ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่17.ต้องทำยังไงให้ทุกอย่างเหมือนเดิม

ชื่อตอน : ตอนที่17.ต้องทำยังไงให้ทุกอย่างเหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2564 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17.ต้องทำยังไงให้ทุกอย่างเหมือนเดิม
แบบอักษร

สิงห์...

ไม่กี่อาทิตย์ผมก็กลับมาจากอเมริกาเเล้วหล่ะเพราะพ่อของผมเป็นห่วงผมขืนผมไปเป็นเดือนพ่อของผมคลั่งตายเเน่ๆ..

ใครจะไปคิดว่าเวลาที่อยู่ที่นั่นผมได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมายผมอยากจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับเเม่ของผมจริงๆ

ผมเดินออกมาจากสนามบินที่เมืองไทย วันนี้คนก็พลุกพล่านเหมือนเดิมเลย สายตาผมเหลือบไปเห็นเเอร์โฉสเตสคนนึงที่เดินมา เธอคือจูลี่ เเฟนเเละคู่หมั้นของพีนั่นเเหละครับ

ทำไมกลับมาผมต้องมาเจออะไรเเบบนี้ด้วยวะเนี่ยดีซะไม่มี ดูท่าเธอจะเดินตรงมาหาผมซะด้วย จะมาหาเรื่องกันอีกใช่ไหมเนี่ย...

"ไม่เจอกันนานเลยหนิช่วงนี้ไม่เปิดร้านเหรอคะ ว่าจะเเวะไปทานอาหารซักหน่อย"จูลี่ที่พูดบอกกับผม รู้ทั้งรู้ยังจะมาพูดถามอีกเเบบนี้มันต้องเจอคนอย่างไอสิงห์ซักหน่อยเเล้ว..

"ไม่เปิดครับคงจะปิดอีกนาน บางคำถามเนี่ยผมว่าคนถามน่าจะรู้อยู่เเก่ใจนะครับว่าคำตอบคืออะไร.."ผมพูดตอบอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้ม

"เหรอคะ น่าเสียดายจังเปิดวันไหนบอกด้วยนะจะได้ไปเป็นลูกค้าให้จะได้ไม่เจ๊ง.."เธอบอกกับผมขึ้นมาต่อ

"ขอโทษนะครับร้านผมไม่ให้นำสัตว์เข้าไปในร้าน โดยเฉพาะ.."ผมไม่พูดต่อเเต่กลับมองไปที่อีกฝ่ายเเทน

"หนอยนี่เเกกล้าว่าฉันงั้นเหรอ รู้ไหมพ่อฉันเป็นใคร.."จูลี่พูดด้วยความโมโห

"น่าสงสารจังเลยนะครับไม่รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใคร เป็นสัตว์ เอ้ยไม่ใช่ดิ เป็นคนกำพร้าพ่อเหรอครับ.."ผมพูดถามออกมา คนปากเเบบนี้พูดดีด้วยก็เสียเวลาเปลืองน้ำลายปล่าว..

"ผมขอเตือนคุณไว้เลยนะจูลี่ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรโง่ๆทำตัวเหมือนพวกเด็กโดนเเย่งของเล่นอีกหล่ะก็ถึงตำรวจจะทำอะไรคุณไม่ได้ เเต่ใครทำอะไรไว้ซักวันนึงต้องได้รับผลนั้นเเน่นอน.."ผมบอกกับจูลี่ยิ่งทำให้เธอโมโหขึ้นอีกทำท่าจะกรี๊ด..

"กรี๊ดเลยสิครับเอาเลย ไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอกเค้าเเค่มองเเค่นั้นเอง.."ผมบอกกับเธอออกมา สายตาผมเหลือบไปเห็นไอคัตเตอร์ เลโอ เเละพีที่กำลังเดินมา

"โทษนะครับผมขอตัวก่อน บางทีผมอาจจะเปิดร้านอาหารให้สัตว์ก็ได้นะ.."ผมเดินสวนเธอก่อนจะพูดขึ้น คนเเบบนี้มันต้องเจอผม

"ไงไอเตอร์..คิดถึงมากเลยหว่ะ.."ผมพูดก่อนจะกอดอีกฝ่ายตามประสาเพื่อน

"คิดถึงเหมือนกันหว่ะ.."ไอคัตเตอร์ยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา ผมเหลือบไปมองเลโอที่ยืนอยู่ทำหน้าอึ้งไปเลย ทำไมต้องทำสีหน้าเเบบนั้น

"สวัสดีครับเลโอ.."ผมทักทายเลโอที่ยืนอยู่ข้างๆของพี

"สวัสดีครับเมื่อไหร่ร้านคุณจะเปิดครับเนี่ยผมคิดถึงอาหารฝีมือคุณจะเเย่..อีกคนนึงก็ด้วยนะ"เลโอพูดบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

"อีกไม่นานเเล้วหล่ะครับ..เเล้วเจอกันนะครับผมขอตัวก่อน.."ผมพูดก่อนจะเดินลากกระเป๋าเดินทางยังรถตู้ของบ้านผมที่จอดรออยู่..

"ยินดีต้อนรับกลับนะครับคุณสิงห์.."คนขับรถของบ้านผมพูดบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

"คุณสิงห์จะให้ผมไปส่งที่คอนโดหรือกลับบ้านดีครับ.."คนขับรถถามผม นั่นสินะจะไปคอนโดหรือไปบ้านดี

"ไปบ้านก็เเล้วกันครับผมอยากไปหาพ่อก่อน.."ผมบอกกับคนขับรถก่อนรถตะเเล่นออกจากสนามบินเเล้วขับมาตามถนนมุ่งหน้าไปยังบ้านของผม

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

พี...

ผมนั่งอยู่ในห้องพักของนักบินคิดอะไรไปเรื่อยๆ โดยมีไอเลโอเพื่อนของผมนั่งอยู่ จะมีใครเชื่อผมไหมว่าไม่กี่อาทิตย์นี้ผมเเทบจะบ้าตายอยู่เเล้ว..

"กูไม่เคยเห็นคุณสิงห์เค้าเย็นชาเเบบนั้นมาก่อนเลยหว่ะ.."ไอเลโอพูดเปิดประเด็นขึ้นมา ผมก็คิดเเบบนั้น

เมื่อตะกี้นี้ผม คัตเตอร์ เเละไอเลโอเดินผ่านสิงห์ที่กลับมาจากอเมริกา เค้าทักทายทุกคนยกเว้นผม สีหน้าเค้าเย็นชามากๆ

"กูเองเนี่ยเเหละที่เย็นชาใส่เค้าก่อน.."ผมบอกกับไอเลโอออกมา

"มึงมันโง่..กูนึกว่ามึงจะฉลาดเเต่มึงเเม่งโคตรโง่ มีของดีเเต่ปล่อยให้หลุดมือ.."ไอเลโอพูดบอกกับผม มันก็เป็นเเบบนั้นจริงๆนั่นเเหละครับ

"เท่าที่กูฟังมึงเล่ากับที่กูฟังคุณสิงห์ตอนโกรธเเล้วอาละวาดหล่ะก็นะ มันต่างกัน เค้าไม่เคยคิดหรอกว่ามึงเป็นตัวเเทนของใคร.."ไอเลโอพูดบอกกับผม มันก็จริงคนที่โกรธจะพยายามไล่ทึกคนที่อยู่รอบๆ เเต่ความจริงเเล้วจิตใจของเค้าอ่อนเเอต้องการกำลังใจมากๆ ผมน้าจะหน้าด้านให้ได้มากกว่านี้

"กูต้องทำยังไงวะให้สิงห์เค้ากลับมา.."ผมถามไอเลโอกูรูเรื่องหัวใจที่ตอนนี้ไม่โสดเเล้ว..

"ไปขอโทษเค้าดิ หาของไปให้เค้าเเสดงให้เค้าเห็นว่ามึงขอโทษจากใจจริงๆ.."ไอเลโอบอกกับผมออกมา

"กูไม่รู้จำพูดยังไงหว่ะ.."ผมพูดถามขึ้นมาต่อด่วยความสงสัย

"พูดไม่ออกก็ส่งจดหมายไปหาเค้าดิ..ว่าขอโทษ.."ไอเลโอบอกหับผมออกมา วิธีของมันโคตรโบราณเลย

"กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านเค้าอยู่ไหน อีกอย่างวิธีมึงก็โบราณไป.."ผมบอกกับไอเลโอออกมาทันที

"ให้กูถามโรมให้ปะ..อีกอย่างนะยิ่งโบราณยิ่งโรเเมนติกโว้ย ไม่งั้นมึงก็พิมพ์ข้อความในเเชทไปหาเค้าดิ อัดคลิปง้ออะไรทำนองนั้น.."ไอเลโอบอกกับผมออกมาความคิดดีนี่หว่า ทำไมผมมถึงไม่รู้หน่ะเหรอว่าบ้านเค้าอยู่ไหนก็คบกันได้ไม่ถึงอาทิตย์ใครจะไปรู้อย่าว่าเเต่อาทิตย์นึงเลยสามวันก็ยังไม่ถึง..ผมคิดด้วยสีหน้านิ่งๆ

"เเล้วเค้าจะรับสายหรือจะเปิดคลิปกูดูเหรอวะ.."ผมถามด้วยความไม่มั่นใจ

"ที่คอนโดก็มีตู้จดหมายหนิมึงไปส่งที่นั่นดิ.."ไอเลโอพูดบอกกับผมออกมา

"เออนี่ก็ใกล้จะบินละกูขอไปโทรหาเมียกูก่อนนะ.."ไอเลโอพูดก่อนจะเดินไป เมียมันก็คนไม่ใกล้ไม่ไกลเนี่ยเเหละ ใบ้ให้หน่อยละกันเมียมันเป็นผู้ชาย ทำอาหารได้ถึงขั้นเก่งเลยหล่ะ เเต่ไม่ใช่สิงห์นะครับ..

หรือผมควรจะเขียนจดหมายไปหาเค้าเหมือนที่ไอเลโอบอกนั่นเเหละครับยิ่งโบราณยิ่งโรเเมนติก อีกอย่างนะเขียนด้วยลายมือมันสื่อถึงความรู้สึกของผู้เขียนได้ดีกว่าจดหมายอิเล็กทรอนิกส์อีกนะครับผมว่า ผมต้องทำทุกทางเพื่อจะง้อสิงห์ให้สำเร็จให้ได้...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว