ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 คุณเป็นผู้หญิงของผม

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 คุณเป็นผู้หญิงของผม

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 824

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 คุณเป็นผู้หญิงของผม
แบบอักษร

 

อัยย์ขมวดคิ้วด้วยความสับสน ผู้ชายคนนี้กำลังพูดอะไร พวกเขาไม่รู้จักชื่อกันและกันด้วยซ้ำ

“เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำนะ”

“คุณไม่รู้ แต่ผมรู้ ผมรู้ว่าคุณเป็นใครและหลังจากนี้ ไอรีณคุณจะกลายเป็นผู้หญิงของผม”

อัยย์ยืนนิ่ง ชื่อจริงของเธอ ผู้ชายคนนี้รู้จักชื่อจริงของเธอได้ยังไง

ตะวันยื่นหน้าเข้าไปสบตาของเธอใกล้

“ที่จริงผมอยากจะให้เวลาคุณสักสัปดาห์เพื่อคิดเรื่องนี้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้........”

ตะวันเอื้อมมือมาเชยคางของเธอขึ้น “ผมคงให้เวลาคุณมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว”

“คุณ....”

ริมฝีปากของชายคนนั้นที่ประกบลงมา ดูดกลืนคำพูดของอัยย์ให้เลือนหายไปในลำคอของเขา จูบของเขาทำให้อัยย์คิดอะไรไม่ออก ในช่วงเวลาสั้นๆ เธอถูกจูบของเขาเข้าครอบงำ

อัยย์ปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับรสจูบของเขา แต่ในทันทีที่ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก เธอก็สบโอกาสถามในสิ่งที่สงสัย

“คุณเป็นใคร?”

ตะวันแตะหน้าผากของเขาเข้ากับหน้าผากของเธอ และมองเข้าไปในดวงตาสีจางของเธอ

“ตะวัน...ผมชื่อตะวัน” เขาเอื้อมมือไปจับผมเธอทัดหูแล้วเอนตัวไปกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

อัยย์ยังคงสับสน

โอเค...ตอนนี้เธออาจจะรู้ชื่อเขา แล้วยังไงล่ะ? ที่สำคัญอาชีพของเขามันก็..........

เธอส่ายหน้าแล้วพยายามเอนตัวออกห่าง แต่กำแพงที่อยู่ด้านหลังทำให้เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้

“ขอโทษนะ ฉัน...ไม่คิดว่ามันจะเพียงพอ แล้วอีกอย่าง........”

“ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน แต่ผมอยากให้เราเริ่มต้นกันอย่างถูกต้อง ลืมเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วเริ่มต้นใหม่”

ลืมอย่างนั้นเหรอ?

เขาพูดว่าลืม แต่มันกลับเตือนให้อัยย์นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน

สีหน้าที่สลดลงของเธอทำให้ตะวันประคองใบหน้าของเธอเอาไว้

“ผมสามารถดูแลคุณได้ ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไรขอให้บอกผม ผมจะพยายามทำทุกอย่างให้คุณพอใจ”

ตะวันยิ้มแล้วเบียดร่างกายส่วนล่างเข้ากับตัวเธอ แล้วกระซิบเบาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“รวมถึงเรื่องนี้ด้วย”

อัยย์หน้าแดง ความใกล้ชิดร่างกายของเขาที่เบียดเข้ามาทำให้เธอเริ่มหายใจลำบาก

เธอมีหลายสิ่งที่อยากจะถามเขา แต่ด้วยสภาพที่เป็นอยู่ทำให้รวบรวมสติได้ยาก

“เดี๋ยว.......” ผ้าเช็ดผมผืนเล็กไม่ได้ช่วยปิดบังร่างของเธอมากนัก ความแข็งแกร่งของเขาที่เบียดเข้ามาทำให้ใจของเธอเต้นรัว

“ตะวัน...ฉันไม่คิดว่าแค่นี้มันจะพอ” เธอหมายถึงว่าพวกเขายังไม่รู้จักกันมากพอที่จะมีความสัมพันธ์ที่มากกว่านี้ และเธอเองก็ยังคงมีปัญหาที่รอการสะสางอยู่

แต่ตะวันเข้าใจความหมายของเธอผิดไป

“โอเค....ผมจะทำจนกว่าคุณจะพอใจ”

ริมฝีปากที่ทาบลงมาทำให้อัยย์ไม่มีโอกาสอธิบายว่าเขาเข้าใจผิด ตะวันกระชากผ้าขนหนูที่ปิดบังร่างพวกเขาทั้งคู่ทิ้งไปแล้วเอื้อมมือมาบีบเคล้นหน้าอกของอัยย์

จูบที่เปียกชุ่ม ลิ้นที่ซอกซอนและฝ่ามือที่ร้อนระอุทำให้อัยย์ต้องเกร็งนิ้วเท้าเมื่อรู้สึกถึงความเสียวซ่าน ตะวันใช้เข่าดันขาของเธอเบาๆ

อัยย์สะดุ้งเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วของเขาที่รุกล้ำเข้ามาในความชุ่มฉ่ำของเธอ นิ้วของเขาซอกซอนและกระตุ้นความรู้สึกของเธอจนอัยย์ต้องบิดตัวเบาๆ ตะวันจูบไล่ลงมาที่ลำคอขาว เขาสูดดมกลิ่นของอัยย์เข้าไปเต็มปอด ตะวันช้อนแขนทั้งสองข้างเข้าไปใต้ขาแล้วอุ้มร่างของเธอขึ้น

อัยย์ร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แล้วก็ต้องร้องออกมาดังขึ้นเมื่อเขาแทรกเข้ามาในร่างเธอ

อัยย์กอดคออีกฝ่ายไว้แน่น เธอคิดหรือพูดอะไรไม่ออก ร่างของเขาที่กระแทกกระทั้นเข้ามาทำให้เธอต้องร้องครวญครางออกมา ตะวันส่งเสียงครางต่ำในลำคอแล้วอุ้มเธอไปวางไว้บนเตียง เขาประคองใบหน้าแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาสีสวย เขาอยากย้ำให้เธอรู้ อยากให้เธอจำว่าตอนนี้ คนที่อยู่กับเธอ ทำสิ่งนี้กับเธอ คือเขา

และหลังจากนี้ก็จะมีแค่เขาเพียงคนเดียว.......

เขาทาบร่างลงบนตัวเธอแน่นขึ้น แล้วถามชิดริมฝีปาก

“ใคร?....ผมเป็นใคร?...พูดมา”

ทุกการขยับไหวของเขาทำให้อัยย์พูดไม่ออก

แต่ตะวันยังไม่ยอมแพ้ เขาเอาแต่ถามซ้ำๆ ทุกครั้งที่ขยับเข้ามา

ใครล่ะ?....เขาเป็นใคร?.....เธอแทบจะไม่รู้อะไรเลย นอกจาก

“ตะวัน...ตะวัน”

ชื่อของเขาที่ออกมาจากปากของเธอทำให้ตะวันคำรามออกมาด้วยความพอใจ เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น สองมือบีบคลึงไปทั่วร่างของเธอ

เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไปเขาก็กระแทกแรงๆ อีกหลายครั้ง แล้วปลดปล่อยในตัวเธอ

ร่างของอัยย์เกร็งและกระตุกเบาๆ เธอกอดร่างของตะวันที่อยู่บนตัวเธอไว้แน่น

ก่อนหน้านี้เธอมีอะไรกับเขาเพราะความจำเป็นที่ถูกสามีกดดัน แต่วันนี้สิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดมาจากความเต็มใจของเธอเอง

“ฉัน.....แต่งงานแล้ว”

อัยย์พูดออกมาเบาๆ หลังจากนอนกอดกับตะวันอยู่พักใหญ่

ตะวันยิ้มที่มุมปากของเขา “ก็หย่าสิ”

เขากอดเธอไว้แน่นขึ้น “ในฐานะภรรยาของผม ผมจะปกป้องและจะไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณได้อีก”

น้ำเสียงของตะวันเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่แค่ปกป้อง แต่เขาสามารถดูแลเธอได้ดีกว่าอดีตสามี สิบล้านอย่างนั้นเหรอ? เงินที่สามีของอัยย์ลังเลที่จะจ่ายให้เธอ สำหรับเขาแล้วมันจิ๊บจ๊อยมาก

“แต่........”

ตะวันผงกหัวขึ้นมองหน้าเธอ “แต่อะไร”

อัยย์ยังคงมีสีหน้ากังวล ไม่ใช่แค่กังวลเรื่องที่จะมีผู้ชายคนใหม่ หลังจากหย่าขาดจากสามีทันที แต่สิ่งที่น่ากังวลมากกว่าก็คือ “อาชีพของคุณ”

ตะวันนิ่งไปสักครู่แล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อนึกออกว่าอะไรทำให้เธอเป็นกังวลขนาดนี้

“อาชีพของผมเหรอ? ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า อัยย์” เขาหัวเราะจนตัวสั่นแล้วเอนตัวมาจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอ

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนหน้านี้นะ ครั้งแรกที่เราพบกัน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แล้วผมก็ไม่ได้เป็นแมงดาด้วย ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า”

ตะวันขำจนน้ำตาเล็ด เขาลืมไปเลยว่าพวกเขาเจอกันครั้งแรกในฐานะอะไร เขาอธิบายให้อัยย์ฟังว่าสถานการณ์วันนั้นทำให้เธอเข้าใจผิดได้อย่างไร และยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเขาไม่ได้มีอาชีพเป็นผู้ชายขายน้ำ อย่างที่เธอเข้าใจ

 

 

อัยย์ก้าวเท้าลงจากแท็กซี่ที่หน้าบ้านของพ่อแม่สามี ที่นี่เป็นที่ที่เธอนัดกับสามีมาพูดคุยเพื่อตกลงกัน

เรื่องน่าตกใจที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เธอรู้แล้วว่าหากไม่ทำมันให้จบๆ ไป อรรถคงจะตามราวีเธอไม่จบ

อัยย์รู้สึกเหมือนเดินเข้าลานประหาร เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น นอกจากอรรถและพ่อแม่ของเขาแล้วยังมีทนายความของพวกเขาอีกด้วย

เตรียมตัวกันมาพร้อมเลยสินะ....

พ่อแม่ของอรรถรับไหว้เธอด้วยสีหน้าเคลือบแคลง ส่วนสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตก็มองเหมือนอยากจะฉีกเนื้อเธอเป็นชิ้นๆ

หลังจากอ่านเอกสารที่ทนายวางลงตรงหน้าเธอจบแล้วอัยย์ก็ผลักมันกลับคืนไป

“ฉันไม่เซ็นต์” อัยย์เบ้ปากเขาต้องการให้เธอหย่าโดยไม่เรียกร้องสินสมรสอย่างนั้นเหรอ

ไม่มีทาง.......

“คุณจะเอาอะไรอีกอัยย์ เซ็นต์ให้มันจบๆ ไปเถอะ อย่างน้อยก็น่าจะละอายใจในสิ่งที่คุณทำบ้างนะ”

“ฉันทำอะไร? แล้วทำไมฉันต้องยอมหย่าให้คุณง่ายๆ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ใช่คนผิด?”

“เตี่ยรู้หมดแล้วนะ ว่าคุณทำอะไรลับหลังผมบ้าง ทั้งเรื่องอมเงินผมไปซื้อคอนโดแล้วก็เรื่องที่คุณมีชู้ด้วย”

เพราะเตรียมใจมาก่อนแล้วว่าคงไม่ได้คุยกันดีๆ ดังนั้นอัยย์จึงตั้งรับการกล่าวหาจากสามีด้วยท่าทีสงบ

“คอนโดนั้นอัยย์ซื้อแล้วปล่อยให้คนเช่ามาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว ส่วนคนที่มีชู้คือคุณไม่ใช่ฉัน”

อัยย์หันไปสบตาพ่อสามีอย่างมั่นใจ “ถ้าเตี่ยไม่เชื่อก็ไปดูกล้องวงจรปิดของตึกที่สุขุมวิทก็ได้ เขาพากันไปนอนที่นั่นแหละค่ะ หนูถึงได้ไปเจอเข้า” อัยย์หันจ้องหน้าสามีที่นั่งอึ้งอยู่ “คุณอยากให้ฉันบอกพ่อแม่คุณไหม ว่าทำไมฉันถึงตั้งท้อง แผนการชั่วช้าแบบไหนที่คุณทำกับฉัน อยากให้ฉันบอกต่อหน้าทนายเลยไหม”

คุณอุทัยถอนหายใจแล้วตัดสินใจยื่นมือเข้ามาช่วยลูกชายไกล่เกลี่ย “เอาอย่างนี้ เตี่ยจะให้สี่ล้าน หนูจะได้เก็บไว้ดูแลตัวเอง ส่วนสิบล้านที่เตี่ยเคยให้ไว้ หนูก็ไม่ต้องคืน อย่ามานั่งทะเลาะกันอีกเลยนะ เห็นแก่เตี่ยเถอะ”

เพราะคุณอุทัยเป็นคนเอ่ยปากทำให้อัยย์นิ่งไปเพราะที่จริงแล้ว เธอไม่ได้หิวเงินขนาดนั้น แต่ที่ทำลงไปเพราะอยากจะแก้แค้นสามี แต่การที่เขาออกหน้าแทนลูกชายแบบนี้ มันทำให้เธอเสียความรู้สึกและอดน้อยใจไม่ได้ เพราะเห็นได้ชัดว่าครอบครัวของอรรถเห็นดีเห็นงามกับการกระทำของลูกชาย

หลายปีที่เธอทำมามันเปล่าประโยชน์ สุดท้ายเธอก็เป็นแค่คนนอก ยังไงเขาก็ต้องเข้าข้างลูกชายคนเดียวอยู่แล้ว

“อัยย์จะเซ็นต์ก็ต่อเมื่อได้เงินแล้วค่ะ”

คุณอุทัยพยักหน้า แล้วหันไปมองหน้าทนาย ให้หยิบแคชเชียร์เช็คที่ระบุเงินจำนวนสี่ล้านออกมาวางลงตรงหน้าเธอ

เตรียมไว้หมดแล้วสินะ.....

อัยย์เม้มปากแล้วเซ็นต์ชื่อลงในเอกสาร เธออยากจะออกไปจากที่นี่เต็มทนแล้ว

“เดี๋ยว” อัยย์ที่หยิบเช็คแล้วลุกขึ้นยืนหันไปมองหน้าสามีที่กลายเป็นอดีตไปแล้ว

“ต้องการอะไรจากฉันอีก?”

“ผมหวังว่าคุณคงไม่ปล่อยข่าวให้นลินเขามีปัญหาทีหลังนะ”

อัยย์อ้าปากค้าง เธอมองหน้าอดีตสามีแล้วหันไปมองหน้าพ่อแม่เขาที่รีบหลบตาเธอ

นอกจากจะไม่ยอมสัญญาแล้ว เธอยังเบ้ปากใส่เขาแล้วเดินออกมา

อัยย์ยืนอยู่หน้าบ้านพ่อแม่สามี ในมือกำแคชเชียร์เช็คไว้แน่น

จบเสียที.....................

อัยย์เดินจากมาอย่างช้าๆ เธอค่อยๆ เดินออกห่างบ้านหลังใหญ่ ออกจากครอบครัวเดียวที่เธอเคยมี

ทันใดนั้น…รถยุโรปคันใหญ่สีดำก็แล่นมาหยุดข้างๆ เธอ

ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ คนขับเดินลงมาจากรถ แล้วเปิดประตูหลังให้เธอ

“เชิญขึ้นรถครับ คุณตะวันให้ผมมารับคุณ”

อัยย์ยืนอึ้ง เธอกวาดสายตามองรถหรูที่อยู่ตรงหน้าและชายชุดดำหน้านิ่งที่เปิดประตูรออยู่

ตะวันเหรอ?.....................

เมื่อคืนเธอปฏิเสธเขาไปแล้ว แม้เขาจะยืนยันว่าไม่ได้มีอาชีพแบบนั้นก็ตาม แต่เธอก็ไม่คิดจะแต่งงานหรือใช้ชีวิตกับใครอย่างปุบปับแบบนั้น ชีวิตคู่ที่เพิ่งพังทลายเป็นบทเรียนให้เธอคิดอย่างรอบคอบถ้าจะเริ่มต้นใหม่กับใคร

เมื่อวานเธอเต็มใจนอนกับเขาเพราะรู้สึกเหมือนได้แก้แค้นสามี แต่เธอไม่ได้อยากไปไกลจนถึงการแต่งงานกับเขา

 

อัยย์ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพราะไม่อยากอยู่คนเดียวทำให้เธอตัดสินใจขึ้นรถไป

กว่ารถจะพาเธอไปถึงที่หมาย พระอาทิตย์ก็เริ่มตกแล้ว

รถจอดลงตรงหน้าอาคารสูงที่ตั้งโดดเด่นอยู่ใจกลางเมือง อัยย์ลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปในอาคาร เธอเงยหน้ามองแชนเดอร์เลียช่อใหญ่ที่ส่องประกายระยิบระยับชวนตาลาย พนักงานที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีดำที่ดูเรียบหรู เดินเข้ามาต้อนรับและนำทางอัยย์ไปยังลิฟต์ที่อยู่ด้านใน

Wealthy Residents อาคารสูง 60 ชั้น ตั้งอยู่ในย่านที่แพงที่สุดของกรุงเทพ เป็นหนึ่งในโครงการที่ดีที่สุดในเครือ Affluent Society บริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่

พื้นที่ชั้น 1-30 ของอาคารแห่งนี้ เป็นที่ตั้งของโรงแรมหรูระดับห้าดาวและพื้นที่ชั้น 31-60 เป็นส่วนของเรสซิเด้นซ์ที่มีราคาเริ่มต้น 50 ล้านบาท

ความหรูหราที่อยู่รายล้อมทำให้อัยย์เริ่มรู้สึกประหม่า แต่เพราะมีพนักงานเดินประกบอยู่ เธอจึงพยายามไม่แสดงอาการออกมา

ลิฟต์พาเธอตรงดิ่งไปยังชั้นบนสุดของตัวตึก อัยย์ก้าวออกจากลิฟต์ เพื่อพบกับประตูสีน้ำเงินขนาดใหญ่ที่มีชายร่างใหญ่ในชุดดำสองคนยืนเฝ้าอยู่

ทันทีที่เห็นเธอ พวกเขาก็เปิดประตูทั้งสองบานเชื้อเชิญให้เธอเดินเข้าไป

แต่อัยย์ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเพราะจู่ๆ เธอก็รู้สึกกลัว เธอด่วนตัดสินใจไปหรือเปล่า?

ตะวัน...ไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า เธอแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย

“เชิญด้านในได้เลยครับ คุณตะวันรออยู่”

เสียงของชายที่เปิดประตู กระตุ้นให้เธอเดินเข้าไปด้านในโดยไม่รู้ตัว

ตึง....เสียงประตูที่ปิดลงทำให้อัยย์สะดุ้งเบาๆ

ทีละก้าว ทีละก้าว อัยย์เดินเข้าไปในห้อง เธอกวาดสายตามองไปรอบ

ที่นี่ดูเหมือนเป็นสำนักงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งในแบบที่เรียบหรู ผนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกใสรอบด้าน ทำให้มองเห็นแสงสียามค่ำคืนในเมืองหลวง ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยภาพวาดและผลงานศิลปะหลายชิ้น แม้เธอจะไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ แต่ก็พอจะเดาได้ว่า ราคาของข้าวของเหล่านี้ คงจะแพงไม่น้อยทีเดียว

อัยย์เดินผ่านชุดรับแขกสีเทาขนาดใหญ่ตรงลึกเข้าไปด้านในห้อง

ในพื้นที่ที่อยู่ลึกสุดของห้องมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ บนเก้าอี้ผู้บริหารขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังโต๊ะ เขานั่งอยู่ตรงนั้น

ตะวัน...ผู้ชายที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อคืน นั่งอยู่ตรงนั้น.....

อะไรบางอย่างในตัวเขาดูแตกต่างออกไป ตะวันที่เธอเห็นในตอนนี้ดูภูมิฐานและเต็มไปด้วยอำนาจ

ตะวัน....เขาเป็นใครกันแน่..........................?

 

 

………………………………………………………...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว