email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : การรํ่าลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 02:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
การรํ่าลา
แบบอักษร

ผลโหวต3กับ1เสมอกันดังนั้นไรท์จะแแต่งรูทคนแรกเป็นนาตาชานะ เพราะพวกที่โหวตแรกๆเลือกนาตาชา ดังนั้นไรท์เลยเอาแบบใครก่อนคนนั้นได้ เพราะยังไงไรท์ก็จะแต่งรูทสาวๆที่ไรท์ชอบให้หมดอยู่แหละ 

. 

. 

. 

ณ คาร์มาทาช ประเทศทิเบต ปี1985 

ผ่านมานานนับสิบปีตั้งแต่ที่บรูซ เวย์นมหาเศรษฐีผู้ครอบครองอำนาจทางเศรษฐกิจของสหรัฐและประเทศอื่นๆอีกเล็กน้อย ได้เข้าร่วมวิจัยโปรเจ็คลับของรัฐบาลนามโปรเจ็คเพกาซัส 

โปรเจ็คที่สร้างขึ้นเพื่อนำพลังของลูกบาศก์ปริศนาสีฟ้ามาใช้สร้างเป็นอาวุธ โดยเมื่อโครงการเริ่มได้สามปีบรูซก็ได้ดูดซับพลังแห่งพื้นที่และช่องว่างมิติมาจากเทรซเซอร์แลคจนสมบูรณ์รวมถึงการดูดซับพลังงานของมณีอันไร้สิ้นสุดมาเป็นพลังงานสะอาดได้ในระดับที่ว่า 

เขานั้นสามารถให้พลังงานเลี้ยงคนทั้งโลกได้อีกสักร้อยปี พร้อมกับเขานั้นได้เรียนรู้การใช้สิ่งที่เรียงว่าพลังงานคอสมิคพลังของตัวตนระดับสูงในจักรวาลเขาใช้กัน 

โดยตั้งแต่ที่เขาร่วมโปรเจ็คมาได้นานแรมปี เขาก็ได้จัดฉากให้การทดลองนั้นเกิดอุบัติเหตุและยกเลิกเวทลวงตาที่ใช้หลอกสายตาผู้คนให้เห็นเขาเป็นชายวัยชราออกไป 

เพื่อที่จะได้ใช้เป็นข้ออ้างที่ต่อให้เขามีชีวิตอยู่อีกนานนับร้อยปีก็จะได้ไม่ถูกสงสัยโดยพวกชิลด์ แต่ด้วยความที่มันเป็นโปรเจ็คลับเขากับรัฐบาลและหน่วยชิลด์จึงสร้างข้อตกลงร่วมกันอย่างหนึ่ง 

คือการที่จะให้แกล้งตายแล้วให้จีนเกรย์ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นบุตรบุญธรรมนั้นสืบทอดบริษัทเวย์น เอนเตอร์ไพรซ์ต่อไปและทางรัฐจะมอบสวัสดิการและเอกสารปลอมต่างๆให้เพื่อให้เขาใช้ชีวิตต่อโดยไม่ถูกรับรู้โดยประชาชนคนธรรมดา 

ซึ่งนั้นก็ตรงกับความต้องการของเขาที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระและได้รับการละเว้นจากกฎหมายแสนน่ารำคาญต่างๆ ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่เขาเสนอเรียกร้องจากข้อตกลงต่างๆ 

ไม่ว่าจะการที่เขานั้นมีอำนาจในการเข้าถึงข้อมูลเท่ากับเจ้าหน้าที่ระดับสิบซึ่งเป็นระดับสูงสุดของชิลด์และการที่เขานั้นมีสิทธิ์ที่จะไม่ทำตามกฎหมายใดๆก็ได้ตามต้องการ และสิทธิที่จะให้เขานั้นเข้าถึงโปรเจ็คหรือสถานที่ลับอะไรก็ได้ของรัฐบาล 

สิ่งเหล่านี้ล้วนถูกยอมรับโดยตัวรัฐเอง แลกกับการที่รัฐจะได้รับเงินสนับสนุนจากเวย์น เอนเตอร์ไพรซ์และความร่วมมือจากชายชรามากความสามารถและประสบการณ์ 

และผ่านไปนับตั้งแต่ห้าปีที่เริ่มโปรเจ็คเขาก็ได้เรียกร่างแยกมาทำหน้าวิจัยแทน เพราะตอนนั้นทั้งเอ็มม่าและจีนต่างก็สำเร็จเป็นจอมเวทชั้นสูงแล้ว ร่างแยกจึงไม่มีหน้าที่อะไรอีกแล้ว 

และเขาก็ได้ออกเดินทางพักผ่อนเที่ยวรอบโลกแบบที่เคยวางแผนเอาไว้ แต่ถึงจะบอกว่าพักผ่อนแต่ความจริงมันก็คือการผจญภัยละน่ะ 

เขาใช้เวลาท่องเที่ยวหาสมบัติตามโบราณสถานนานนับห้าปี ได้วัตถุเวทที่ทั้งประโยชน์และไร้ประโยชน์ 

แต่สิ่งน่าแปลกที่สุดในความคิดเขาคือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เขาแค่ช่วยคนตามปกติ ทั้งๆที่แค่พบพวกไม่มีที่ไปจนอดไม่ได้ที่ช่วย 

รู้ตัวอีกทีเขาก็สร้างองค์กร สร้างสำนักของตัวเองขึ้นมาอย่างจริงจังซะแล้ว แถมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นอกจากเขาจะครอบครองอำนาจเศรษฐกิจบนโลกแห่งแสงสว่าง 

เขายังได้ครอบครองอำนาจกว่าครึ่งของโลกมืดเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว จนถูกผู้คนในโลกมต้ดินขนานนามว่า 

แบล็ค เอ็มเพอเรอร์(จักรพรรดิทมิฬ)  

"โฮ่? เรื่องราวการเดินทางของเจ้านี้น่าประหลาดใจเสียจริง ที่ตอนนี้คนอย่างเจ้ากลับมีลูกศิษย์และลูกน้องคนสนิทมากมายเพียงนี้" 

แอนเชี่ยนวัน ยัยแก่พันปีผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์ปลอมๆของเขาพูดพรางยกชาขึ้นมาดื่มอย่างหน้าตาเฉยทั้งๆที่พึ่งพูดแทงใจศิษย์ด้วยคำพูดอันเจ็บถึงทรวง 

"อึก! อยากเถียงแต่เถียงไม่ออกเลยแฮะ" 

บรูซที่ถูกพูดแทงใจดำก็เถียงยัยแก่พันปีนี้ไม่ได้ เพราะเอาจริงๆนิสัยของเขาหลังสูญเสียเพื่อนในโลกเดิมไปก็เป็นพวกรักสันโดษถ้าไม่นับยัยแก่นี้กับลูกศิษย์สาวทั้งสองของเขานั้น เขาแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์พิเศษกับใครอีกเลย 

จะมีก็แต่คนในองค์กรของเขาตอนนี้แหละที่พวกระดับบริหารกว่าครึ่งนั้นเป็นลูกศิษย์รวมถึงเลขาคนสนิทของเขา 

"ว่าแต่เจ้าจะเอาไงต่อล่ะ ตอนนี้ในโลกใบนี้คงไม่พอสำหรับตัวตนเช่นเจ้าแล้ว" 

แอนเชี่ยนพูดพรางวางถ้วยชาลงกับโต๊ะ นํ้าเสียงของเธอนั้นแฝงไปด้วยความยินดีแก่สหายอายุน้อยที่ได้ก้าวข้ามจุดที่เธอยืนอยู่ไปแล้ว 

"อ้าา ว่าจะลองไปสร้างอาณานิคมปกป้องโลกซะหน่อยนะ แต่ก็คงหลังจากที่เจ้าหนูสตีเฟ่นพร้อมละน่ะ" 

บรูซพูดนํ้าเสียงที่เศร้าเจือไปด้วยความอาลัยเล็กน้อยก่อนที่จะมองไปยังยัยแก่พันปีตรงหน้า 

"งั้นเหรอ ว่าแต่เจ้าช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไม่บรูซว่าอนาคตต่อจากที่ข้าเคยเห็นมันคืออะไร" 

มหาจอมเวทอายุพันปีพูดด้วยนํ้าเสียงที่ปลงต่อชีวิต ตลอดอายุพันปีนั้นเธอผ่านอะไรมามากมายที่คิดว่าพอแล้วกับชีวิต สิ่งเดียวที่เธออยากรู้ก็คืออนาคตต่อจากที่เธอตายด้วยนํ้ามือศิษย์ทรยศจะเป็นยังไง 

เธอนั้นไม่เคยเห็นอนาคตต่อจากนั้นเพราะนั้นคือจุดสิ้นสุดของชะตากรรมของเธอในฐานะมหาจอมเวทแห่งโลก แม้จะไม่ตายด้วยนํ้ามือศิษย์ชั่วสุดท้ายเธอเองก็คงตายด้วยสังขารอันถึงขีดจำกัด 

แต่กับชายหนุ่มตรงหน้านั้นเขาเป็นตัวตนที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ทุกอย่างแม้ปากจะบอกว่าเห็นถึงแค่ตรงนั้นตรงนี้ 

ความจริงแล้วเจ้าหมอนี้ก็แค่ไม่อยากเห็นอนาคตที่เกิดขึ้นเท่านั้น  

"ฮึ สิ่งที่ข้าเห็นก็มีเพียงความวุ่นวายโกลาหลและความสงบสุขที่เกิดจากนํ้ามือของเจ้าหนูทั้งหลาย" 

บรูซพูดพรางยิ้มอ่อนๆก่อนจะใช้เวทมนตร์ฉายภาพเหตุการ์ต่างๆที่เขาเห็นขึ้นมาตอนนี้โลกนะเต็มไปด้วยเหล่าว่าที่เด็กน้อยทั้งหลายที่จะทำหน้าที่ปกป้องโลกใบนี้แล้ว  

ส่วนเรื่องของมิติอื่นระหว่างที่เจ้าหนูสตีเฟ่นยังใช้การไม่ได้เขากับแอนเชี่ยนวันจะเป็นคนดูแลให้เอง เสร็จตอนนั้นเขาจะได้ทะยานสู่อวกาศเพื่อปกป้องโลกสีครามใบนี้ 

"ฮุๆ ต่อให้ข้าตายลงก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วสินะ" 

สิ้นเสียงของแอนเชี่ยนวัน สีหน้าของบรูซก็มืดมนลง เขาเคยลองคิดเกลี้ยกล้อมหญิงชราผู้นี้ดูแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองเลยสักนิด 

ดูเหมือนเขาจะต้องสูญเสียคนรู้จักไปอีกคน 

"งั้นถ้าท่านจะตายเมื่อไหร่ก็บอกด้วยล่ะ อาจารย์" 

คำพูดคำสุดท้ายทำให้หญิงชราต้องยิ้มด้วยความดีใจตลอดช่วงเวลาหลายทศวรรษนี้เป็นครั้งที่สองที่ศิษย์คนแรกของเธอจะเรียกเธอว่าอาจารย์ 

"ฮึ ขอให้โชคดีนะ ศิษย์ข้าแล้วก็อย่ามาคิดเลี้ยงรํ่าลาข้าเด็ดขาดเชียว" 

แอนเชี่ยนวันพูดรํ่าลาก่อนจะโยนสร้อยเส้นหนึ่งมาให้เขา 

"นี้มัน!?" 

แววตาของบรูซเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ตนได้รับ นี้คือสร้อยคอที่กักเก็บมณีแห่งเวลาเอาไว้ สิ่งที่ทำให้เขาและแอนเชี่ยนวันเห็นถึงอนาคต ดวงตาแห่งอาร์กาโมโต้ 

ไม่ทันที่จะได้ทักท้วงอะไรต่อร่างของเขาก็เตรียมตัวที่จะเรืองแสงหายไปด้วยเวทเทเลพอร์ต 

"ฝากดูแลสิ่งนั้นจนกว่าข้าจะได้ตายด้วยล่ะ แล้วก็ระหว่างนี้ขอให้โชคดีนะ" 

แอนเชี่ยนวันพูดพร้อมส่งรอยยิ้มอันอ่อนโยนของผู้เป็นอาจารย์มาให้แก่เขา 

ชิ แค่จากกันก็โยนของอันตรายมาให้เลยนะ ยัยแก่บ้าเอ้ย 

"อ้า จะดูแลอย่างดีเลย" 

. 

. 

. 

ณ ถํ้าค้างคาว ใต้ดินเมืองออลบานี 

ตอนนี้นั้นถํ้าค้างคาวไม่ได้ถูกดูแลโดยพ่อบ้านปัญญาประดิษฐ์แอนดรอยแต่เพียงผู้เดียว แต่ยังมีเหล่าลูกน้องที่เขาไว้ใจมาช่วยดูแลด้วย 

"ยินดีต้อนรับกลับครับคุณหนู" 

อัลเฟรด พ่อบ้านแอนดรอยพูดต้อนรับเขาที่กลับมายังห้องส่วนตัวในถํ้าแห่งนี้ที่เป็นพื้นที่หวงห้ามนอกจากลูกศิษย์ เลขาและพ่อบ้านคนสำคัญและเขาเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ 

"อ้าา ตอนนี้แต่ละโปรเจ็คไปถึงไหนแล้ว" 

ทันทีที่กลับมาเขาไม่พูดอะไรมากถามถึงเรื่องงานตลอดสามปีที่เขาสร้างองค์กรของตนขึ้นมาทันที องค์กรที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องโลกและเป็นสถานที่พักพิงของเหล่าผู้โชคร้ายในสังคมจากทั่วทุกที่ 

"ต้นแบบยานบินอวกาศกำลังดำเนินการสร้างไปได้80%แล้ว คาดว่าจะเสร็จสิ้นในอีกหนึ่งปีที่วอชิงตัน ส่วนเรื่องดาวเทียมหรือสถานีอวกาศเราได้สร้างเสร็จเกินครึ่งแล้ว คาดว่าจะเสร็จในอีกห้าปี" 

ทันทีที่ได้ยินรายงานของพ่อบ้านคนสนิทเขาก็ทำได้เพียงพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่เขาจะหันไปยังรูปถ่ายที่เขาถ่ายในวันจบการศึกษาของลูกศิษย์สาวทั้งสองที่ตอนนี้โตมางดงามเป็นดอกไม้งามที่หาได้ยาก 

น่าแปลกทั้งๆที่พวกเธอออกจะงดงามแต่เขากลับไม่เคยเห็นพวกเธอคบหรือพูดคุยกับผู้ชายคนอื่นเกินความจำเป็นเลย หรือว่าพวกเธอจะอยู่สูงเกินเอื้อมกันนะ 

นี้เขาทำถูกหรือเปล่าที่มอบตำแหน่งประธานและเลขาให้แก่สองคนนั้น 

"อัลเฟรดวันนี้นัดเอ็มม่ากับจีนมาดินเนอร์ให้ทีนะ ฉันไม่ได้เจอทั้งคู่มาเป็นเดือนแล้ว" 

บรูซพูดด้วยนํ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความคิดถึงแก่ลูกศิษย์ที่น่ารักทั้งสอง ก่อนจะวาร์ปขึ้นไปบนคฤหาสน์เพื่อเตรียมอาหารให้แก่ลูกศิษย์ทั้งสองได้ทาน 

ตลอดเวลาหลายปีมานี้เขาได้พัฒนาระดับฝีมือทำอาหารไปมากแถมเขายังซื้อสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของไซบะ โจอิจิโร่หรือทักษาการทำอาหารรวมถึงวัตถุดิบอันพิสดารแต่แฝงไปด้วยรสชาติอันแสนลํ้าลึกจากโลกที่เรียกว่าโทริโกะมาอีก 

อาหารของเขาตอนนี้ล้วนอยู่เหนืออาหารทุกจานบนโลกนี้ จนความสามารถในการทำอาหารของเขาเข้าถึงระดับEx  

อัลเฟรดที่ได้รับคำสั่งก็เชื่อมต่อไปยังระบบสื่อสารเพื่อแจ้งข่าวเรื่องนี้ให้แก่คุณหนูทั้งสองของมันทราบ แล้วก็ส่งตัวเองที่เป็นคนขับรถให้ไปรับคุณหนูทั้งสอง 

ไม่นานเกินรอประตูห้องอาหารที่เป็นทั้งห้องทานอาหารและห้องครัวก็ถูกเปิดออกโดยหญิงสาวผู้มีใบหน้าอันงดงามและรูปร่างที่สามารถสะกดบุรุษเพศทั้งหลายได้เพียงจ้องมอง 

หากแต่มันก็ใช้กับชายชราเช่นเขาไม่ได้ละน่ะ ทั้งคู่นั้นมีสิ่งที่ต่างเพียงสองสิ่งที่คือสีผมและสีตาที่คนหนึ่งมีเรือนผมสีแดงประหนึ่งเปลวเพลิงและนัยน์ตาสีเขียวมรกต 

ส่วนอีกคนนั้นมีผมสีบรอนด์ทองและนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างราวไพลินเม็ดงาม 

"ว่าไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เอ็มม่า จีน" 

บรูซพูดพรางถอดผ้ากันเปื้อนของตนออกก่อนจะวางจานอาหารมากมายลงบนโต๊ะ กลิ่นของอาหารนั้นกระตุ้นความหิวกระหายของหญิงสาวทั้งสองได้เป็นอย่างดี 

"อาจารย์!!!" 

จีนเกรย์เพียงแค่ได้เห็นชายชราหน้าเด็กผู้มีพระคุณของเธอก็รีบโผล่เข้าไปกอดอีกฝ่ายทันทีด้วยความคะนึงหา 

"ฮึๆ เจ้าตัวเล็กทั้งๆที่ตอนนี้โตเป็นสาวแล้วยังทำตัวเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะ" 

เขาพูดพรางกอดตอบศิษย์สาวด้วยความอ่อนโยน 

"ก็แค่เฉพาะกับอาจารยฝฝฝืเท่านั้นแหละ แบร่" 

เธอพูดพรางคลายกอดลงก่อนจะแลบลิ้นให้แก่จอมเวทชรา 

"ฮึๆ ยัยตัวแสบเอ๋ย ว่าแต่เอ็มม่าไม่เป็นไรใช่มั้ยงานคงไม่หนักเกินไปนะ"บรูซพูดพรางมองไปที่ลูกศิษย์สาวอีกคนที่เปี่ยมไปด้วยวุฒิภาวะรวมถึงงความสามารถด้วยสายตาที่แกล้งว่าเป็นห่วง 

ราวกับเอ็มม่านั้นเป็นคนทำงานแทนจีนที่มีนิสัยเหมือนเด็กๆเพื่อแกล้งลูกศิษย์ผมแดงตัวน้อยที่ไม่วันทำให้เขาคิดว่าอีกฝ่ายโตขึ้นได้ 

"โถ่ อย่าทำเหมือนพี่เอ็มม่าทำงานคนเดียวสิค่ะ ฉันก็ช่วยนะ"จีนพ่องแก้มอย่างแง่งอนให้แก่อาจารย์ของตน 

"ก็ไม่ลำบากมากหรอกค่ะ แค่เธอยังชอบนอนกลางวันเหมือนเด็กๆจนงานไม่เดินแค่นั้นเอง"เอ็มม่าพูดตามนํ้าอาจารย์ของตนด้วยนํ้าเสียงหยอกล้อเพื่อแกล้งศิษย์น้องของตน 

"ฮึ ไม่คุยด้วยแล้ว!"จีนที่ถูกทั้งอาจารย์และศิษย์พี่สาวแกล้งก็พ่องแก้มโตประหนึ่งปลาปักเป้า 

. 

. 

. 

+++ 

มีเรื่องถามก่อนเข้ารูทนาตาชาจะให้ไรท์เขียนNcลูกศิษย์สาวสองคนนี้ของเฮียหน่อยมั้ย? =) 

สเตตัส 

ชื่อ:บรูซ เวย์น 

ฉายา:แบทแมน,จอมเวทแห่งรัตติกาล,หนึ่งในราชามนตรา,จักรพรรดิทมิฬ 

เผ่า:โนเบลส​(กลายพันธ์ุ) 

คลาส:Assasin,Caster 

ความสามารถวีรชน:นักสะสมEx,การอัญเชิญ​แบบควบคู่B,จิตใจสงบนิ่งB,การลบข้อมูลB,วิชายุทธของกษัตริย์​ไร้มงกุฎ​---,ตาแห่งจิต(แท้)A,ตาทิพย์C,เนตรพันลี้C+ 

ความสามารถเฉพาะตัว:ศิลปะ​การต่อสู้ทุกแขนงA+,เวทมนต์​A+++,สุดยอดการสืบสวนA+,ความน่านับถือA+,กฎแห่งทองคำA+,สุดยอกนักวางแผนB+,เชี่ยวชาญ​อาวุธทุกประเภทA,ทำอาหารEx,สุดยอดสติปัญญาA++,พลังจิตA,การสร้างอุปกรณ์A++,การสร้างอาณาเขตA+,พลังชี่A+++,ดูดซับEx,พลังคอสมิคA+,วิชาธรรมเนียมอาหารEx 

สมบัติวีรชนที่ครอบครอง:ลอร์ดคาเมล็อค,รูลเบรคเกอร์,อวาลอน 

แต้ม:3,590,990 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว