ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ก็ไม่แน่

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ก็ไม่แน่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 16:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ก็ไม่แน่
แบบอักษร

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” อยู่นี่นี้เอง ก็ว่า ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอ ไอ่เราก็นึกว่ากลับไปแล้ว ที่ไหนได้ กำลังซนอยู่ค่ะ 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” พี่หมอหันมายิ้มให้ฉัน ที่เดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆพี่หมอ  

“พี่หมอทำอะไรคะ” ฉันหันไปมองสิ่งที่อยู่ในหม้อบนเตา ที่กำลังเดือดอยู่ตอนนี้ หอมจัง~ น่ากินด้วย 

“ข้าวเช้า สำหรับคนขี้เซาครับ” หืม ? ไอ่สองคำแรกก็เข้าใจอยู่หรอก แต่ไอ่ประโยคหลังนี้คืออะไร 

“ผิงป่าวนะ แค่เตียงมันนุ่มเกินไป” คือแบบเราอยากลุกมากๆเลยน่ะ แต่เตียงมันดูดอ่ะทุกคน เข้าใจมั้ย ใครเป็นบ้าง หนึ่ง สอง สาม ยกมือขึ้นนนนน (ข้ออ้างงงงงงงง : ไรท์) ไรท์ ! ไม่ต้องมาพูดเลย ตัวเองก็เป็น (บ้า ป๊าวนะ : ไรท์) เสียงสูงไปน๊า อิอิ 

“หึ นุ่มจริง” พี่หมอพูดอะไรนะ มัวแต่เถียงกับไรท์เนี้ย ไม่ได้ยินที่พี่หมอพูดเลย (ฉันผิดอะไร : ไรท์) 

“คะ เมื่อกี้พี่หมอว่าไงนะคะ” ฉันหันไปมองหน้าพี่หมอ แล้วถามออกไปว่าเมื่อกี้พี่หมอพูดอะไร 

“พี่บอกว่า ใช่หรอครับ” ใช่ประโยคนี้หรอ มันสามคำเท่ากัน แต่ทำไมรู้สึกไม่ใช่อ่ะ ยิ่งสายตาพี่หมอด้วยแล้วก็~ ช่างเถอะๆ คิดมากไปแล้วผิงผิง 

“ใช่สิค่ะ เพราะเตียงเลย” จริงๆนะ เพราะเตียงจริงๆ ตัวเราออกจะขยัน ขยันมากๆเลยยยยย อิอิ 

“เพราะเราน่ะสิ” โห้ ดูสิ ดูทำ ผมยุ่งหมดแล้ว และดูพูดเข้า ทำไมว่ากันแบบนั้นล่ะค่ะคุณพี่  

“พี่หมออ่ะ” ฉันยู่ปากใส่พี่หมอ แล้วยกมือขึ้นมาจัดทรงผมตัวเอง ผมก็ยังไม่ได้สระ น้ำก็ยังไม่ได้อาบ มือพี่หมอจะมันป่าวว่ะ (ไอ่ผิง !! O^O : ไรท์) อะไรเล่าไรท์ =^=  

  

ระหว่างที่รอข้าวเช้าเสร็จ เลยชิ่งหนีพี่หมอ ไปอาบน้ำสระผมก่อน เพราะว่ากลัวพี่หมอจะมือมัน แล้วปล่อยเราไว้บนคานแทน ฮ่าๆ  

“วันนี้ไปไหนครับ” พี่หมอถามขึ้น ในขณะที่กำลังกินข้าวต้มหอมฉุย ฝีมือพี่หมอ พ่อบ้านพ่อเรือนจริงๆ  

“วันนี้หรอคะ ผิงมีนัดกับเพื่อนค่ะ” ตอบไปด้วย ตักกินไปด้วย หมดกันแล้วกุลสตรีแบบไทย มีแต่ม้าดีดกระโหลกแบบผิงผิง 

“ค่อยๆกินครับ ดูสิ เหมือนเด็กเลย” พี่หมอดุเบาๆ หยิบทิชชูมาเช็ดมุมปากให้  

“ขอบคุณค่ะ ใกล้ได้เวลาแล้ว เลยรีบไปหน่อยค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่หมอ เมื่อคืนทีส่งข้อความมาบอกว่า เขาเลื่อนวันถ่ายเป็นวันนี้ แล้วนัดกันเก้าโมงเช้า ตอนนี้ก็เจ็ดโมงใกล้แปดแล้ว กลัวไม่ทัน เพราะต้องไปแต่งตัวอีก 

“หืม เช้าขนาดนั้นเลย” พี่หมอก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ แล้วหันมาถามฉัน 

“ไม่ค่ะ นัดเก้า แต่ต้องไปแต่งตัวก่อนค่ะ ผิงเลยต้องไปเช้า” ฉันตอบพี่หมอออกไป แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เพราะฉันทานข้าวต้มหมดพอดี 

“แต่งตัว??” พี่หมอทำหน้าสงสัย ส่งสายตามาถามว่าคืออะไร 

“ถ่ายโปรโมทคณะกับทางมอค่ะ ผู้บริหารเขาสั่งมา” ตอบเสร็จ ก็ลุกเตรียมเอาถ้วยไปเก็บ 

“พี่ไปด้วยได้ไหม” ห้ะ ? เดี๋ยวนะ จากที่เดินอยู่ก็หยุดชะงักเลย 

“พี่หมอไม่เข้าเวรหรอคะ” ฉันหันหลังกลับมามองพี่หมออย่างงงๆ  

“พี่เข้าเย็นครับ ป่ะ เดี๋ยวสาย” พี่หมอลุก รีบเก็ยถ้วย เดินผ่านฉันที่กำลังยืนงงอยู่ เข้าไปในครัว 

“เดี๋ยวค่ะ พี่หมอจะไปทำไมคะ” ฉันรีบเดินตามไป แล้วถามพี่หมอไปด้วย 

“พี่ไปไม่ได้ หรือผิงไม่ให้พี่ไป” ไอ่หน้าตาไม่พอใจ แล้วน้ำเสียงเหวี่ยงๆนี้คือ ? 

“ผิงยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ผิงแค่อยากรู้ว่าพี่หมออยากไปทำไมแค่นั้นเอง” เอ้า ถามเฉยๆ ทำไมเหมือนโดนโกรธว่ะ ก็คนสงสัย 

“ก็ไปเฝ้าเรานะสิ” อ๋อ แค่อยากไปเฝ้า หืมมมมม ! 

“ห้ะ ! เฝ้าผิง เฝ้าทำไมคะ” คุณพระ เดี๋ยวนะคุณพี่ ฉันคนนี้มีอะไรให้ต้องเฝ้าด้วยว่ะ 

“ก็คนเยอะ พี่อยากอยู่กับเรา พี่อยากไปด้วยนะครับ นะ” มีคนอ้อน น้ำเสียงน่ารักเชียว 

“ก็ได้ค่ะ” เจออ้อนแบบนี้ใครจะทนได้ น่ารักเกินไปแล้วคุณหมอ ฉุดเข้าห้องดีม้ะ เอ๊ะ ตอนนี้ก็อยู่ในห้องนิ 

ฟอด !  

“ขอบคุณครับ”  

“ O^O ” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก  

  

มหาวิทยาลัย NU คณะวิศวกรรมศาสตร์ 

“เอาแล้วโว้ยยยยยย มีคนมาด้วยว่ะ” เดินเข้าตึกมา เสียงไอ่ทีก็มาก่อนเพื่อนเลย ฉันว่าแล้ว ถ้ามันเห็นพี่หมอเดินมากับฉัน เสียงมันต้องมาก่อนแน่ๆ เห้อ นี้ขนาดทำใจแล้วนะ ว่ายังไงมันจะต้องแซวอ่ะ 

“หนักหัว ?” ตอบกลับไปหน้านิ่งๆ มันจะได้เลิกแซว 

“โห้~ โหดร้ายกับกูตลอด อยู่กับหมอเป็นแบบนี้หรือป่าวว่ะ” ยังไม่หยุด มันคงอยากกินตีนแน่ๆว่ามั้ย 

“สนใจนี้มั้ย” ฉันก้มลงไปมองที่เท้าตัวเอง บอกแล้วผิงผิงมีอะไรให้ต้องเฝ้ากัน 

“หมอหนีไปเถอะ ผมเป็นห่วงจริงๆนะ” มันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะ ฉันว่านะ 

“ไอ่ที” ฉันเรียกมันเสียงเข้ม บังอาจมาบอกให้พี่หมอหนีไป กว่ากูจะไปตกมาได้ ใช้เวลานานนะโว้ยยย 

“กูไปดูตรงนั้นก่อนนะ” ทีนี้ล่ะรีบไปเลยนะ ต้องให้ขึ้นเสียง เพื่อนเวร 

“หึๆ” คนที่ยืนอยู่ข้างหลังขำออกมาเบาๆ 

“ขำอะไรคะ” ฉันหันหลังไปมองพี่หมอแบบหาเรื่อง 

“แกล้งเพื่อน” ฉันแกล้งมันตรงไหน มันเริ่มก่อนเถอะ  

“ก็มันกวนผิงก่อน” ฉันยู่ปากใส่พี่หมอแบบคนเอาแต่ใจอ่ะ ก็ฉันไม่ผิดนิ  

“เชี้ยผิงเปลี่ยนไป !!!” ไอ่นี้ไม่จบโว้ย  

“เชี้ยที !” ฉันหันไปมองมัน ที่ทำท่ายู่ปากล้อเลียนฉันอยู่ 

  

“พอๆ มาแต่งตัวม้ะ” เสียงเจ้จินเรียก ให้ฉันเดินไปที่โต๊ะ โต๊ะที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอาง ที่มีซีนนั่งอยู่ ข้างๆก็มีคนน่ารักนั่งอยู่ 

“ก็ดูมันสิเจ้ กวนตีนอยู่ได้” ฉันก็ยังบ่นไอ่ทีมันอยู่ 

“มึงไม่ชิน” เสียงซีนถามแบบปลงๆ ใครจะไม่ชิน อยู่ด้วยกันมาสีปีแล้ว แค่อยากกวนตีนมันก็แค่นั้นเอง  

“ชิน สวัสดีค่ะสาวน้อย” ฉันตอบมันนิ่งๆ แล้วหันไปยิ้มทักทายคนน่ารัก มองยังไงก็น่ารัก อยากเอากลับไปที่บ้านจัง 

“สวัสดีค่ะพี่ผิง” งื้ออออ ผิงผิงจะสลบ น้องยิ้มน่ารักอ่ะ แม่จร้าผิงอยากได้ 

“มึงเยอะไปล่ะ เกรงใจผัวมึงด้วย” เพื่อนโหดร้าย รู้แล้วๆ ไม่แย่งหรอก  

“รู้ว่าหวง แต่มึงเวอร์ไปสัส อีกอย่างนะ ไหนผัว ไม่มีจ่ะ” จะมีได้ไงผัว ขนาดแฟนยังไม่มีเลย ได้แต่พี่น้องเนี้ย 

“ก็ไม่แน่” เสียงนี้ ดังมาจากข้างๆ อย่าบอกนะว่า… O^O 

“หึๆ” เพื่อนกูก็ดูจะหัวเราะสะใจไปเนอะ  

“==” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก >//<    

------------ 

มาแล้วววววว ว่าได้แต่อย่าแรงนะ  

5555+ 

แล้วเจอกันค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว