ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่15.ทุกอย่างมันพังไปหมดเเล้ว..

ชื่อตอน : ตอนที่15.ทุกอย่างมันพังไปหมดเเล้ว..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15.ทุกอย่างมันพังไปหมดเเล้ว..
แบบอักษร

สิงห์...

ผมรีบคว้าเสื้อสวมก่อนจะขับรถมาที่ร้านของผมในทันทีตอนนี้สภาพร้านของผมมันพังยับเยินไปหมดเเล้วกระจกมันเเตก โต๊ะทุกตัวพังระเนระนาดไปหมดเลย จานชามทั้งหมดเเตกกระจายโคมไฟกระถางต้นไม้เองก็เหมือนกัน

ผมน้ำตาไหลออกมาผมโคตรเสียใจเลยร้านนี้มันคือความฝัน มันคือทุกสิ่งทุกอย่างของผมที่ผมมี อนาคตที่เเสนสวยงามของผมตอนนี้มันพังไปไม่เหลือชิ้นดีเเล้ว..

"ไอสิงห์ใจเย็นๆนะเว้ย.."โรมเดินมาเเตะไหล่ผมที่นั่งอยู่เเบบเบาๆ..

"กูไปทำอะไรให้พวกเเม่งวะถึงได้ทำกับกูถึงขนาดนี้.."ผมพูดด้วยความโมโหถึงขีดสุด

"สิงห์ใจเย็นๆก่อนนะครับ.."พีเเตะไหล่ผมก่อนผมจะสะบัดออกด้วยความโมโห

"ทั้งหมดนี้มันก็เป็นเพราะคุณนั่นเเหละ.."ผมพูดด้วยความโมโหเเบบสุดๆ

"ถ้าคุณไม่มายุ่งกับผมเเต่เเรกมันคงไม่เป็นเเบบนี้.."ผมพูดก่อนจะอาละวาดด้วยความโมโห

"สิงห์คือผม...."

"ผมว่าเราเลิกกันเถอะ..ขืนคบกันไปก็มีเเต่จะยิ่งเเย่กว่านี้.."ผมพูดขึ้นมาต่อเเบบคนที่โมโหจนขาดสติ

"ผมเคยคิดว่าคุณจะเเทนเขาได้..เเต่ไม่เลย..ไม่มีทางเเทนได้จริงๆ.."ผมพูดออกมาต่อทำเอาอีกฝ่ายหน้านิ่งไปเลย ผมไม่รู้ว่าผมพูดเชี้ยอะไรออกไป

"ได้..เลิกก็ได้..ขอบคุณสำหรับหลายเดือนที่ผ่านมานะครับ.."พีพูดก่อนจะเดินไป ผมในตอนนี้โมโหมากจนไม่คิดอะไรทั้งนั้น

"ไอสิงห์ใจเย็นๆดิวะ.."ไอโรมพูดบอกกับผมผมในตอนนี้ใจสลายเเล้วทุกอย่างมันพังไปหมดเเล้ว ทุกอย่างที่ผมอุตส่าห์สร้างมันมาด้วยตัวของผมเอง...

"เฮียโรม..ฮิโรโตะมันโดนพวกนั้นทำร้ายอะผมขอพามันไปส่งโรงพยาบาลก่อนนะ.."คิมพูดก่อนจะพยุงฮิโรโตะที่หัวเเตกเลือดไหลลงมาอาบเเก้ม

"รีบพาไปเลย..ทางนี้กูปลอบไอสิงห์เอง.."โรมพูดขึ้นก่อนจะหันมามองผม

"พวกของจูลี่ทำใช่ไหมวะ.."ผมถามด้วยความโมโห เพราะผมไม่เคยมีศัตรูที่ไหน

"กูไม่เเน่ใจหว่ะอยู่ๆเเม่งก็เข้ามาพังร้าน..เเต่กูว่าใช่เเน่ๆเพราะมึงไม่เคยมีศัตรูที่ไหน.."ไอโรมบอกกับผมออกมา

"มึงใจเย็นๆก่อนนะไปเเจ้งความกัน.."ไอโรมบอกกับผมออกมา เเจ้งไปก็เเค่นั้นพ่อของจูลี่ใช่คนธรรมดาซะที่ไหนมีเหรอจะยอมให้จูลี่โดนจับ

"กูฝากมึงด้วย..กูกลับก่อนนะไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเดือนกูจ่ายให้ทุกเดือนเเน่จนกว่าร้านจะซ่อมเสร็จ.."ผมพูดก่อนจะกลับไปที่รถของ เเล้วผมก็ขับรถกลับมาที่คอนโดของผม

ผมมานั่งทบทวนอยู่คนเดียวดีๆเเล้ว นี่ผมพูดบ้าอะไรออกไปวะเนี่ย ผมมันโง่จริงๆเลย

ก็อก.. ก็อก.. ก็อก..

เสียงเคาะประตูคอนโดของผมดังขึ้นรีบเดินไปเปิดในทันที ผมหวังว่าจะเป็นพีนะครับ..

"พี.."ผมโผเข้ากอดพีในทีนทีไม่รู้ทำไมเเต่ตัวมันไปเอง..

"ถอยไปครับใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี..ผมลืมสูทเอาไว้ผมเลยมาเอา.."พีผลักผมอย่างไร้เยื้อใยก่อนจะเดินไปหยิบสูทสีน้ำเงินของเค้าที่วางอยู่

"ขอโทษด้วยนะครับเเต่ผมไม่ได้โง่ ผมไม่อยากเป็นตัวเเทนของใคร ผมอยากเป็นผม.."พีพูดก่อนจะเดินไปปล่อยให้ผมยืนอยู่ครเดียว ผมมันโง่ที่ขาดสติทำให้ทุกเรื่องมันเเย่ลงไปเเบบนี้...

วันต่อมาผมกลับไปที่บ้านไม่พูดไม่จากับใครเเม้เเต่กับพ่อของผมเอง ผมเป็นเเบบนั้นอยู่หลายวัน..

"สิงห์พ่อจะพาไปหาเพื่อนพ่อลูกจะไปด้วยไหม.."พ่อของผมถามผมขึ้นมา เเต่ผมเงียบเเทนคำตอบ

"ร้านมันพังไปเเล้วลูกก็ไม่เห็นต้องมานั่งซึมเเบบนี้เลย ให้พ่อหาที่ใหม่ทำเลดีกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ.."พ่อของผมพูดขึ้นมา

"มันไม่เหมือนกันครับพ่อ.."ผมพูดบอกกับพ่อของผมด้วยความโมโห

"จะไปกับพ่อไหม สิงห์ไม่ได้เจอน้าเค้ามาตั้งเเต่เด็กๆเเล้วนะ เค้ายังเคยบอกเลยถ้ามีลูกจะให้เเต่งงานกับสิงห์หน่ะ.."พ่อของผมพูดบอกออกมา

"ผมไม่ไป.."ผมพูดปฏิเสธเสียงเเข็ง เป็นเด็กที่ก้าวร้าวมากๆ

"ถ้าลูกไม่ไปกับพ่อ อาทิตย์หน้าห้ามบินไปหาเเม่ที่อเมริกา"พ่อของผมพูดบอกออกมานี่มันบังคับกันชัดๆเลย

"ไปก็ได้ครับ ถ้าผมได้ไปหาเเม่อาทิตย์หน้านะผมจะอยู่ที่นั้นจนกว่าร้านจะซ่อมเสร็จเลย เอาให้พ่อคิดถึงผมไปเลย"ผมพูดบอกกับพ่อของผมออกมา

"ทำเเบบนั้นลูกก็รู้หนิว่าพ่อคิดถึงลูกหน่ะสิงห์"พ่อของผมพูดบอกขึ้นมา นี่ไงความรักลูกมากๆของพ่อผม

"ไปเตรียมชุดให้คุณสิงห์เค้าด้วย เเต่งตัวให้หล่อๆหล่ะสิงห์"พ่อผมหันไปบอกคนรับใช้ก่อนจะหันมาบอกผม

สุดท้ายผมก็ต้องเดินทางมาที่บ้านของเพื่อนพ่อผมบ้านเค้าดูท่าทางจะรวยนะบ้านหลังใหญ่เเต่น้อยกว่าบ้านผมนิดนึง ผมไม่ได้ขิงนะมันคือความจริง..

"สวัสดีครับคุณลุง สวัสดีครับคุณป้า "ผมยกมือไหว้เพื่อนของพ่อผมที่ยืนรอพวกผมอยู่หน้าบ้าน ข้างๆมีผู้หญิงคนนึงนอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมกอดคงจะเป็นภรรยาสินะ

"โตขึ้นเยอะเลยนะสิงห์เจอครั้งก่อนยังสองขวบอยู่เลย..นี่ถ้าไอลูกชายของผมอยู่บ้านหน่ะจะเรียกมาทำความรู้จักซักหน่อยคงจะสนิทกันอายุห่างกันปีสองปีเอง"เพื่อนของพ่อผมพูดทักทายผมขึ้นมา

"เข้ามาข้างในก่อนสิ"เพื่อนของพ่อผมพูดก่อนพวกเราทุกคนจะพากันไปที่ห้องรับเเขกที่มีเเปลเด็กเล็กๆวางอยู่ด้วย

"น้องน่ารักมากๆเลยนะครับ.."ผมพูดชมเด็กน้อยที่นอนลืมตาเเป๋วในเเปลเด็ก ก่อนจะลงไปนั่งกับพื้นบ้านเเล้วจ้องหน้าเด็ก

"พื้นมันสกปรกนะจ้ะมานั่งบนโซฟาเถอะเดี๋ยวป้าจะให้อุ้มเจ้าหนูนะ..ภรรยาของเพื่อนพ่อผมพูดก่อนจะอุ้มเจ้าเบบี๋มาใหผม น่ารักมากๆเลยหล่ะครับ เจ้าหนู ตัวเล็กตัวน้อย

ผมเล่นกับเจ้าหนูน้อยในอ้อมกอดของผมไปเรื่อยไม่สนใจว่าผู้ใหญ่เค้าจะพูดอะไรกันเเต่เท่าที่จับประเด็นได้ก็พูดเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไปนั่นเเหละครับ ไม่ก็พูดอวดลูกชายกัน อยากกับพ่อที่ภูมิใจในตัวลูกเอามากๆอะไรทำนองนั้น ลูกของคุณลุงเป็นนักบินงั้นเหรอนี่ผมจะหนีคนอาชีพนี้ไม่ได้จริงๆใช่ไหมเนี่ย ช่างเถอะเล่นกับเจ้าเบบี๋ต่อไปดีกว่าจะไปคิดอะไรใหวุ่นวายในเมื่อมีเด็กน่ารักๆให้กอดเเบบนี้ ดูสิครับดูท่าจะชอบผมนะเนี่ยยิ้มใหญ่เลย น่ารักสุดๆผมหล่ะชอบเด็กๆจริงๆ..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ของนิยายมีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็มาคอมเม้นท์บอกไรท์กันได้นะครับมาติมาชม มาเสนอข้อเสนอเเนะอะไรได้หมดเลยนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว