ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10. family

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2559 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10. family
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

Fong part

 

 

"ปีใหม่นี้ พี่จะกลับบ้านที่เชียงใหม่นะธาม" ผมพูดในระหว่างที่คีบยากิโซบะร้อนๆเข้าปาก

ผมย้ายมาอยู่คอนโดไอธามได้เดือนกว่าแล้วครับ  ชีวิตก็เป็นไปตามปกติ เรียนเล่นเที่ยวเหมือนเดิมแค่เพิ่มไอธามเข้ามาอีกคนหนึ่ง

 

"เออ เดี๋ยวไปด้วย" มันตอบแล้วตักข้าวเข้าปากตัวเองบ้าง ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะก้มกินต่อ

 

"พรุ่งนี้ไม่มีไปไหนใช่ป่ะ"  มันถามขึ้นแต่ไม่ได้เงยหน้ามามองผม

 

"อื้ม ไม่อ่ะ ทำไม" ผมถามกลับไปพลางยกน้ำขึ้นดื่มแล้วมองหน้ามัน

 

"เปล่า จะพาไปหาคนสำคัญ" มันตอบแค่นั้นก่อนจะเงยหน้ามายิ้มตอบผม

 

คนสำคัญของมันก็คงหนีไม่พ้นพ่อแม่นั่นแหละ   ผมยิ้มตอบมันก่อนจะเก็บจานของผมและมันไปล้าง

 

 

 

"ฟองมานั่งนี่มา"  มันตบโซฟาข้างๆที่มันนั่งให้ผมไปหา ผมเช็ดมือให้แห้งแล้วเดินไปนั่งข้างๆมัน

พอผมนั่งลงมันก็เขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นแล้วมองผมด้วยสายตานิ่งๆ

 

"อะไรเนี่ย แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำนอนสักที  อ้ะ"  จู่ๆมันก็รวบผมเข้าไปกอดไว้แน่นแล้วฝังจมูกโด่งลงกับไหล่ผม ผมงงไปเล็กน้อยแต่ก็ยกมือกอดตอบร่างสูงไป 

 

"เป็นอะไรเนี่ยหืม อ้อนกับเขาเป็นด้วยหรอ"

 

 ไม่รู้สิ ช่วงแรกๆที่รู้จักกับธามตอนที่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันยังไม่รู้จักกันมาก ธามดูเป็นคนที่เงียบๆแต่ก็น่าเกรงกลัวไปด้วย  พอรู้จักกันแล้วก็ดูพูดเยอะขึ้นแถมปากร้ายอีกต่างหากเวลาโมโห  แต่ใครจะรู้ว่าพอคบกันแล้ว นิสัยจริงๆของธามไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด เขาเหมือนเด็กที่ ไม่ได้ตั้งใจจะร้ายแต่รูปร่างหน้าตามันเถื่อนเกินแค่นั้นเอง

 

"อย่าทิ้งไปไหน" ธามพูดทั้งๆที่ยังซุกหน้ากับไหล่ผมอยู่   ผมเผลอยิ้มมออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะลูบหลังตอบไป

 

"อื้มจะให้ทิ้งไปไหนล่ะ ไปอาบน้ำนอนกันนะ พรุ่งนี้ไปหาคนสำคัญกัน เหวออ" ผมดันร่างสูงออกก่อนจะดึงมือให้ลุกขึ้น แต่มันดันลุกขึ้นแล้วอุ้มผมพลาดบ่าเข้าห้องไป

 

 

 

 

ตอนนี้ผมกับธามยืนอยู่หน้าหลุมศพ 2 หลุมที่อยู่ข้างๆกัน บนแท่นมีรูปของผู้ชายและผู้หญิงมีอายุที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ผมหันไปมองธามที่อยู่ข้างๆด้วยสายตาที่ไม่รู้จะพูดยังไง ธามมองผมอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงหันกลับไปหาพ่อแม่ของเขาแล้วพูดขึ้นทักทายพ่อแม่

 

"ป๊าม๊า... นี่ไงแฟนผม คนที่ผมมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ.." ธามยิ้มด้วยสายตาเศร้าๆ  ผมยื่นมือไปกุมมือเขาไว้แน่น

 

"เสียดายเนอะ ที่ป๊าม๊าไม่ได้กอดไม่ได้คุยกับฟองเหมือนที่ผมอยากให้เป็น..." น้ำตาผมเริ่มคลอตรงรอบๆดวงตาแล้วหันไปหาพ่อแม่ของธามบ้าง

 

"สวัสดีครับ ผมชื่อฟองนะครับ คุณลุงคุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะคอยอยู่ข้างๆลูกคุณลุงคุณป้าเอง ผมสัญญานะครับว่าจะไม่ทิ้งธามไปไหน " พอพูดจบรอบข้างก็เกิดความเงียบขึ้นไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ได้ยินแค่เสียงลมที่พัดให้ใบไม้บนต้นไม้ใหญ่สั่นไหวไปมา

 

"กลับบ้านกันนะฟอง" ธามกระตุกมือผมก่อนจะก้มลงไหว้พ่อแม่อีกครั้ง ผมไหว้บ้างแล้วก็เดินออกมา

 

ขึ้นรถกันมาสักพักผมก็ยังไม่กล้าถามเรื่องพ่อแม่ของเขา ถึงจะอยากรู้มากแค่ไหน แต่มันไม่รู้จะถามยังไงให้ธามไม่เจ็บปวด

 

"อุบัติเหตุทางรถยนต์" ธามพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในรถ ผมหันไปมองเขาก่อนจะกุมมือเขาไว้อีกครั้ง

 

"ตอน ม.3"  เขาพูดอีกครั้งก่อนจะบีบมือผมกลับ สายตาคมนั้นยังมองไปที่ถนนตรงหน้าเกิดความเงียบขึ้นอีกครั้งเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ

 

"เย็นนี้กินไรดีอ่ะธาม เนื้อย่างดีป่ะ" ผมพูดเปลี่ยนเรื่องแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆร่างสูง  ธามหันมากระตุกยิ้มอ่อนโยนให้แล้วขยี้หัวผมแรงๆ

 

"วันนี้จะพากินข้าวที่บ้าน"

 

"จริงดิ แล้วบ้านธามนี่ตอนนี้ใครอยู่อ่ะ" ผมถามกลับแล้วเขยิบมานั่งพิงเบาะดีๆ

 

"เดี๋ยวถึงก็รู้เอง"  ผมยู่ปากใส่คนข้างๆอย่างขัดใจ 

 

สักพักธามก็เลี้ยวเข้าหมู่บ้านชื่อดังที่ราคาเริ่มต้นก็หลายสิบล้านแล้ว ขับไปตามทางอีกไม่นานก็เลี้ยวเข้าบ้านหลังใหญ่

ผมและธามลงจากรถแล้วธามก็จับมือผมเดินเข้าบ้านไป

 

"คุณหนู คุณหนูของป้า" มีผู้หญิงร่างท้วมคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากตัวบ้านแล้วโผกอดธามเข้าเต็มอ้อมแขน ธามก็โอบกอดอีกฝ่ายด้วยเหมือนกัน ผมอดยิ้มกับภาพที่เห็นไม่ได้ มันน่ารักมากจริงๆ

 

"ทำไมคุณหนูจะกลับมาไม่โทรบอกป้าก่อนคะ  แล้วนี่ใครคะ หน้าตาจิ้มลิ้มดีจริง" ป้าแกหันมาหาผมก่อนจะส่งยิ่มมาให้

 

"ป้านิ่มครับนี่ฟอง แฟนผมเอง" ผมสวัสดีป้านิ่มแล้วยิ้มตอบ

"ป้าว่าแล้วหน้าตาแบบนี้ไม่น่าจะเป็นแค่เพื่อนคุณหนูแน่ๆ มาๆ เข้าบ้าน วันนี้ป้าจะทำของโปรดให้ทานนะคะ นี่เดี๋ยวคุณชายก็คงใกล้กลับถึงบ้านแล้วล่ะค่ะ"  ป้านิ่มแกพูดไปด้วยเดินเข้าบ้านไปด้วย แต่ผมสะดุด ตรงคำว่าคุณชายแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

 

"คุณหนูไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าทำอาหารก่อน" ป้านิ่มพูดก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

 

ธามทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวทันทีก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลง

 

"พี่ว่าพี่ไปช่วยป้านิ่มดีกว่า" ธามลืมตามองผมเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก   ผมเดินเข้าไปในครัวเห็นป้านิ่มกับผู้หญิงอีก 2 คนยืนเป็นลูกมือให้ป้านิ่มอยู่

 

"อ้าว หนูฟองเข้ามาทำอะไรล่ะลูก แล้วคุณธามล่ะ" ป้าแกหันมาถาม

 

"พักอยู่ครับ ฟองว่างเลยอยากเข้ามาช่วย" ผมส่งยิ้มไปให้

 

"กวนหนูฟองเปล่าๆ ไปพักเถอะ ตรงนี้ให้ป้ากับเจ้าพวกนี้จัดการเถอะ"

 

"ไม่เป็นไรจริงๆครับป้า ฟองอยากช่วย " ก็ผมว่างจริงๆนี่ครับ

 

"งั้นหนูฟองมาคนแกงเขียวหวานให้ป้าหน่อยนะ"

 

"ครับ" ผมยิ้มแฉ่งแล้วรีบเดินเข้าไปคนแกงทันที

 

"พวกเอ็งนี่หนูฟองเป็นแฟนคุณธามเขา   หนูฟอง นี่ส้มกับมุก เป็นเด็กรับใช้ เอ็งสองคนไหว้หนูฟองเขาสิ"  ป้านิ่มแนะนำอีก2คนให้ผม

 

"ไม่ต้องไหว้หลอกครับ ฟองว่าฟองน่าจะเด็กกว่า" พี่ส้มกับพี่มุกส่งยิ้มให้ผมก่อนจะชวนคุยแล้วทำกับข้าวอย่างอื่นไปด้วย

 

"เอ้อ ป้านิ่มครับ คุณชายที่ป้านิ่มพูดถึงนี่ใครหรอครับ"

 

"อ๋อ ลูกชายคุณโตแกชื่อคุณแทค เป็นพี่ชายคุณธามนั่นแหละค่ะ " ผมตาโตขึ้นมาทันทีอย่างตกใจ  ผมนี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแฟนตัวเองเลยแย่จริงๆ

 

"สองคนนี้แกไม่ค่อยลงลอยกันตั้งแต่ที่คุณผู้ชายกับคุณหญิงเสีย คุณธามเลยย้ายออกไปอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ 16 ส่วนคุณแทคก็ดูแลบริษัทของคุณผู้ชายต่อ" ผมฟังไปด้วยก็ล้างผักไปด้วย

 

"บ้านหลังนี้เคยมีความสุขมาก แต่พอคุณผู้ชายกับคุณหญิง... " ป้านิ่มแกเงียบไม่พูดต่อ แต่สายตาที่เศร้าลง ทำให้ผมเศร้าตามไปด้วย ป้านิ่มคงทำงานที่นี่มานานมากถึงได้รู้สึกมากขนาดนี้

 

"ป้านิ่มจ๊ะ คุณชายกลับมาแล้ว" พี่ส้มที่ออกไปจัดโต๊ะเดินเข้ามาบอกป้านิ่ม

 

"งั้นรีบตักกับข้าวสิ หนูฟองออกไปเรียกคุณธามมาทานข้าวเถอะจ้ะ ตรงนี้ปล่อยให้พวกเด็กทำได้แล้ว" ป้าแกหันมายิ้มให้ผมอ่อนๆ  ผมยิ้มกลับไปก่อนจะล้างมือและเดินออกมา

 

"โอ๊ะ" ไม่ทันระวังเดินออกมาก็ชนเข้ากับคนหนึ่งที่สูงพอๆกับธาม สายตาที่มองแว็บแรกก็ต้องหลบสายตาด้วยความรู้สึกแปลก คนนี้คือคุณแทคที่ป้าพูดถึงแน่ๆ

 

"นี่ใคร" เสียงเข้มถามพี่มุกที่ยืนจัดโต๊ะอยู่ใกล้

 

"แฟ.."

 

"เมียกู"  พี่มุกยังพูดไม่ทันจบธามก็โพล่งขึ้นมา  มันเดินมายืนข้างๆผมก่อนจะรั้งเอวให้เข้าไปชิดตัว

ผมรู้สึกได้ถึงรังสีแปลกๆที่แผ่ออกมาจาก2คนนี้ตอนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

"หึหาได้น่ารักดีนี่จะทิ้งเมื่อไรก็บอกด้วย" พี่แทคเบี่ยงสายตามามองที่ผมพร้อมกับยกมือจะมาจับที่แก้มผม

 

พลั่ก

 

"ยังขี้เสือกไม่เลิกคนนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา เลิกคิดเหี้ยๆสะ" ธามผัดมือพี่แทคออกอย่างแรงก่อนกัดฟันพูดก่อน

 

เอาแล้วววว ซวยแล้วววว ผมนี่ก้มหน้างุดหนักกว่าเดิม เอาไงดีวะ

 

"อะไรกันคะคุณๆของป้า นานจะเจอกัน มากินข้าวกันดีกว่านะคะ" เสียงป้านิ่มตำหนิไม่จริงจังนัก

 

ธามรั้งเอวผมให้เดินออกมาจากตรงนั้นแล้วมานั่งอีกฝั่งของโต๊ะ พี่แทคเองก็นั่งฝั่งตรงข้ามกับผม พี่มุกก็เริ่มตักข้าวให้ทาน

 

บรรยากาศบนโต๊ะเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ผมนี่แทบจะกลืนข้าวไม่ลง

 

"ชื่ออะไร" พี่แทคพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

"เสือก" ผมไม่ได้ตอบนะครับT T

 

"เอ่อ.. ชื่อฟองครับ" ผมรีบตอบก่อนที่มันจะแย่ไปกว่านี้

 

"ไปตอบมันทำไมวะ" ธามหันมาถามอย่างมีน้ำโห

 

"ธาม นั่นพี่มึงนะ ใจเย็นสิ" ผมจับแขนมันเบาแล้วกระซิบให้ใจเย็นลง  มันทำท่าฟึดฟัดแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ

 

"ป้านิ่มผมกลับก่อนนะ" ไอธามลุกพรวดขึ้นทันทีที่กินหมด

 

"คุนหนูไม่นอนที่นี่หรอคะ "

 

"ไม่ครับ อาหารอร่อยมาก ขอบคุณนะครับ  ฟองกลับ" มันกระตุกแขนผมให้เดินตาม

 

"ป้านิ่ม ขอบคุณมากนะครับวันนี้ไว้ผมจะใหม่ สวัสดีครับ" ผมรีบยกมือไหวป้านิ่มกับพี่แทคก่อนจะวิ่งตามไอหมาบ้าออกมา

 

"ธาม ทำไมเสียมารยาทอย่างงี้เนี่ย แทนที่จะเข้าไปไหว้ป้านิ่มดีๆ" พอขึ้นรถมาผมก็จัดการตีไหล่มันไปแรงๆสักที

 

"ห้ามชอบมันเด็ดขาด " มันกดเสียงต่ำแล้วจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

 

"นี่ พี่เป็นแฟนมึงนะ จะไปชอบคนอื่นง่ายๆได้ไงเล่า ไอหมาบ้าเอ้ยมันหัวเราะชอบใจแล้วขับรถออกมาจากตัวบ้าน ไอบ้านี่พูดดีๆด้วยไม่รู้เรื่องชอบให้ขึ้นกูมึง ประสาทจริงๆ

 

 

 

"ฟองมานอนได้แล้ว" เสียงหมาครางหงิงๆเรียกผมอยู่บนเตียง

 

"อือ รู้แล้วน่า เช็ดผมแปปดิ" ผมหันไปมองมันตาขวาง ก่อนจะตากผ้าขนหนูผืนเล็ก แล้วขึ้นเตียงไปนอนข้างมัน

 

มันรวบผมไปกอดทีเดียวสะมิดคาง

 

"อื้อ แน่นไป หายใจไม่ออกแล้วธามมม" ผมโวยวายออกมาเล็กน้อยแล้วหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังเมื่อจู่ๆไอหมาธามก็จั้กจี้เอวผมจนหายใจไม่ทัน แถมยังก้มลงมาฟัดแก้มผมหนักๆอีกต่างหาก

 

"ฮ่าๆ โอ๊ย ธามฮ่าๆ พอแล้วหายใจไม่ทัน ธ๊ามม" ผมเริ่มดิ้นแรงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุด

 

"บอกสิ ว่าจะรักผมคนเดียว" ธามหยุดมันพลิกตัวมาคร่อมผมแล้วมองตาผมนิ่งๆ ผมเอื้อมมือไปลูบหน้ามันเบาๆ

 

"ไม่ไปไหนหลอกน่า ไว้ใจหน่อยสิ" มันยิ้มพอใจ ก่อนจะกดจูบลงมาหนักแต่ไม่ได้แทรกลิ้นเข้ามา

 

"นอนได้แล้วถ้าไม่อยากเจ็บก้น" ร่างสูงผละจูบออกล้มตัวลงนอนข้างๆก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด

 

"ฝันดีหมาบ้า" ผมค่อยๆหลับตาลง

 

 

 

 

#

 

Tag

 

 

 

_________________________________________________

 สั้นไปมั้ย...          สั้นสิอีบ้า

พี่แทคนี่อนาคตมีบทบาทอยู่นะ จะมาแนวไหนต้องรอดู

 

ไม่ทิ้งนิยายเรื่องนี้แน่นอนนะจ๊ะะ ช่วงนี้ฟูลทำงานพาร์ทไทม์ค่ะ ก็เลยไม่ค่อยว่างมาอัพจริงๆ  ขอบคุณคนที่ยังรอจากใจจริง คนที่คิดว่ามันนานเกินรอ ฟูลก็ไม่ว่าอะไร ขอบคุณทุกคำชมคำตินะคะ ขอบคุณจริงๆ ยิ่งอ่านคอมเม้นต์ยิ่งรู้สึกดีใจและมีแรงในการมาอัพมาก55555555  

 

 

ขอบคุณค่ะ

 

 

 

ความคิดเห็น