email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2564 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

 

อ๊ะ!

 

 

'ทำไมตาข้างขวาเรามันถึงกระตุกอย่างงี้หละ'

 

หนุ่มน้อยบ่นพรึมพรำกับตัวเองอยู่ในใจ

 

ระหว่างเดินทางจู่ ๆ ตาข้างขวาของคนโปรดมันก็กระตุก​วูบขึ้นมา ครั้งสองครั้งก็คงจะไม่ติดอะไร แต่นี่ปาเข้าไปถึงห้าหกครั้ง คำกล่าว​โบราณ​เขาว่าไว้ ขวาร้ายซ้ายดีสะด้วยสิ

 

'ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีด้วยเถิด​'​

 

 

 

กรุงเทพ​ฯ

 

 

“ตอนนี้เราก็ได้เดินทางมาถึงที่หมาย​กันแล้วนะครับ​”

 

ครูหนุ่มท่านหนึ่งที่อยู่​บนรถทัวร์​คันเดียวกันกับคนโปรดพูดขึ้นก่อนที่จะบอกให้เด็กนักเรียนทุกคนเตรียมตัวลงจากรถเป็นลำดับถัดไป

 

 

 

“เอาหละเด็ก ๆ สถานที่นี้มีชื่อว่าxxx เดียวครูจะปล่อยให้พวกเราทุกคนเข้าไปในงานนิทรรศการที่จัดอยู่ข้างในส่วนของฮอลห้า​ แล้วก่อนสี่โมงเย็น​ให้ทุกคนกลับออกมารวมตัวกันอยู่​ตรงนี้ที่เดิมเข้าใจไหม"

 

ครูสาวในวัยกลางคน​ท่านหนึ่งพูดขึ้นก่อนที่จะปล่อยให้เด็กๆเข้าไปร่วมงาน

 

 

 

 

PART​คนโปรด​

 

หลังจากที่นักเรียนและคุณครู​ทุกคนลงจากรถกันหมดแล้ว พวกเราก็ได้มายื่นรวมตัวกันอยู่ณะจุดๆหนึ่งในอานาเขตบริเวณ​ของxxx คุณครูผู้ดูแลทริป​ในครั้งนี้สั่งให้พวกเราเด็กนักเรียนเกาะกลุ่มกันเข้าไปในงานเยอะ ๆ หากเกิดเหตุ​การณ์ไม่คาดฝัน​อะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้

 

 

เฉพาะ​โรงเรียนเราไม่รวมกับสถาบัน​อื่นที่มางานนิทรรศการ​ในวันนี้ก็ราว ๆ สิบกว่าคันรถได้

 

ผมเคยบอกไปแล้วหรือยังว่าโรงเรียนที่ผมเรียนอยู่นั้น​เป็นโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด​ มันจึงทำให้มีเด็กนักเรียนเข้ามาศึกษากันเป็นจำนวนมาก วันนี้ที่มาทัศนศึกษาก็ราวๆเก้าร้อยกว่าคนเห็นจะ​ได้ โรงเรียน​อื่นๆมากันมากน้อยแค่ไหนผมไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคนในงานเยอะมากเป็นหมื่น​ๆคนเลยก็ว่าได้

 

 

ก่อนหน้าตอนที่ผมนั่งอยู่บนรถทัวร์​แอบได้ยินเพื่อนๆเบาะนั่งข้างหลังเขาคุยกันว่าสถานที่แห่งนี้คือแหล่งของการจัดงานนิทรรศการ​ต่างๆ อีกทั้งที่นี่ยังมีการจัดคอนเสิร์ต​ใหญ่​ๆขึ้นอยู่บ่อยครั้ง พร้อมยังมีตึกรูปทรงสวยแปลกตาตั้งรายร้อมอยู่รอบๆอาณาเขต​ พวกมันถูก​สร้างเอาไว้ให้คนที่มาเยือน​ได้ตรึงตา​ตรึงใจ​ไปกับความงามของสถาปัตยกรรม​

 

ครั้งที่ได้ยินได้ฟังทีแรก​ผมเองก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่ามันจริงเท็จ​มากน้อยแค่ไหน แต่พอได้มาเห็นกับตาของตัวเอง มันจึงทำให้ผมถึงกับอึ้ง​ตาโตเป็นไข่ห่านกันไปเลยหละครับ ที่นี่มันดูสวยงามตระการตา​มากอยากจะให้ทุกคนได้มาเห็นจริงๆ ข้างในนี้มีตึกรูปทรงเหมือนกับลูกฟุตบอล​โลกอยู่ด้วยนะจะบอก....

 

 

 

 

หลังจากที่คุณครู​ปล่อยตัว ผมได้ย้ายตัวเองเข้ามาอยู่ข้างในงานเป็นที่เรียบร้อย​ ผมยืนอยู่แถวๆโซนเรียนรู้วิทยาศาสตร์กับดวงดาวนอกระบบสุริยะ​อะไรสักอย่างนี่แหละ

 

อยากจะบอกว่าเขาจัดงานกันได้ดีมาก แต่ละกลุ่มแต่ละโซนหน้าตื่นตาตื่นใจไปหมด อะไรที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็นจากที่นี่ สมแล้วกับที่ป๊าอณุญาต​ให้ผมได้มาในวันนี้ ไม่ผิดหวังเล​ยจริงๆ

 

 

อ๊ะ!!! ปวดฉี่จัง

 

 

เดินชมงานได้สักพักใหญ่​ผมก็เริ่มรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะว่าผมดื่มน้ำเข้าไปเยอะละมั้ง​ น้ำดื่มนั้นได้มาจากโรงเรียนเป็นคนแจกจ่ายให้ตอนที่อยู่บนรถนู้นแหละครับ ได้กันทุกคนคนละหนึ่ง​ขวดพร้อมกับขนมปังใส้หมูหยองลูกเกดอีกคนละหนึ่ง​ชิ้น

 

 

ลืมบอกไปว่าผมยังไม่มีเพื่อนอาจจะเป็นเพราะว่าผมพึ่งย้ายเข้ามาเรียนมัธยมปลายที่นี่เป็นวันแรกด้วยแหละมั้ง ผมเคยบอกกับทุกคนไปแล้วหรือยังว่าเพื่อนจากโรงเรียนเก่าแยกย้ายกันไปเรียนคนละทิศคนละทาง ไม่มีเพื่อนคนไหนย้ายตามผมมาเรียนที่เดียวกันเลย หน้าเศร้าจัง!!!

 

 

เงยหน้า​มองดูนาฬิกา​เรือน​ใหญ่​ที่แขวนติดอยู่บนผนังของ​ฮอลในงาน เข็มสั้นเข็มยาวชี้​บอกเวลาว่าตอนนี้บ่ายสามโมงนิดๆแล้ว

 

ผมเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแต่ว่าในงานไม่มีของกินอะไรเลย แต่แล้วผมก็คิดขึ้นได้ ผมมีขนมปังหมูหยองที่โรงเรียนแจกไว้ให้ยังไม่ทันจะได้กินมันเลย

 

แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะขนมปังที่ว่าถูกเก็บเอาไว้ในกระเป๋านักเรียนที่ตอนนี้กระเป๋านั่นถูกวางเอาไว้ข้างบนรถทัวร์ ไม่ได้สะพายมันลงมาพร้อมด้วย ผมได้แต่ทำใจแล้วหยุดคิดเรื่องหิวลง

 

 

ด้วยความคิดที่ว่าจะกลัวหลงกับคนอื่นๆผมได้เดินตามหลังกลุ่มเพื่อนกลุ่มหนึ่งจากโรงเรียนเดียวกันมา ผมแอบเดินตามพวกเขาอยู่​ห่างๆตั้งแต่ทีแรกก่อนเข้างานนู้นแหละ กลุ่มนี้มีกันราวๆห้าหกคนได้ อยากจะเข้าไปทักทายแต่ก็ยังไม่สบโอกาส​สักที​

 

ผมมองไปยังเพื่อนนักเรียนกลุ่ม​ที่ว่านั้นอีกครั้ง มีหนึ่งคนในกลุ่มดูโดดเด่น​สดุดตามากกว่าใคร เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาน่ารักสวมใส่แว่นสายตากรอบสีดำ จากการสังเกตุ​ของผมที่ดูเขามาได้สักระยะหนึ่ง เด็กหนุ่มคนนี้ดูเป็นคนอัธยาศัย​ดี พูดเก่งยิ้มสดใส่ให้กับทุกคนที่เข้ามาคุยด้วย คงจะเป็นที่รักของเพื่อนๆในกลุ่มเป็นแน่

 

หลังจากที่คิดถี่​ถ้วนดีแล้วว่าจะทำความรู้จักกับใครในกล​ุ่มที่ว่าดี สมองที่คอยทำหน้าที่สั่งการไม่รอช้าอีกต่อไป ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่ม​คนที่ว่านั้น

 

 

เด็กแว่นตาดำยืนอยู่รั้ง​ท้าย​สุดของเพื่อนในกลุ่ม พวกเขากำลังหยุดยืนอยู่ที่หน้าบู๊ต​สถานี​อวกาศ​เคปเลอร์​ ที่ตอนนี้กำลังบรรยายเกี่ยวกับเรื่องการใช้ชีวิต​ของนักบินอวกาศบนสถานี​

 

“นายๆ หวัดดี เราชื่อคนโปรดนะ”

 

ผมเดินเข้าไปประชิด​ตัวของเป้าหมาย​แล้วสกิดเบาๆไปที่ต้นแขนเล็กๆนั่นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็น​มิตร​

 

“อ่าวหวัดดีคนโปรด เราปาล์มนะ”

 

ระหว่างที่สกิดแขนของปาล์ม​นั้นเจ้าตัวก็ได้หันหน้ากลับมามองผมพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม​ที่ดูสดใส

 

ผมยิ้มกว้าง​ตอบกลับไป ดีใจที่เด็กหนุ่มตอบสนอง​กับบทสนทนา​ของผม

 

เรายืนคุยกันต่ออีกเล็กน้อย ก่อนที่ผมจะเอ่ยชวนปาล์ม​ให้ไปเป็นเพื่อน​เข้า​ห้อง​น้ำ

 

“เราลบกวนปาล์ม​หน่อยได้หรือเปล่า พอดีว่าเรามีเรื่องจะขอให้ช่วย"

 

" มีเรื่องอะไรให้เราช่วยหรอ บอกได้ๆ"

 

 

" คือเราปวดฉี่อะ ปาล์ม​ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนเราหน่อยได้ไหม”

 

ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ทำอยู่​นี้มันเป็นการเสียมารยาทอย่างมาก เราพึ่งจะรู้จักกันแต่ผมกับไหว้วานให้อีกฝ่าย​ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อน มันดูไม่น่ารักเอาเสียเลย​

 

แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ผมปวดฉี่มากจริงๆนี่นา อีกอย่างคุณ​ครูก็ได้บอกเอาไว้ก่อนหน้าแล้วว่าถ้าจะไปไหนมาไหนก็ให้เกาะกลุ่มกันไปหลายๆคน หรืออย่างน้อยๆก็สองคนขึ้นไป ผมทำตามคำสั่งของคุณครู​ทุกประการเลยนะ แฮ่ๆ

 

“ได้สิเดียวเราไปเป็นเพื่อน”

 

คนตัวเล็กหันกลับไปคุยกับเพื่ิอนอีกสี่ห้าคำ ก่อนที่จะหันกลับมาหาผมพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาให้

 

“ขอบใจนะปาล์ม"

 

ผมพูดขอบคุณ​พร้อมกับเดินแยกออกมาด้วยกันสองคน จนตอนนี้เราเดินห่างออกมาจากกลุ่ม​เพื่อนของปาล์ม​มากพอสมควร​แล้ว

 

 

"ว่าแต่ห้องน้ำมันอยู่ตรงไหนกันละทีนี้”

 

ผมสอดซ่ายสายตาไปมาเพื่อที่จะมองหาห้องน้ำ

 

 

“เราว่าลองถามคนแถวนี้ดูดีไหมเพื่อเขาจะรู้”

 

ปาล์มพูดพร้อมกับจับมือผมจูงให้เดินตามเขาไป

 

"เอางั้นหรอ"

 

ผมเดินตามแรงจูงจากมือของคนตัวเล็กกว่าไปโดยไม่ขัดขืน​

 

 

“เฮ้ย!! นั้นไงห้องน้ำ”

 

ยังไม่ทันจะได้ถามหรือขอความช่วยเหลือจากใคร จู่ๆสายตาของปาล์มก็ดันไปพบเข้ากับห้องน้ำที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมๆหนึ่ง​ของอาคาร

 

ห้องน้ำที่ว่านี้ตั้งอยู่ในมุมอับไม่ค่อยมีคนสันจรไปมามากนัก ถึงมีแต่ก็นานๆทีถึงจะผ่านเข้ามาสักคน

 

 

ไม่รอช้าผมรีบปล่อยมือที่จับกันอยู่กับปาล์ม​ออกแล้วรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำที่ว่า รีบมากจนลืมรอเพื่อนใหม่ที่พาตัวเองมาไปเลย 'แย่จริงๆเลยเราเนี่ย'​

 

 

 

อ่า!! ~~

 

'สบายตัวจัง กลั้นเอาไว้ซะนานเลยนะลูกพ่อ'​

 

 

 

 

 

“มาครบกันหมดแล้วใช่ไหมเด็กๆ” ครับ/ค่ะ

 

 

 

พวกเขาไม่รู้เลยว่ายังเหลือเด็กหนุ่มอีกคนที่ยังไม่ได้กลับขึ้นรถมาด้วยกันกับพวกเขา มีเพียงแค่ปาล์มคนเดียวเท่านั้นที่รู้ที่เห็นว่าคนโปรดอยู่ที่ไหน

 

 

.....................................................................

 

ความคิดเห็น