาไร้อารมณ์ แต่เก็บอาการอยู่มาก  เขาบอกตรงๆว่ากลัวกฤตมากเช่นกัน

 

เมื่อคืนที่เขาขอภูมิเป็นแฟนนั่นอีก  ตอนนั้นเขาสติยังดีหรือเปล่า หรือพูดไปอย่างนั้นเอง

 

"ถ้าอยากลงไปเล่นน้ำก็ลงไปนะ ฉันจะไปนวดสักหน่อย ไปด้วยหรือเปล่า"คนร่างสูงชวนคุยต่อ

 

ภูมิส่ายหน้าตอบอีกครั้ง

 

คนตัวโตถึงกับวางช้อน  เพราะไม่ชอบท่าทางของภูมิที่แสดงออกมา  มันเป็นบรรยากาศที่เลวร้ายที่สุดในตอนนี้

 

"ปากเป็นอะไร ทำไมถึงไม่พูด"กฤตหันไปพูดประชดมือสองข้างก็กุมเชยคางไว้บนโต๊ะอาหาร

 

ภูมิหยุดกินก่อนจะวางช้อนลง

"ก็แล้วแต่ท่านครับ  ถึงอย่างไรผมก็ต้องทำหน้าที่ดูแลท่าน"ภูมิกำลังจะพูดกายๆว่าตนต้องไปดูแลกฤตอยู่ดีเพราะเป็นหน้าที่ของภูมิที่ต้องทำ

 

"ไม่ๆ  ฉันให้นายเลือก  วันนี้ให้พักหนึ่งวัน นายคงอยากไปเล่นน้ำสินะ"กฤตตัดสินใจให้ภูมิแบบสรุปลวกๆเลย

 

"ให้ผมหยุดงานหนึ่งวันจริงๆหรอ"ภูมิหันมาถามเสียงตื่นเต้นเเบบพยายามเก็บอาการเพราะภูมิดีใจมาก เขาอยากไปขับเจ็ทกีอยากไปพายเรือ อยากไปดำน้ำ ในหัวเต็มไปหมด  เขาก็แค่อยากสนุกอยากใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นบ้าง

 

กฤตพยักหน้าไม่พูดต่อเพราะเขาเห็นท่าทางดีใจแบบเก็บอาการของเด็กหนุ่มแล้วหมั่นใส้ไม่คิดจะอยากดูแลใกล้ๆเขาเลยห่วงแต่จะเล่น แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทางคำพูดอะไรออกมาให้เด็กเห็น

 

เมื่อทานข้าวเสร็จทั้งคู่ต่างพากันแยกย้าย กฤตลงไปนวดข้างล่างโรงแรมส่วนภูมิก็ลงไปใช้ชีวิต  ไปเล่นน้ำที่สระขับเจ็ทกี วันนี้ทั้งวันภูมิไม่กลับห้องเลย  เด็กหนุ่มใช้วันหยุดคุ้มมากๆ  เล่นเสร็จก็กินข้าวแล้วก็ดื่มแอลกอฮอล์เล็กน้อย  เวลาล่วงเลยมาจนเกือบสองทุ่ม คนร่างบางเดินเข้ามาในห้องแทบจะหมดแรงแต่มีความสุข ลืมทุกอย่างไปหมดสิ้น

 

พอถึงห้องก็ต้องถึงกับตัวเเข็งเพราะเห็นกฤตยืนมองตนอยู่หน้านิ่ง เขาดูดุๆ  มากๆเหมือนพ่อจับได้ว่าลูกหนีเที่ยวแล้วจะโดนลงโทษอย่างไงอย่างนั้นแต่

 

เขาแค่มองมาที่ภูมิที่มุมห้องแล้วเดินไปที่เตียงไม่พูดจาอะไร

 

 

ภูมิรู้สึกว่าทิ้งให้เขาดูแลตัวเองนานไปหน่อย กลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุเเล้วจะยุ่ง 

 

เด็กหนุ่มรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนที่เตียงตามเดิม  เพราะกฤตบอกว่าให้นอนที่เตียงกับเขาได้ วันนี้เขาไม่ทำอะไรหรอก

 

"ฮัลโหล หนูเกรซหรือครับ"กฤตรับสายเกรซลูกสาวนพดล หญิงสาวที่ภูมิไปรับเธอไว้วันนั้น

 

"อ่อ 555 ที่จริงไม่ต้องก็ได้นะหนูเกรซ  ไม่ได้สำคัญอะไร"

 

"เถอะนะคะ  อยากขอโทษจริงๆ  "เสียงเด็กสาวพูดกับปลายสายเสียงเจี้ยวเเจ้ว

 

"ถ้าหนูเกรซยืนยันจะมา น้าก็ไม่ขัด  น้าจะกลับพรุ่งนี้เจอกันมะรืนนี้ก็แล้วกันนะ"

 

"เจอกันค่ะน้ากฤต ฝันดีค่ะ"

 

"ฝันดีครับ"กฤตพูดกับปลายสายเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนอบอุ่นมาก  โดยที่เขานั่งบนหัวเตียงภูมิก็กดโทรศัพท์อยู่ข้างๆพยายามจะไม่ฟัง แต่หูมันได้ยินเอง

 

"แมะ  หมั่นใส้"เด็กหนุ่มที่นอนข้างๆคิดในใจแต่ไม่พูดอะไร  แต่ลึกๆก็แอบน้อยใจ  แต่ก็ไม่รู้จะน้อยใจกฤตทำไม เหมือนกัน

 

ร่างสูงวางโทรศัพท์ลงก่อนจะสั่งภูมิไปหยิบน้ำหยิบยามาให้เขาที

 

"ภูมิไปเอาน้ำเอายามาให้ฉันกินก่อน"กฤตหันมาพูดกับเด็กหนุ่มที่นอนตะเเคงหันหลังเล่นโทรศัพท์นอนห่างตนแทบจะสุดที่นอนแล้วมั้งไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา

 

ภูมิถอนหายเฮือกใหญ่แต่เงียบ  เมื้อกี้ก่อนจะนอนก็ไม่สั่ง

แต่ก็ลุกไปหยิบเอาน้ำเอายาให้เขาอย่างว่าง่ายอีกตามเคย  มีปากเสียงพูดมากไม่ค่อยได้ด้วยกับลุงคนนี้  ภูมิได้แต่คิด 

 

"นวดเป็นหรือเปล่า นวดขาให้ฉันทีสิ"กฤตกินยาเสร็จก็หันไปหาคนดูแล ภูมินี่น่างอเข้าไปใหญ่ 

 

"ไหนคุณจะให้ผมหยุดงานไง"ภูมิพูดเปรยๆ สบตาร่างสูงอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะว่าง่วงมาก

 

กฤตเห็นภูมินั่งปลายเตียงด้วยท่าทางอิดโรย  ก็เห็นใจแต่เขาอยากแกล้งคนตัวเล็ก

 

"ฉันุถามแค่ว่านวดเป็นหรือไม่เป็นนายไม่บอกก็เเปลว่าเป็น  มานวดขาให้ฉันเดี๋ยวนี้"กฤตสั่งแบบเรียบๆแต่เสียงเข้มเป็นพิเศษ  เพื่อต้องการบังคับภูมิ

 

คนร่างบางเขยิบตัวมานั่งที่นอนแล้วบีบขาให้กฤตด้วยสีหน้าเศร้าๆปนเหนื่อยๆ

 

"เล่นวันนี้สนุกไหม"กฤตชวนคนร่างบางคุย

 

"สนุกครับ"ภูมิตอบเสียงงัวเงียไม่ต้องให้รอสักพักคนตัวเล็กก็ค่อยๆเอนร่างลงมานอนข้างๆกฤตด้วยท่าทางสงบนิ่งไม่มีฤทธิ์เดชอะไรอีก  เพราะว่าเขาดื่มมาด้วยนิดหน่อยเลยมีอาการล่วงกลางอากาศอย่างที่เป็นตอนนี้

 

"ภูมิ 555"กฤตหัวเราะอย่างตลกและนึกเอ็นดูเด็กที่มาดูแลตนมาก  นี่วันนี้ใครจะได้ดูแลใครกันแน่

 

คนร่างสูงเสยผมภูมิขึ้นเพื่อไม้ให้ปกหน้าขณะที่นอนหลับข้างๆลำตัวตน  เขามองภาพนี้อย่างน่ารัก

 

ทำไมเด็กน่ารักคนนี้ถึงมาอยู่กับเขาได้  เขาเกลียดเด็กจะตาย  คงเป็นโชคชะตาสินะ

 

 

กฤตดึงร่างภูมิมานอนที่หมอนดีๆแล้วห่มผ้าให้คนตัวเล็กนอนอีก  ภูมิได้นอนคืนนี้แล้วหลับเป็นตายไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งนั้นว่าคืนนี้มีผู้ชายดูแลเทคแคร์

 

 

เช้า

 

ทั้งคู่นั่งเรือแล้วก็นั่งรถกลับบ้าน  โดยไม่มีใครพูดอะไรกันทั้งภูมิและกฤต  กฤตคุยแต่โทรศัพท์กับเกรซ  เขาไม่ได้สนใจภูมิเลย  เด็กหนุ่มมีหน้าที่ถือเอกสารเดินตามเขาต้อยๆจนถึงบ้าน  

 

"เอาเอกสารไปไว้บนห้อง  ฉันจะไปเล่นเปียโน  เสร็จแล้วลงมาหาฉัน"กฤตสั่งภูมิเสียงเรียบขณะยืนหันหลังโดยที่เด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างหลัง

 

"ครับ"ภูมิเอ่ยรับอย่างว่าง่าย

 

เขาสังเกตพฤติกรรมเจ้านายแล้วรู้สึกว่า  กฤตอารมณ์ดีตอนที่คุยกับผู้หญิงที่ชื่อเกรซ  เขาคงกำลังมีความรัก  แบบที่คนเรียกว่าคลั่งรักอย่างไรอย่างนั้น พอคิดอย่างนั้นภูมิก็จี๊ดๆในใจ  รู้สึกว่ากฤตได้แบ่งความรักให้คนอื่นไปแล้วทั้งที่เมื่อวันก่อนเขายัง...

 

 

ภูมิลงมาดูกฤตเล่นเปียโน  ร่างสูงเล่นเพลงหวานมาก  มันคล้ายกับเพลงรักเลย  กฤตดูเป็นผู้ชายที่เท่มากๆเมื่อเวลาเล่นดนตรี ภูมิดูยังนึกเคลิ้มเลยมันเข้ากับเขาไปหมดทั้งหล่อรวยแล้วก็เล่นดนตรีได้ 

 

กฤตเล่นเปียโนจนพอใจก่อนจะหันไปสบตากับภูมิที่มองตนด้วยสายตาเคลิ้มๆ  แบบไม่รู้ว่าเจ้าตัวหรือเปล่าแต่กฤตสัมผัสได้ว่าภูมิก็ชอบในตัวเขาเหมือนกัน

 

ภูมิที่รู้ตัวว่าเผลอไปก็ได้สติก่อนจะพูดกล่าวชมเจ้านายแก้เก้อ

"เพราะจังครับ เคยเรียนหรือหัดเล่นหรือครับ"ภูมิถามเจ้านายเสียงเรียบ

 

"นายคิดอย่างนั้นเหรอ  เพราะจริงๆหรือ"กฤตหันไปถามยิ้มๆ

 

"ก็เพราะนะครับ  เพราะมากก"คราวนี้ภูมิลากเสียงยาวไม่รู้ประชดหรือว่าอะไร

 

"แม่ฉันสอนน่ะ โดยตีอยู่หลายครั้งแน่ะ ถึงจะเล่นเป็น

"กฤตนึกถึงแม่ผู้ที่จากโลกนี้ไปแล้วก็เหม่อลอยนิดหน่อย

 

"ตอนเด็กๆ  คุณท่านดื้อหรือเปล่า"ภูมิถามยิ้มๆ 

"555 ไม่รู้สิ  แต่ฉันย้ายโรงเรียนบ่อยอยู่เหมือนกัน"กฤตพูดเล่นกับเด็กตรงหน้า

 

"งั้นแสดงว่าดื้อ"เด็กหนุ่มแซว

 

"ดื้อแล้วมือยังซนด้วยนา"กฤตพูดขณะเดินไปจะจับแก้มภูมิ เด็กหนุ่มรีบเบี่ยงตัวหลบทันที

 

"คุณไม่ขึ้นไปพักผ่อนหรือครับ  "ภูมิเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง

 

กฤตเเสยะยิ้มก่อนจะดึงมือที่ค้างกลางอากาศออก

" ยังไม่ไปตอนนี้ นายอยากลองเล่นดูไหมล่ะ"กฤตชวน

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เคยเล่น"ภูมิพูดปฏิเสธ

 

"ฉันสอน"กฤตพูดบอกด้วยสายตาคะยั้นคะยอจะให้ภูมิเล่นให้ได้

 

คนตัวเล็กมองหน้ากฤตสักพักก่อนจะพยักหน้ารับ       สถานการณ์บางอย่างมันก็ยากที่จะปฏิเสธ  ยิ่งเป็นเรื่องที่เจ้านายอยากให้ทำด้วยแล้ว 

 

ทั้งคู่มากอยู่ที่เปียโนโดยที่ภูมิเป็นคนนั่งมีกฤตยื่นคร่อมอยู่ด้านหลัง เขาจับมือคนตัวเล็กลงที่เปียโนทีล่ะนิ้วทีล่ะนิ้วช้าๆ เวลาใบหน้าเขาโน้มลงมาใกล้ลำคอภูมิ มันยิ่งทำให้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากขึ้นสัมผัสกันโดยง่าย

 

ภูมิหันหน้าไปสบตาคนตัวสูง กฤตก็เช่นกันขณะที่กฤตยังยืนอยู่ด้านหลังเด็กหนุ่มอยู่

 

อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังพูดไม่ได้ ยิ่งอยู่ด้วยกันทุกวัน ดูแลกันทุกวัน มีหรือจะไม่หวั่นไหว กฤตผู้ที่หัวใจว่างรกร้างมานาน ขาดคนดูแลเอาอกเอาใจ

ส่วนภูมิเด็กชายที่ยากลำบากโหยหาความรักมาตั้งแต่เด็ก บางอย่างกฤตก็ดูอบอุ่นคล้ายพ่อภูมิมาก หัวใจของทั้งคู่ปั่นป่วนและคิดวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น

 

"อย่าตีผมนะ  ผมจะไม่ดื้อ"ภูมิพูดขณะทั้งคู่จ้องตากัน ภูมิพูดเพื่อจะล้อเลียนเรื่องกฤตที่ถูกแม่ตี

 

"อืม ถ้านายเป็นเด็กดื้อจะต้องถูกลงโทษนายรู้ใช่ไหมภูมิ"กฤตที่คร่อมอยู่ด้านหลังก็สบตากับภูมิที่นั่งมองหน้าตนตาแป๋วไม่วางตา

 

เนี่ย! คุณกฤตก็เป็นนี้ น้องก็ชอบหยอกเขา

ทุกคนไรท์มาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น