ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 คนพิเศษ

ชื่อตอน : ตอนที่4 คนพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 148

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 คนพิเศษ
แบบอักษร

“แต่มายด์นัดเพื่อนไว้แล้วค่ะ มายด์ไม่อยากผิดนัด”เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วชำเลืองมองนาฬิกาติดผนังดูเวลา 

“มายด์เป็นคนซื่อตรงจริงๆเลยนะ” เมฆมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ จนมายด์เกรงใจและรู้สึกไม่อยากรบกวน  

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับเสื้อผ้าสวยๆพวกนี้ มายด์ไปเองก็ได้ค่ะ มายด์รบกวนพี่เมฆเกินไป มายด์ขอตัวนะคะ” เธอเผยรอยยิ้มอย่างอ่อนหวาน บวกกับท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวทำให้เมฆดึงสติกลับมาอีกครั้งและทบทวนเป้าหมาย 

“รบกวนอะไรกัน เรื่องเล็กน้อย ไปเถอะพี่ไปส่ง” เมฆแย้มยิ้มแล้วยื่นมือประคองกอดเอวคอด ทว่าร่างเล็กกลับถอยห่าง ร่างสูงเลยเดินนำหน้าไปก่อน แล้วขับรถไปส่งเธอจนถึงที่หมาย  

โรงแรมเมอร์บริว มายด์ลงจากรถคันโก้โดยมีเมฆเดินตามมาจนถึงล้อบบี้ จังหวะนั้นเองที่ไอซ์มาถึงพอดี เธอเห็นเพื่อนก็เดินตรงดิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจและตกตะลึงในความสวยของมายด์ เพราะไม่เคยเห็นเพื่อนในลุคนี้มาก่อน ที่ผ่านมาก็เห็นแต่แต่งตัวเรียบง่ายกับผ้ากันเปื้อนเป็นประจำ  

“ว้าว!!นี่เพื่อนฉันเหรอเนี้ยะ ไหนบอกไม่อยากมาเจอพี่คชาไง”  

“ฉันไม่ได้อยากมาซะหน่อย ฉันทำเพื่อแก แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ” 

“จ้า ไม่อยากมา แต่แต่งตัวซะสวยขนาดนี้ ฉันรับรองว่าพี่คชาต้องตกหลุมรักและตามจีบแกแน่ๆมายด์” ไอซ์ยิ้มร่าโดยไม่ทันสังเกตุชายร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างมายด์  

“ที่ฉันแต่งตัวแบบนี้นั่นเป็นเพราะ เอ่อ…เพราะ” 

“อะแฮ่ม!!อะแฮ่ม”เมฆส่งเสียงขัดจังหวะ จนไอซ์หันไปมอง  

“มาด้วยกันเหรอมายด์”ไอซ์กระซิบถามเพื่อน 

“อืม พี่เมฆ พี่ชายฉันเอง” มายด์กระซิบบอกเช่นกัน 

“พะพี่เมฆ!คนบ้านเมฆคินทร์อ่ะนะ ก็ไหนว่าไม่ได้ติดต่อกันแล้วไง” 

“เรื่องมันยาว” มายด์พูดตัดบท  

“จะยาวแค่ไหนแกก็ต้องเล่าให้ฉันฟัง ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชายแกจะหน้าตาหล่อขนาดนี้”ไอซ์ส่งยิ้มหวานให้ร่างสูง อีกทั้งยังขยับไปยืนใกล้เขา และยังไม่ทันได้พูดคุย ก็ปรากฎชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อใสสไตล์โอ้ปป้าเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาทอดมองมายด์เป็นพิเศษเพราะน่ารักสะดุดตา 

“ไอซ์! มายด์! มาถึงนานแล้วเหรอ” 

“ไม่นานค่ะ” ไอซ์ส่งยิ้มให้ แล้วทำตัวเป็นแม่สื่อทันที 

“เอ่อ…นี่มายด์ พี่คชาคงรู้จักแล้วใช่มั้ยคะ” 

“อืม…รู้จักแล้ว แต่อยากจะรู้จักมากกว่านี้” คชาตอบแล้วประสานสายตาคู่สวยด้วยความพอใจ และทันใดนั้น ก็มีเสียงครื้นแทรกอีกตามเคย 

“อ่ะแฮ่ม!!อื้ม..แค่รกๆๆ” เมฆจงใจประสานสายตากับคชาอีกทั้งยังขยับตัวไปจนชิดมายด์  

“อ่อ..เอ่อ…พี่คชาคะ นี่คือพี่เมฆ พี่ชายของมายด์ค่ะ” ไอซ์รีบแนะนำ ในขณะที่คชามีสีหน้าแปลกใจ 

“พี่ชาย อ่อ..สวัสดีครับ งั้นไปที่ห้องอาหารดีกว่าครับ จะได้กินไปคุยไป” คชาผายมือ ทุกคนเลยพากันเดินไปยังห้องอาหารที่คชาจองโต๊ะไว้ 

บรรยากาศในการร่วมกันรับประทานอาหารมื้อค่ำสุดหรูเป็นไปอย่างราบรื่น คชาคอยเทคแคร์ดูแลมายด์อย่างโจ่งแจ้ง จนเมฆหมดความอดทนที่จะปั้นหน้าเป็นพี่ชายที่แสนดี เขาสูดลมหายใจเข้าปอดและเป่าออกปากช้าๆ ก่อนจะลุกยืน 

“ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำ” เมฆประสานสายตากับเจ้าภาพเพื่อไม่ให้เสียมารยาท แล้วเขาก็เดินออกไปไม่กี่ก้าวด้วยท่าทางคล้ายคนที่มีอาการวิงเวียนศรีษะ จังหวะนั้นเองที่มายซ์เห็น เธอรีบลุกยืนแล้ววิ่งไปที่ร่างสูงด้วยความเป็นห่วง  

“พี่เมฆ!พี่เมฆเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”  

“สงสัยพักผ่อนน้อย มายด์กลับไปหาเพื่อนเถอะ” 

“มายด์ว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ พี่เมฆจะได้พักผ่อนวันนี้พี่เมฆเหนื่อยกับมายด์มาเกือบทั้งวันแล้ว เดี๋ยวมายด์เรียกแท็กซี่ให้นะคะ ส่วนรถก็จอดไว้ที่นี่”  

มายด์มีทีท่าร้อนรนแล้วกำลังจะเดินไปเรียกรถแท็กซี่ แต่ทว่าร่างสูงก็รั้งไว้ เขาคว้าเรียวแขนของเธออย่างว่องไว 

“พี่ขับรถไหว มายด์ไปกับพี่ เผื่อมีอะไรมายด์จะได้ช่วยพี่” เมฆไม่รอคำตอบเขายกลำแขนแข็งแรงพาดไปบนลาดบ่าเล็ก แล้วเดินไปที่รถทันที โดยมีร่างบอบบางคอยประคับประคอง เมฆเปิดประตู มายด์ค่อยๆส่งเขาเข้าไปนั่งในรถ แล้วเธอก็รีบเข้าไปนั่งในรถเช่นกัน จากนั้นก็หันมองร่างสูงด้วยความเป็นห่วง 

“พี่เมฆไหวแน่นะคะ” 

“อืม พี่ขอเวลาแค่ห้านาที” เมฆเผยยิ้มบางๆเขาหลับตา ศีรษะพิงแนบไปกับเบาะ แล้วยื่นมือมาเกาะกุมมือเรียวเล็กไว้มั่น ในขณะที่มายด์รู้สึกแปลกๆ เขินอายและสับสนในท่าทีของเขาที่เปลี่ยนไป เธอค่อยๆดึงมือกลับ แต่ทว่าเมฆเกาะกุมไว้แน่นพร้อมกับพูดบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะพูดออกมา 

“พี่อยากจับมือกับมายด์แบบนี้มาตลอดเลยรู้มั้ย จับมือมายด์เดินเล่นที่ทะเล แต่เป็นเพราะพี่ไม่กล้า มายด์ก็รู้ว่าคุณน้าไม่ชอบพี่ พี่ก็เลยพยายามอยู่ห่างมายด์ตลอด จริงๆแล้วพี่ดีใจมากนะที่รู้ว่ามีน้องสาวน่ารักน่ารักแบบมายด์” เมฆลืมตาแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าหวานอย่างรวดเร็วจนสัมผัสลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน เขายื่นมือแตะปลายคางมนเบาๆ อีกทั้งยังส่งสายตากรุ้มกริ่มพิจารณาใบหน้าเรียวเล็กได้รูป จนพวงแก้มของเธอขึ้นสีเลือด ตามด้วยเสียงทุ้มนุ่มหู 

“พี่ชักจะหวงมายด์แล้วสิ” 

“พี่เมฆ…” มายด์ตกใจใหญ่ เขินอายจนไม่อาจสบสายตาคมกริบตรงหน้าได้ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แล้วนั่งตัวติดเบาะจนอยากจะถูกเบาะกลืนกิน  

“พี่ดีขึ้นแล้วล่ะ เพราะมายด์เลยนะ อืม…พึ่งจะสามทุ่มเอง มายด์ไปนั่งฟังเพลงเป็นเพื่อนพี่ได้มั้ย พี่มีเรื่องอยากคุยกับมายด์เยอะเลย”  

“เอ่อ…มายด์ไม่อยากกลับบ้านดึกค่ะ เอาไว้วันหลังได้มั้ยคะ” 

“ไม่ดึกหลอก พี่รู้ว่าคุณน้าเป็นห่วงและหวงมายด์มากแค่ไหน ฟังแค่เพลงสองเพลงเอง”เมฆยิ้มออดอ้อน เขาฉายแววตาวิงวอน 

“ก็ได้ค่ะ แต่อย่าดึกนะคะ” 

คำตอบของมายด์ทำให้ร่างสูงขับรถออกไปจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว เมฆพาเธอไปที่ผับแห่งหนึ่ง ที่เขาชอบมานั่งดื่มเป็นประจำ  

มายด์มองบรรยากาศโดยรอบที่เต็มไปด้วยรถยนต์คันหรู และหนุ่มสาวพากันเดินเข้าไปข้างในตัวตึกด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย  

“เข้าไปกันเถอะ”เมฆแย้มยิ้ม แล้วยื่นมือให้เธอเกาะกุม มายด์จึงจับมือเขาไว้และเดินเข้าไปด้านใน 

 เสียงเพลงจังหวะสนุกสนาน กลุ่มนักเที่ยวหนุ่มสาวที่กำลังโยกย้ายสะโพก ขยับร่างกายตามจังหวะเพลงดันมาชนเธอจนเกือบล้ม ทว่าเมฆก็ดึงร่างเล็กเข้าหาตัวแล้วกอดเอวบางไว้แนบกาย มายด์ตกใจ ใจเต้นแรง เพราะเธอไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายในระยะแนบชิดมาก่อน 

“ขอบคุณค่ะ” เธอรีบขยับตัวออกห่างจากเขาทันที  

“เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงต้องดูแลมายด์” เมฆยิ้ม แล้วคว้ามือเล็กพาเธอเดินไปนั่งที่โต๊ะวีไอพี มายด์หย่อนก้นลงนั่งอย่างเรียบร้อยในขณะที่เมฆนั่งด้วยท่าทางสบายๆและไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง  

“พี่เมฆมาที่นี่บ่อยเหรอคะ” 

“ไม่หรอกนานๆมาที แต่พี่จะมาที่นี่เฉพาะกับคนพิเศษเท่านั้น” 

“แฟนเหรอคะ”ดวงตากลมดำขลับฉายแววสงสัย 

“พี่ยังไม่มีแฟนซะหน่อย” 

“ก็พี่เมฆบอกว่ามากับคนพิเศษ ถ้าไม่ใช่แฟนแล้ว…”  

“มายด์ไง น้องสาวที่พิเศษที่สุด พี่อยากให้มายด์รู้ว่าพี่ใช้ชีวิตยังไง และพี่ก็อยากรู้ว่ามายด์ชอบอะไร หรือไม่ชอบอะไร เราจะได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เพราะต่อจากนี้ไปพี่จะสนิทกับมายด์ให้มากๆ พี่จะได้เป็นพี่ชายที่แสนดีซักที มันคงไม่สายไปใช่มั้ยมายด์ ถ้าพี่จะเริ่มต้นใหม่”  

“ไม่หรอกค่ะ สำหรับมายด์พี่เมฆยังคงเป็นพี่ชายมายด์เสมอ เพียงแต่ แต่…”  

“แต่อะไร” เมฆจ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสวยรอคำอธิบายจากเธอตาไม่กระพริบ  

“แต่ว่า…ตอนนี้มายด์ดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อน ” เธอบอกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงขนาดทำให้คนฟังผิดหวังและไม่คาดคิดมาก่อน เมฆได้แต่สะกดกลั้นอารมณ์และสีหน้าให้เป็นปกติ เขาเผยยิ้มเล็กน้อย 

“มายด์พูดแบบนี้ มายด์คงไม่ได้หมายความว่า เราสองคนไม่ควรกลับมาเป็นพี่น้องกันอีกใช่มั้ย พี่เข้าใจแล้วล่ะ มายด์คงเกลียดพี่ ที่เคยทำร้ายมายด์” เขาฉายแววตาเศร้าและมีสีหน้าหม่นหมองจนเห็นได้ชัด และนั่นทำให้มายด์ไม่สบายใจ  

“มายด์ไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ มายด์ก็แค่…”เธอครุ่นคิดสรรหาคำพูด แต่ทว่าร่างสูงชิงพูดก่อน 

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า พี่เริ่มต้นใหม่ได้ใช่มั้ย เราสองคนจะกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม” 

“เอ่อ…ค่ะ” เธอตอบร่างสูงได้ไม่เต็มเสียงนัก ขณะที่อีกฝ่ายฉายแววตาและท่าทางดีอกดีใจยกใหญ่  

“งั้นต้องฉลองกันหน่อยแล้วล่ะ น้องๆสั่งเครื่องดื่มหน่อย” เมฆยกมือเรียกพนักงาน แล้วหันไปถามเธอ 

“มายด์ดื่มอะไร” 

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เมฆ มายด์อยากกลับบ้านแล้วค่ะ” 

“กลับได้ไง วันนี้เป็นวันพิเศษของเราสองคนทั้งที งั้น เอาบลูฮาวายแล้วกัน” เมฆรีบสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานแล้วหันมาพูดคุยกับเธอ  

เมฆเล่าเรื่องของเขาตอนอยู่ในต่างแดนให้เธอฟังอย่างสนุกสนาน ทั้งๆที่ความเป็นจริงเขาไม่ได้อยากไปอยู่ต่างประเทศแม้แต่นิดเดียว จนเวลาล่วงเลยดึกขึ้นเรื่อยๆเพลงที่เคยเปิดจังหวะสนุกสนานก็เปลี่ยนโหมดเป็นเพลงสากลฟังสบายๆเข้ากับแสงไฟสีอ่อน เครื่องดื่มสีอำพันที่เขาดื่มอย่างต่อเนื่องหลายแก้วทำให้ร่างสูงออกอาการมึนเมา จนคนตัวเล็กเริ่มเป็นห่วงและยังกังวลเรื่องการกลับบ้านผิดเวลา  

“พี่เมฆคะ” 

“หื้ม…” เขาวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วมองเธอตาสะลึมสะลือ  

“มายด์อยากกลับบ้านค่ะ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวมายด์เรียกแท็กซี่ให้นะคะ” เธอมองร่างสูงอย่างเป็นห่วง แล้วลุกยืนกำลังจะเดินไปเรียกพนักงานให้มาช่วยเธอ แต่ทว่าเมฆกลับคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงร่างอรชรนั่งลงเคียงข้างเขา ตามด้วยน้ำเสียงทุ้มออดอ้อนน่าสงสาร อีกทั้งศีรษะของเมฆยังพิงซบลาดบ่าเล็ก  

“อย่าทิ้งพี่ไว้คนเดียว มายด์… มายด์ก็รู้ว่าการถูกทิ้งไว้คนเดียวมันโดดเดี่ยวแค่ไหน พี่ไม่อยากโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว พี่ดีใจมากเลยรู้มั้ยที่เจอมายด์ มายด์ มายด์…” เขาพูดเพ้อคลายคนละเมอแล้วหลับตาสนิท ทำให้มายด์มองร่างสูงด้วยความสงสารเมื่อภาพในวัยเด็กเวลาที่เธอกับแม่และดีแลนใช้เวลาร่วมกัน เมฆยืนมองด้วยแววตาเศร้าสร้อยเพียงลำพัง ทันใดนั้นมายด์ก็ค่อยๆประคองร่างสูงออกห่าง เธอเดินไปขอความช่วยเหลือกับพนักงาน ไม่นานทั้งคู่ก็นั่งอยู่ในรถแท็กซี่  

ดวงตาคู่สวยทอดมองบ้านหลังโตโออ่าคุ้นตาฝ่าแสงไฟใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดด้วยความรู้สึกถึงช่วงชีวิตในวัยเด็ก ความสะดวกสบาย พื้นที่สวนสวยที่เธอเคยสัมผัสและไม่เคยลืมเลือนจนกระทั่งรถมาจอดอยู่หน้าประตูบ้าน มายด์จ่ายเงินค่ารถแท็กซี่แล้วค่อยๆประคองร่างสูงลงจากรถอย่างทุลักทุเลแต่ก็ลงมาจนได้  

“พี่เมฆ!ถึงบ้านแล้วค่ะ” เธอบอกเขาแล้วสอดส่องสายตามองหาแม่บ้านหรือคนสวน แต่ทว่าก็ไร้วี่แวว  

“ทำไมบ้านเงียบจังคะ แล้วพี่แอ๋วกับพี่โชคล่ะคะ” 

เมฆไม่ตอบแล้วเดินท่าทางโอนเอนผลักประตูบานใหญ่เข้าไปในบ้านและล้มลง  

“พี่เมฆ!!” มายด์ตกใจรีบเข้าไปประคองร่างสูง ยกแขนใหญ่พาดบ่า แล้วพาเขาเดินเข้าบ้าน ในขณะที่เมฆแย้มยิ้มแววตาแดงก่ำแล้วให้คำตอบคนที่เธอถามหา 

“พี่แอ๋วกับโชคลาออกแล้ว พี่เป็นเจ้านายที่แย่มาก แล้วก็เอาแต่ใจ แต่ไม่เป็นไรพี่มีมายด์” เสียงพูดอ้อแอ  

“ที่หลังอย่าดื่มแบบนี้อีกนะคะ มายด์ไม่ใช่คนใจดีอะไร” เธอบอกเขา แล้วประคองร่างสูงขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องนอนอย่างรู้ทาง ร่างเล็กแบกรับน้ำหนักอย่างทุลักทุเลจนกระทั่งถึงเตียงใหญ่ ภายในห้องดูเรียบหรูแตกต่างจากแต่ก่อน เธอกวาดสายตามองภายในห้องจนทั่วด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินจนกระทั่งชิดขอบเตียง มายด์ค่อยๆยกแขนใหญ่ออกจากลาดบ่า และไม่ทันได้ระวังตัว 

“พี่เมฆ!” ทั้งคู่ล้มลงไปนอนบนเตียงกว้าง ร่างสูงโถมกายอยู่บนเรือนร่างบอบบางแล้วรีบฟุบหน้าลงซบบนลาดบ่าเล็กอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงทุ้มละมุนออดอ้อน 

“มายด์…คืนนี้นอนกับพี่ที่นี่เถอะ นอนกับพี่นะมายด์” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว