facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสุขเล็กๆ

ชื่อตอน : ความสุขเล็กๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 624

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสุขเล็กๆ
แบบอักษร

 

 

ดาริกามองคนที่ภิภพพาแนะนำให้รู้จักด้วยความพึงพอใจ ศรุตน้องชายของภิภพเรียนจบแล้วและกำลังหางานทำ ดาริกาตกลงรับอย่างง่ายดาย เพราะนอกจากจะเป็นญาติของภิภพแล้ว ศรุตก็จัดว่าเป็นคนหล่อเหลาถูกใจหม้ายสาวที่สุด

 

"ตามใจโอมนะ หาตำแหน่งที่เหมาะสมให้น้อง โอมตัดสินใจไปตามสมควรได้เลย พี่ไม่ติดขัดอะไร"ดาริกาบอกกับภิภพ สายตายังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของศรุต

 

"ขอบคุณนะครับ"ศรุตยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ดวงตายังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของดาริกาอย่างมีความหมาย

 

"เรียกว่าพี่ดาวก็ได้จ้ะ คนกันเองทั้งนั้น"

 

"ขอบคุณครับพี่ดาว"ใบหน้าของภิภพตึงขึ้นเมื่อเห็นการกระทำของศรุต 

 

"สงสัยอะไรก็ถามได้ตลอดนะ โอมพาน้องไปดูงานได้เลยจ้ะ พี่มีเอกสารต้องเคลียร์นิดหน่อย เจอกันตอนบ่ายนะ"ดาริกาตัดบทเพราะอยากคิดอะไรบางอย่าง เรื่องของนดลกับดารินทร์ยังกวนใจไม่หาย สองคนนั่นหายไปพร้อมกัน แม้จะไม่รู้ว่าไปด้วยกันหรือไม่ แต่อะไรหลายๆอย่างก็ชวนให้สงสัย

 

"เออ...โอมโทรหาเดียร์บ้างไหม พี่โทรไปเดียร์ปิดเครื่องตลอดเลย"

 

"ไม่ได้โทรเลยครับ ผมจบกับเดียร์ไปตั้งนานแล้ว"ภิภพพูดเพื่อเอาใจหม้ายสาว ทั้งๆที่ในใจยังแอบหวังว่าจะได้นอนกับดารินทร์สักครั้ง

 

"คงฉลองกันเพลิน วัยรุ่นก็แบบนี้"

 

"น่าจะประมาณนั้นครับ 

 

"ถ้าพี่ดาวไม่มีอะไร ผมขอตัวนะครับ"

 

"สวัสดีครับพี่ดาว"ศรุตพูดแทรกขึ้นมา เมื่อเห็นดาริกาคอยแต่จะมองมาที่เขา 

 

"เชิญจ้ะ"ดาริกาบอกกับคนทั้งสอง ภิภพพาศรุตออกไปแล้ว พอเวลานี้มาถึงจริงๆดาริกากับทำใจไม่ได้ นดลจะทิ้งเธอจริงๆหรือ บางทีเขาอาจจะแค่งอนหรือน้อยใจที่พักหลังๆเธอให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเขา ถ้าเป็นแบบนั้นคงต้องง้อกันสักหน่อย มีเขาไว้ข้างกายก็ยังดีกว่าไม่มี อย่างน้อยก็ทำให้ดารินทร์รู้ว่า นดลเป็นของเธอ

 

"นังเดียร์ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนหึ!"ก่นด่าดารินทร์เมื่อเริ่มหมดความอดทน กมลชัยทำกับเธอได้เจ็บแสบมาก ถึงแม้พินัยกรรมจะยังไม่เปิด แต่เงินก็ง้างปากทนายได้ ไม่มีความซื่อสัตย์ถ้าปล่อยให้คำว่าเงินมาเป็นตัววัดคุณค่าของคน

 

ภิภพดึงมือศรุตเอาไว้ ไม่พอใจกับการกระทำของศรุตที่แสดงออกกับหม้ายสาว

 

"อย่าทำแบบนั้นอีกนะ"ชายหนุ่มว่าให้คู่ขา ที่บังอาจเล่นหูเล่นตากับดาริกา

 

"หึงเหรอครับ"ศรุตหันมาถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย ใครจะทนได้เมื่อสามีพามาแนะนำให้ชู้รู้จัก

 

"ใช่พี่หึง"

 

"พี่โอมถามตัวเองหรือยังครับว่าหึงใคร หึงผมหรือหึงอีแก่นั่น"

 

"พูดอะไร!"

 

"ไม่รู้สิครับ บางทีพี่โอมอาจจะมีใจให้เธอก็ได้ สวยหุ่นดีแถมยังให้ทุกอย่างที่พี่โอมต้องการได้"

 

"พี่ว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ"ภิภพพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

 

"ผมทราบครับ ทุกอย่างก็เพื่อผลประโยชน์ของเรา พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงผมก็เอาผู้หญิงไม่ลง!"

 

"ได้ยินแบบนี้พี่ค่อยสบายใจหน่อย ไปที่ห้องทำงานพี่ดีกว่า พี่อยากทำให้รุตมีความสุข"พูดจบภิภพก็เดินนำหน้าไป ศรุตมองตามหลังคนรักด้วยสายตาว่างเปล่า ใครก็อยากสบายทั้งนั้น  ภิภพรักเขาจริงๆหรือแค่ต้องการยื้อเวลากันแน่ พักนี้ภิภพเริ่มทำตัวห่างเหิน ที่ให้เขาเข้ามาที่นี่ก็เพราะอยากให้ช่วยจัดการกับดารินทร์ ไม่ได้อยากมีเขาอยู่ข้างกายอย่างที่พูดเลยสักนิด ถ้าดาริกาสนใจเขาจริงๆ บางทีศรุตอาจจะเปลี่ยนความคิด ภิภพทำได้เขาก็ทำได้เหมือนกัน 

 

......................................................

 

อาหารเช้าผ่านไปอย่างเรียบง่าย เมื่อทั้งสองไม่หาเรื่องทะเลาะกันอีก นดลเก็บกวาดโต๊ะอาหาร ในขณะที่ดารินทร์อาสาล้างจาน แต่ชายหนุ่มปฏิเสธเพราะเห็นว่ามือเธอเจ็บ ตากลมโตกลอกไปมาเมื่อถูกขัดใจ รอยแดงที่มือมันหายไปตั้งแต่เขาทายาสีฟันให้แล้ว 

 

"เดียร์ทานนี่สิครับ สับปะรดสดๆจากไร่"นดลหยิบจานผลไม้มาวางให้ ดารินทร์มองหน้าเขาสะดุดหูกับคำที่เขาเรียกเธอ แต่ก็ไม่พูดอะไรเมื่อผลไม้ตรงหน้าดึงความสงสัยไปจนหมดสิ้น

 

"น่าทานจังเลย"

 

"สดๆจากไร่ของเราเลยนะครับ"

 

"ไร่ของเราเหรอ"ดารินทร์ทวนคำพูดเขา รู้สึกอุ่นในหัวใจเมื่อนดลใช้คำว่าเรา นดลมองตากลมโตอยากจะบอกเหลือเกินว่า ที่เขาทำทุกวันนี้ก็เพราะเธอ

 

"หวานอร่อยครับ"มือแกร่งจิ้มสับปะรดชิ้นน้อยไปป้อนที่ปากของเธอ

 

"ฉันกินเองได้"ยื่นมือมาแย่งซ่อมที่มือเขาด้วยความเขินอาย

 

"อยากป้อน...อ้าปากสิครับ"ตาคมเข้มมองหน้าหญิงสาว ชอบใจที่แก้มใสมีสีแดงกระจายไปจนทั่ว

 

"นายกายฉัน..."

 

"เดียร์...อย่าดื้อสิครับ"หัวใจดวงน้อยกระตุก เมื่อเขาเรียกชื่อเธอคำเดียวอีกแล้ว ตากลมโตมองหน้าเขา ก่อนจะอ้าปากงับสับปะรดที่เขาป้อนให้

 

"อื้ม...อร่อยจริงๆด้วย"ดารินทร์เอ่ยชมเมื่อรู้สึกถูกใจกับรสชาติของสับปะรดในปาก

 

"อร่อยก็ทานเยอะๆนะครับ จากไร่ของเราเองถ้าไม่พอเดี๋ยวผมพาไปทานในไร่เลย"

 

"ฉันไม่ใช่ช้างนะจะได้กินหมดไร่"ดารินทร์ค้อนให้ชายหนุ่มก่อนจะยกจานสับปะรดเดินหนีไปข้างนอก ที่นี่อากาศดีเย็นสบาย ถือว่ามาพักผ่อนก็ไม่เสียหาย นดลก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เขาสุภาพและอ่อนโยนเอาใจเธอสารพัด แล้วแบบนี้เธอจะห้ามใจตัวเองได้ไหม ดารินทร์คิดในใจก่อนจะบอกตัวเองให้ตัดทุกอย่างออกไปให้หมด เวลานี้เธออยากทำตามหัวใจตัวเอง เธอก็อยากอยู่กับเขาอย่างมีความสุขเช่นกัน

 

"ไม่เป็นไรน่าเดียร์ แกไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"ปลอบใจตัวเองเมื่ออดรู้สึกผิดไม่ได้ ก็แค่ความสุขทางใจ ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย

 

"ชอบที่นี่ไหมครับ"เสียงห้าวทุ้มถามมาจากด้านหลัง เมื่อดารินทร์มานั่งชิงช้าใต้ต้นชมพู่หน้าบ้าน

 

"ไม่ชอบ"

 

"งั้นถามใหม่ ชอบผมไหมครับ"

 

"แค่กๆๆ"สับปะรดติดคอเมื่อเขาถามคำถามนี้ 

 

"ฉันเกลียดนาย!"ดารินทร์แหวกลับ ไอจนหน้าดำหน้าแดง นดลยิ้มให้หญิงสาว

 

"คนเกลียดกันเขาไม่เป็นแบบนี้หรอกครับ"

 

"ออ...ฉันคงรักนายมากสินะ"

 

"ฮ่าๆๆๆมีความสุขจัง"พูดพร้อมกับหย่อนสะโพกลงบนชิงช้าตัวเดียวกับเธอ รู้สึกมีความสุขที่ได้ต่อปากต่อคำกับหญิงสาว

 

"ที่นั่งเยอะแยะ มาเบียดทำไมเนี่ย"

 

"อยากนั่งด้วยนี่ครับ"ไม่พูดเปล่าแขนแกร่งยังวาดไปตามความยาวของพนักชิงช้า โอบเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา 

 

"นายกายนี่มันนอกบ้านนะ!"

 

"ไม่มีใครสนใจใครหรอกครับ คนแถวนี้เขาไม่อยู่บ้านกันหรอก เข้าไร่ตั้งแต่เช้ามืดแล้วครับ"

 

"แล้วนายจะกลับตอนไหน"

 

"ค้างที่นี่สักคืนนะครับ ผมอยากอยู่กับคุณ"

 

"แต่ฉันไม่อยากอยู่กับนาย!"

 

"ค้างนะครับ เดี๋ยววันนี้ผมพาไปดูไร่"

 

"ไม่! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น"

 

"งั้นก็นอนที่บ้าน ตอนกลางวันผมจะทำของอร่อยให้ทาน"

 

"ฉันไปไร่ดีกว่า"

 

"กลัวเหรอครับ"

 

"เปล่า ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้านาย"

 

"คุณเดียร์อย่าน่ารักได้ไหมครับ ผมกลัวอดใจไม่ไหว"

 

"อย่านะ อย่าแม้แต่จะคิด"ตากลมโตหันมามองหน้าเขา นิ้วเรียวชี้หน้าชายหนุ่ม เพื่อเน้นย้ำให้เขารู้ว่าอย่าบังอาจมาแตะต้องเธอ นดลคว้านิ้วของเธอเอาไว้ กระตุกเบาๆคนตัวเล็กก็เซเข้ามาในอ้อมแขน แขนแกร่งโอบบ่าเล็กเอาไว้ ดารินทร์ตื่นเต้นและตกใจกับความใกล้ชิดในครั้งนี้ หญิงสาวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเขา 

 

"อย่าดิ้นสิครับ เห็นไหมว่ามันตื่นอีกแล้ว"ชี้เป้ากางเกงที่พองขึ้นให้เธอดู ดารินทร์หน้าแดงก่ำเมื่อมองตามนิ้วมือของเขา มือบางทุบอกเขารัวๆ จึงถูกรอบกอดเอาไว้ทั้งตัว นดลมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเธอ เธอเองก็น่าจะมีความสุขเพราะเขาเห็นเธอแอบยิ้มกับตัวเองตั้งหลายครั้ง

 

............................................................

 

พานายนดลมาส่งแล้วจ้า...หายไปหลายวันมีใครคิดถึงหรือเปล่า ที่รักจ๋าอีบุ๊คมาประมาณวันที่ 29-30นี้น๊า ฝากด้วยนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว